II SA/Gl 1294/12

Uzasadnienie

Prezydent Miasta R. czynnością z dnia [...]r., działając na podstawie § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru na tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729) oraz art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 980 ze zm.) zatwierdził zmianę do projektu organizacji ruchu docelowej [...]: remont i częściowa modernizacja ulicy [...]w ciągu [...]w R. z uwagami – oznakowanie docelowe wykonać grubowarstwowo.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. D. C. zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o zmianę zatwierdzonej przez niego organizacji ruchu na drodze krajowej [...]– ulicy [...] w R. – [...] na wysokości stanowiącej jej własność gruntową – działkę nr 1 i dostosowanie tej organizacji ruchu w zakresie dostępu do tej nieruchomości według obowiązujących przepisów, a to poprzez zastosowanie dodatkowego pasa ruchu dla kierujących poruszających się w kierunku z R. do G. służącego do lewoskrętu i zjazdu indywidualnego z tej drogi do jej nieruchomości. Uzasadniając swój wniosek wyjaśniła, że jej nieruchomość gruntowa składającą się z działki nr 1 w obrębie [...], położona jest jako następna w stosunku do nieruchomości przy ulicy [...], i naprzeciwko nieruchomości - przy ulicy [...]. Do nieruchomości tych zastosowano zjazd z obu kierunków –tj. zarówno z G, jak i od R. Nie ma natomiast możliwości takiego zjazdu do jej nieruchomości ze względu na brak zjazdu indywidualnego oraz dodatkowego pasa ruchu zapewniającego możliwość lewoskrętu do tej nieruchomości dla kierujących poruszających się w kierunku z R. do G. Stąd też zjazd do jej nieruchomości wymaga przejechania dalej do najbliższego lewoskrętu, bądź skrzyżowania i nawrócenia. Dodatkowo wskazała, że wzdłuż nieruchomości zastosowano obecnie linię ciągłą, podczas gdy zjazd na tę nieruchomość wymagałby linii krawędziowej przerywanej. Wyjaśniła, że przedmiotową nieruchomość chciałaby samodzielnie wykorzystywać dla prowadzenia działalności gospodarczej, względnie udostępnić ją w tym celu osobom trzecim. Obecny brak zjazdu do nieruchomości powoduje, że "nieruchomość ma obniżoną wartość rynkową w stosunku do swoich potrzeb urządzenia, położenia i zasadniczego przeznaczenia". Jednocześnie dodała, że sposób zabudowania nieruchomości od strony ulicy [...] nie pozwala na zapewnienie jej dojazdu od tamtej strony, stąd też po jej podziale – część położona od ulicy [...] zostanie pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Tym samym wprowadzona organizacja ruchu w obecnym miejscu ogranicza wykonywanie jej uprawnień właścicielskich. Wskazała w tym miejscu na § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym to przepisem do działek budowlanych należy zapewnić dostęp do dogi publicznej.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta R. poinformował, iż do obecnie obowiązującej stałej organizacji ruchu nie zostaną wprowadzone proponowane zmiany, gdyż w przedmiotowym miejscu zjazd z drogi nie istnieje. Wyjaśnił, że ewentualne zmiany mogą zostać rozpatrzone na etapie opiniowania projektu budowlanego zjazdu z drogi publicznej, którego inwestorem może być właściciel posesji przyległej do drogi. W kwestii samego dostępu do drogi publicznej powtórzył, iż działka nr 2 dostęp taki posiada od strony drogi publicznej- drogi gminnej nr [...]- ulicy [...]. Dodatkowo w planach zagospodarowania przestrzennego Miasta R. przewiduje się w przyszłości jej obsługę poprzez tereny KDX.

Niezadowolona z powyższego pisma D. C., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na nieusunięcie naruszenia prawa w postaci niezgodnej z prawem organizacji ruchu drogowego na drodze krajowej [...]– na ulicy [...] w rejonie działki nr 2 w R.

