II SA/Ol 1347/12

Uzasadnienie

Spółka B w piśmie z dnia 8 maja 2012 r., skierowanym do Burmistrza, zwarła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia: "Elektrownia wodna S. na rzece Ł. km 90+400, gmina S., powiat b., województwo w.". We wniosku wskazano, że obiekty i urządzenia wodne planowanej elektrowni będą znajdować się na działkach nr [...] i [...] obr. R. oraz nr [...] obr. S. gm. S.

Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. w km 90+400. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: kpa.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Spółka złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. km 90+400, o średniej rocznej produkcji energii 6,5 tyś. MWh, której obiekty i urządzenia wodne mają znajdować się na działkach nr [...] i [...] obr. R. oraz na działce nr [...] obr. S. Jednakże w dniu [...] Burmistrz wydał inwestorowi firmie A decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu małej elektrowni wodnej na rzece Ł. na 19,5 km licząc od ujścia rzeki, w miejscowości S., o planowanej produkcji energii elektrycznej 4 - 4,5 tyś. MWh rocznie, która ma znajdować się na działkach: nr [...] obr. S. oraz nr [...],[...] i [...] obr. R. Zatem Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego samego rodzaju przedsięwzięcia "elektrownia wodna" zlokalizowanego na rzece Ł. i obejmującego tę samą działkę nr [...] obr. S., dla którego została już wydana decyzja środowiskowa innemu inwestorowi. Zgodnie z art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej: ustawą o udostępnianiu informacji, dla danego przedsięwzięcia, w okresie ważności wydanej już decyzji środowiskowej, gdzie terminy określone w art. 72 ust. 3, 4 i 4b jeszcze nie upłynęły, wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sytuacji postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż Spółka nie może uzyskać drugiej decyzji środowiskowej dla tego samego przedsięwzięcia, zlokalizowanego w obrębie tej samej działki.

Na to postanowienie Spółka B wniosła zażalenie podnosząc, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek uprawniających organ do odmowy wszczęcia postępowania. Z przepisu art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji wynika, że jedną decyzję wydaje się dla konkretnego przedsięwzięcia, co nie wyłącza możliwości wydania odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla innego, nawet podobnego rodzajowo przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie realizowane przez Spółkę nie jest tym samym przedsięwzięciem, co zgłoszone przez firmę A. Są to dwie odrębne inwestycje, których wykonanie planują przeprowadzić dwa odrębne podmioty. Projekty te należy uważać za alternatywne, nie mogące się uzupełniać czy łączyć. Jednorazowe przeprowadzenie oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia dotyczy tylko tego samego przedsięwzięcia. Dopuszczalność wielokrotnego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika ponadto z charakteru, jaki ustawodawca przypisał tego rodzaju decyzjom. Prawny charakter tej decyzji jest bowiem zbliżony do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta stanowi informację dla potencjonalnego inwestora o tym jakie zamierzenie inwestycyjne, z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska naturalnego, może być realizowane na terenie działki objętej wnioskiem.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło skarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że sformułowanie zawarte w art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji, iż dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wprowadzone, aby dla takich samych przedsięwzięć nie było wydanych więcej niż jedna decyzja środowiskowa. Przedsięwzięcia określane są szczegółowo przez wnioskodawców w karcie przedsięwzięcia załączanej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Analiza danych zawartych w karcie przedsięwzięcia pozwala na stwierdzenie, czy kolejny wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla konkretnej inwestycji jest tożsamy z wnioskiem złożonym dla innej inwestycji, dla której taka decyzja została już wydana. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, że dla tego samego rodzaju przedsięwzięcia została już wydana decyzja środowiskowa. Jednak w ocenie Kolegium, przyjęcie jedynie rodzajowego określenia inwestycji nie jest wystarczające dla zastosowania regulacji z art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji. Aby można było odmówić stronie wszczęcia postępowania z powodu wydania już decyzji środowiskowej dla danego rodzaju przedsięwzięcia, organ musi wykazać, że kolejny wniosek dotyczy takiej samej inwestycji. Tymczasem analiza karty przedsięwzięcia złożonej przez Spółkę w zestawieniu z informacjami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla inwestora firmy A wskazuje, że obie inwestycje różnią się w zakresie lokalizacji, planowanej rocznej produkcji energii, wysokości piętrzenia, przyjętych rozwiązań technicznych, długości cofki piętrzenia. Nie można zatem przyjąć, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem Spółki została już wydana decyzja środowiskowa.