Zarzuciła niezgodność obecnej organizacji ruchu z przepisami powszechnie obowiązującymi, a mianowicie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, polegającą na niezapewnieniu po przebudowie wymienionej drogi krajowej odpowiednego do przeznaczenia i sposobu użytkowania dostępu do drogi publicznej, a to poprzez zastosowanie niezgodnego z prawem oznakowania poziomego nie pozwalającego na zjazd pojazdów na jej działkę zarówno dla poruszających się w kierunku do G. z R., jak i w kierunku przeciwnym, w związku z powyższym wniosła o stwierdzenie, że zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze krajowej [...]w R. na ulicy [...]w rejonie działki nr 1 zostało dokonane przez Prezydenta Miasta R. z naruszeniem prawa i zobowiązanie tego organu do niezwłocznego usunięcia tego naruszenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że Prezydent Miasta R., jako organ zarządzający drogą Krajową [...] w granicach miasta R. zatwierdził organizację ruchu dla tej drogi, zgodnie z którą brak jest możliwości legalnego zjazdu z ulicy [...]na jej nieruchomość, po pierwsze wobec braku linii krawędziowej przerywanej, co nie pozwala w ogóle zjechać z drogi w którymkolwiek miejscu jej granicy z działką skarżącej, a po drugie brak jest dodatkowego pasa ruchu umożliwiającego lewoskręt, jak również brak linii przerywanej pozwalającej z kierunku R.- G. zjechać na jej działkę. Skarżąca wyjaśniła, że wprawdzie jej działka ma dostęp do drogi publicznej od strony ulicy [...] (droga gminna), ale sposób jej zabudowy nie pozwala na dostęp do tej części działki położonej od strony ulicy [...] pojazdów mechanicznych, z powodu usytuowania budynku mieszkalnego faktycznie dzielącego działkę 1 na dwie nieskomunikowane części. Dodała, że przed ostatnią przebudową [...]zjazd do jej nieruchomości był zapewniony. Dopiero po przebudowie i zmianie organizacji ruchu pozbawiono jej nieruchomość dostępu do drogi publicznej – ulicy [...].

W ocenie skarżącej zatwierdzenie organizacji ruchu zgodnie orzecznictwem sądów administracyjnych stanowi czynność materialno- techniczną, którą zgodnie z art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można skarżyć jako sprawę administracyjną. Na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa- zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie skarżącej zatwierdzenie projektu ruchu ma charakter nie tylko generalny. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Z powodu braku odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania działki skarżącej dostępu do drogi publicznej, nie może ona korzystać z niej i rozporządzać zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Brak ten nie pozwala jej na prowadzenie na tej działce działalności gospodarczej, nie pozwala jej także tej nieruchomości zbyć lub oddać do odpłatnego używania osobom trzecim. Tym samym został naruszony jej interes prawny, który wiąże się z ochroną jej uprawnień właścicielskich do przedmiotowej nieruchomości położonej miedzy ulicą [...] a [...]. Wskazała, że jej działka jest działką budowlaną, a taka działka (na mocy § 14 ust. 1 ogólnych warunków) powinna mieć zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenie i sposobu ich użytkowania.

Odnosząc się do twierdzeń organu stwierdziła, iż nieuprawniona jest odmowa zmiany organizacji ruchu z uwagi na brak zjazdu z drogi, gdyż organ nie poczynił w tym względzie żadnych ustaleń, a pomiędzy jezdnią a powierzchnią działki skarżącej istnieje połączenie umożliwiające przejazd samochodów. Zjazd taki, zdaniem skarżącej istniał przed przebudową, a zatem organ winien zachować ten stan faktyczny. Nie zostały przedstawione żadne racje organu uzasadniające twierdzenie o braku możliwości zastosowania zjazdu do posesji skarżącej w relacji prawoskrętnych, podobnie jak dla innych sąsiadujących posesji.

Skarżąca nie kwestionując dostępu nieruchomości do drogi gminnej – ulicy [...], podniosła, że organ w swym stanowisku nie uwzględnił, ani sposobu zagospodarowania tej działki, ani jej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ani też konieczności dla części położnej od ulicy [...] dostępu do drogi publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej zakwestionował stanowisko organu w zakresie uchybienia terminu do złożenia wezwania o usuniecie naruszenia prawa i tym samym niniejszej skargi. Nie podzielił także twierdzeń o braku kognicji sądu administracyjnego w tej sprawie, wskazując na treść art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Potwierdził też, iż nieruchomość winna mieć odpowiedni dostęp do drogi publicznej, podkreślając, że dla możliwego podziału, każda część nieruchomości musi posiadać dostęp do drogi publicznej. Wreszcie stwierdził, że nie odtworzono po przebudowie drogi wcześniej istniejącego zjazdu.

Już po zamknięciu rozprawy w dniu 27 marca 2013 r. wpłynęło pismo skarżącej z wnioskiem o zobowiązanie organu do przedstawienia projektu organizacji ruchu, która obowiązywała na spornym odcinku drogi krajowej [...]przed wprowadzeniem przedmiotowej zmiany organizacji ruchu.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta R. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Stwierdził, iż skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że powinna zostać odrzucona z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca bowiem winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Wobec tego, że kwestionowana przez skarżącą czynność – zarządzenie Prezydenta Miasta wydane zostało w dniu [...]r., to termin ten dawno upłynął. Nie sposób bowiem przyjąć, że skarżąca dowiedziała się o jego wydaniu dopiero po upływie pięciu lat. Stąd też należy uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 sierpnia 2012 r. wniesione zostało po terminie.