Na powyższe postanowienie Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez jego błędną wykładnię;

- art. 61a kpa. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego i przekroczenie swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności pominięcie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta i Gminy Sępopol uchwałą Nr XXI/143/05 z dnia 23 czerwca 2005 r. (Dz.Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2005 r., nr 105).;

- art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 kpa. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia;

- oparcie postanowienia na błędnych ustaleniach faktycznych dotyczących znaczących różnić przedsięwzięcia planowanego przez Spółkę B i stronę skarżącą.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W postępowaniu tym mogą również brać udział inne podmioty posiadające interes prawny. Zdaniem strony skarżącej, posiada ona interes prawny w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na wniosek złożony przez Spółkę B, bowiem w dniu [...] Burmistrz wydał dla firmy A decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu małej elektrowni wodnej na rzece Ł. na 19,5 km licząc od ujścia rzeki, w miejscowości S., o planowanej produkcji energii elektrycznej 4 - 4,5 tyś. MWh rocznie, która ma znajdować się na działce nr [...] obr. S. oraz na działkach nr [...],[...] i [...] obr. R. Następnie decyzją z dnia [...] Burmistrz przeniósł decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] na rzecz Spółki A. Rozstrzygnięcie niniejszej skargi ma zatem istotne znaczenie dla realizacji przedsięwzięcia, na które strona skarżąca uzyskała już decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji. Należy bowiem przyjąć, że decyzja o środowiskowych oddziaływaniach na środowisko posiada cechy decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie cechy decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też może być wydawana różnym inwestorom. Tymczasem lokalizacja elektrowni wodnej została ustalona przez Radę Miejską Sępopola uchwałą Nr XXI/143/05 z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania dotyczącego terenu projektowanej elektrowni wodnej na rzece Łynie w rejonie miejscowości Smolanka z obszarem zalewowym. W przywołanym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego przewidziano dokładną lokalizację małej elektrowni wodnej w miejscowości S., wysokość piętrzenia, szacunkową ilość wyprodukowanej energii oraz zasięg cofki. Mapa z naniesioną dokładną lokalizacją elektrowni wodnej, terenem zalewowym i określeniem zasięgu cofki stanowi załącznik do miejscowego planu. Wobec tego każda zmiana warunków, w tym lokalizacji elektrowni czy wysokości piętrzenia, wymagałaby zmiany miejscowego planu. Strona skarżąca podniosła również, że po uzyskaniu prawomocnej decyzji środowiskowej dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Poza tym w piśmie z dnia z dnia 24 maja 2011 r. skierowanym do strony skarżącej Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych określił warunki podpisania umowy użytkowania pod wodami płynącymi rzeki Ł. na obszarze realizacji planowanego przedsięwzięcia. W tej sytuacji powinna być wydana jedna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Kolejna decyzja może być wydana jedynie dla innego przedsięwzięcia, tj. przedsięwzięcia w sposób znaczący różniącego się od przedsięwzięcia, dla którego została już wydana obowiązująca decyzja. Zdaniem skarżącej, nie ma istotnych różnic dotyczących lokalizacji, planowanej rocznej produkcji energii, wysokości piętrzenia pomiędzy przedsięwzięciami planowanymi przez stronę skarżącą oraz przez Spółkę B. Skoro w sprawie została już wydana przez Burmistrza w dniu [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu małej elektrowni wodnej na rzece Ł. w miejscowości S., to zasadnie odmówiono Spółce B wszczęcia postępowania w tej sprawie. Natomiast Kolegium uchylając postanowienie organu I instancji naruszyło przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego i przekroczenie swobodnej oceny dowodów. W szczególności pominięte zostały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym naruszone zostały przepisy prawa miejscowego, co w konsekwencji spowodowało naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że Spółka A nie ma interesu prawnego w sprawie z wniosku Spółki B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. w km 90+400. Fakt, iż na rzecz strony skarżącej została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację podobnego przedsięwzięcia nie powoduje, że podmiot ten jest stroną w postępowaniu prowadzonym z wniosku innego przedsiębiorcy Spółki B.

W pismach procesowych z dnia 28 stycznia i z dnia 8 kwietnia 2013 r. strona skarżąca ponownie podkreśliła, że posiada interes prawny w rozpoznawanej sprawie oraz podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, że na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. może być wydana tylko jedna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia oznacza, że inna decyzja dla danego przedsięwzięcia nie może zostać już wydana innemu podmiotowi.

W pismach procesowych z dnia 27 lutego i 3 kwietnia 2013 r. Spółka B wniosła o odrzucenie skargi wniesionej przez że Spółka A z powodu braku legitymacji procesowej do jej wniesienia. Zdaniem Spółki, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. w km 90+400 nie dotyczy interesu prawnego Spółki A. Poza tym fakt prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla jednego inwestora nie ma znaczenia prawnego dla innego inwestora, który nawet w tej samej lokalizacji planuje prowadzenie innej inwestycji.

Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że przedmiotowe inwestycje są tożsame, inaczej Spółka B nie mogłaby uzyskać decyzji o zezwoleniu na inwestycję, bowiem byłaby ona niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei pełnomocnik kolegium oraz pełnomocnik Spółki B wnieśli o odrzucenie skargi ze względu na brak interesu prawnego strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło na podstawie art. 61 a oraz art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) postanowienie Burmistrza z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku Spółki B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. w km 90+400.

Wobec zarzutów podniesionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz uczestnika postępowania Spółki B przedstawionych w odpowiedzi na skargę, Sąd w niniejszej sprawie przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi wniesionej przez Spółkę A zbadał okoliczność, czy skarżąca Spółka posiada legitymację procesową do wniesienia skargi na rozstrzygnięcia Kolegium podjęte w sprawie dotyczącej wniosku Spółki B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację tego przedsięwzięcia.

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy ppsa., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza powyższe, że dwie kategorie podmiotów uzyskały prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią podmioty, którym to uprawnienie przysługuje dla zapewnienia ochrony ich interesu prawnego, natomiast drugą kategorię stanowią podmioty, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w sprawach dotyczących interesów innych osób ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 185).

W związku z powyższym bezspornym jest, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym posiadaniu przez nią legitymacji skargowej decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić konkretny przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy jednak odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Osoba, która swój udział w postępowaniu sądowym opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego nie posiada przymiotu strony (postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2719/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie strona skarżąca jako podstawę swojego interesu prawnego do wniesienia skargi wskazywała przepis art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej: ustawą o udostępnianiu informacji oraz fakt wydania w dniu [...] przez Burmistrz dla firmy A decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu małej elektrowni wodnej na rzece Ł. na 19,5 km licząc od ujścia rzeki, w miejscowości S., o planowanej produkcji energii elektrycznej 4 - 4,5 tyś. MWh rocznie, zlokalizowanej na działce nr [...] obr. S. i na działkach nr [...],[...] i [...] obr. R., która następnie została decyzją Burmistrza z dnia [...] przeniesiona na rzecz Spółki A, jak również podpisanie przez Burmistrza listu intencyjnego z firmą A dotyczącego realizacji tego przedsięwzięcia.

W literaturze wskazuje się, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego zwieńczeniem jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego (K. Gruszecki, Komentarz do art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2009). Co do zasady także wprowadzono regulację, iż dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Z art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji wynika bowiem, że w okresie, o którym mowa w ust. 3, 4 i 4b tej ustawy, dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji, przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Intencją ustawodawcy było zatem aby inwestor nie był przed każdym kolejnym etapem inwestycyjnym obarczany koniecznością przedkładania kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, chyba, że wynika to z regulacji szczególnych.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji).

W rozpoznawanej sprawie Spółka B złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. km 90+400, o średniej rocznej produkcji energii 6,5 tyś. MWh, której obiekty i urządzenia wodne mają być zlokalizowane na działkach nr [...] i [...] obr. R. oraz na działce nr [...] obr. S. Strona skarżąca jest natomiast adresatem decyzji z dnia [...], którą Burmistrz przeniósł decyzję z dnia [...], wydaną dla firmy A, o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu małej elektrowni wodnej na rzece Ł. na 19,5 km licząc od ujścia rzeki, w miejscowości S., o planowanej produkcji energii elektrycznej 4 – 4,5 tyś. MWh rocznie, która ma znajdować się na działce nr [...] obr. S. oraz na działkach nr [...],[...] i [...] obr. R.

Nie sposób zatem przyjąć jak to podnosi strona skarżąca, że elektrownie wodne planowane przez Spółkę B i stronę skarżącą stanowią to samo przedsięwzięcie, skoro przedsięwzięcia obu podmiotów różnią się między innymi lokalizacją (częściowo), planowaną roczną produkcją energii, wysokością piętrzenia oraz przyjętymi rozwiązaniami technicznymi. Nie są to również przedsięwzięcia powiązane technologicznie o jakich mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji. Nie można zatem uznać, że jest to jedno przedsięwzięcie, dla którego wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji.

Należy także zauważyć, że chociaż obie inwestycje Spółek są planowane m.in. na działce nr [...] obr. S., to ustawa o udostępnianiu informacji nie ogranicza w żaden sposób możliwości wielokrotnego występowania o ustalenie środowiskowych warunków dla różnych przedsięwzięć w odniesieniu do tej samej działki przez różnych inwestorów. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest bowiem aktem wydawanym na początku procesu inwestycyjnego, poprzedza ona decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego), jak też decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Stanowi ona informację prawną dla potencjalnego inwestora o tym jakie zamierzenie inwestycyjne - z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego - może być realizowane na terenie działki objętej wnioskiem (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 listopada 2011 r. , II SA/Go 700/11, dostępne w CBOSA).

W związku z tym, że elektrownie wodne planowane przez Spółkę B i stronę skarżącą nie są identycznym przedsięwzięciem, nie można uznać, że strona skarżąca posiada przymiot strony w sprawie dotyczącej wniosku Spółki B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. Z brzmienia art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji nie wynika, aby w tym postępowaniu po myśli art. 28 kpa. postępowanie to dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku skarżącej Spółki, skoro jak wynika już z wcześniej zawartych wyjaśnień decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na jej charakter stanowi jedynie na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego określenie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.

To, że jeden z inwestorów otrzymał wcześniej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przez niego przedsięwzięcia nie oznacza, że staje się on stroną postępowania wszczętego na wniosek innego inwestora w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację na tej samej działce podobnego przedsięwzięcia. Na tym bowiem etapie postępowania inwestor nie musi wykazywać się jakimkolwiek prawem do dysponowania nieruchomością na cele realizacji planowanej inwestycji. Zatem Spółka A nie posiada legitymacji skargowej do zaskarżenia rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu wszczętym z wniosku Spółki B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie bowiem kolejnej decyzji dla podobnego przedsięwzięcia nie stanowi żadnego ograniczenia w realizacji jego uprawnień do realizacji planowanej inwestycji.

W tym miejscu należy również wskazać, że nawet gdyby uznać, że strona skarżąca posiadała legitymację skargową do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, którym uchylono postanowienie organu I instancji orzekające o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w S. na rzece Ł. w km 90-400, to rozstrzygnięcie to jest zgodne z prawem z uwagi na naruszenie przez organ I instancji normy art. 61 a § 1 Kpa. Stosownie do treści tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Brzmienie art. 61a § 1 kpa oznacza, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak w ustawie skonkretyzowane, co oznacza, że należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym lub gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 332/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2012 sygn. akt VIII SA/Wa 1127/11, dostępne CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, że skoro z treści art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji wynika, że wydaje się jedną decyzję dla danego przedsięwzięcia, a taka decyzja już została wydana dla firmy A to brak jest podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla innego podmiotu, przy czym jak trafnie zarzucił organ odwoławczy oceny tej dokonał bez dokładnego ustalenia zakresu wniosku Spółki B co do przedmiotu planowanego przedsięwzięcia i nie skonfrontował tego wniosku z przedsięwzięciem dla którego wydana już została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym okolicznościach zasadnie Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji, skoro w tej sprawie brak było podstaw do zastosowania normy art. 61a § 1 kpa., gdyż należało najpierw dokonać w toku postępowania ustaleń, czy faktycznie złożony wniosek dotyczył danego przedsięwzięcia dla którego została już wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponieważ ustalenie braku legitymacji skargowej skarżącej Spółki prowadzi do oddalenia skargi, gdyż odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy ppsa. ma miejsce jedynie wówczas, gdy skarga pochodzi od podmiotu, który a limie nie może być skarżącym, co oznacza, że chodzi o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia.

Skoro natomiast w niniejszej sprawie Sąd zobligowany być do zbadania tego interesu po stronie skarżącej Spółki to mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.