Dodatkowo pełnomocnik organu podniósł, iż w niniejszej sprawie brak jest kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania skargi. Skarżąca nie może powoływać się na naruszenie jej interesu prawnego, a zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu narusza jedynie jej interes faktyczny.

Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik organu stwierdził, że wbrew skarżącej organizacja ruchu na ulicy [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a działka skarżącej nr 1 posiada dostęp do drogi publicznej od ulicy [...]. Można zrozumieć, że skarżąca chciałaby tego dostępu również od ulicy [...], co zwiększyło by w sposób oczywisty wartość przedmiotowej działki i umożliwiłoby różne jej warianty podziału, ale nie oznacza to, że wprowadzenie nowej organizacji ruchu na ulicy [...] nastąpiło z naruszeniem prawa.

Na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta R. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnił, że żądanie przedłożenia projektu organizacji ruchu drogowego obowiązującego na ulicy [...] przed kwestionowaną zmianą nie może być spełnione, gdyż droga ta była wówczas w zarządzie innej gminy i organ nie posiada takiego dokumentu. Jak wynika jednak z inwentaryzacji dokonanej przed wprowadzeniem zmiany, działka ta nie posiadała wówczas dostępu do ulicy [...]. Powtórzył, że przedmiotowa nieruchomość posiada skomunikowanie z drogą publiczną - ulicą [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dodał, iż nie ograniczeń, by skarżąca złożyła wniosek o urządzenie zjazdu z ulicy [...], ale sprawa taka będzie rozpatrzona w odrębnym postępowaniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 1137 ze zm.) prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem jest uprawniony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru na tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu. Jako organ zarządzający ruchem ma kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu.

W pierwszym rzędzie przyjdzie rozważyć kwestię dopuszczalności niniejszej skargi. Skład orzekający podzielił w tym zakresie twierdzenia skargi, iż czynność Prezydenta Miasta R. w postaci zatwierdzenia organizacji ruchu w rejonie ulicy [...] i ulicy [...]w ciągu [...]w R., dokonana na podstawie wymienionego powyżej art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podlega kognicji sądu administracyjnego. Analiza stanu prawnego w tym zakresie prowadzi do stwierdzenia, że możliwość zaskarżenia takiego aktu powinna wynikać z uregulowań art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie przyznaje możliwość zaskarżenia takiego aktu do sądu administracyjnego. Reprezentowane są przy jednak tym jednak różne możliwości w tym zakresie. W myśl jednego poglądu, omawiany akt jest czynnością materialno- techniczną, o której mowa w pkt 4 cytowanego powyżej § 2 art. 3 ustawy, ma charakter publicznoprawny, władczy i odnoszący się do uprawnień i obowiązków konkretnych osób, aczkolwiek nosi również cechy aktu generalnego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2012 r, sygn. akt II SA/Gl 561/12 czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 2003/11). Zwolennicy tego poglądu podkreślają, że tryb wnoszenia skarg w takich sprawach reguluje przepis art. 52 § 2 ustawy, stanowiąc, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku termin do wniesienia skargi określa art. 53 § 2 ustawy, który jest różny w zależności od reakcji organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Reprezentowany jest jednak i drugi pogląd, w myśl którego zarządzenia organu zarządzającego ruchem w sprawie organizacji ruchu są aktami jednostki samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty tego rodzaju podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego, inne, niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. , sygn. akt I OSK 1767/11, z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK oraz z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 154/13). W takim przypadku można wnieść skargę do sadu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięciu naruszenia prawa. Podstawą skargi jest w takiej sytuacji przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Nie ma zatem w tym przypadku mowy o terminie, który ogranicza składanie skargi na czynności materialno- techniczne w trybie wymienionego powyżej art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na zarządzenie (uchwałę) organu gminy może wnieść w każdym terminie ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zatwierdzenie przez Prezydenta Miasta R. projektu organizacji ruchu na ulicy [...] i [...] w ciągu [...] w R. docelowej jest aktem jednostki samorządu terytorialnego podejmowanym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zatem akt ten podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminny. Niezbędne w takim przypadku jest wykazanie przez stronę skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu takiego aktu.

W doktrynie i orzecznictwie przez pojęcie "posiada interes prawny" należy rozumieć interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny a także konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić i aktualny. Powinien istnieć związek między interesem prawnym a postępowaniem administracyjnym, bowiem postępowanie "dotyczy" interesu prawnego danego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego danego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania zostaje podjęta decyzja rozstrzygająca o jego prawach i obowiązkach. W orzecznictwie podkreśla się także fakt, iż stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między konkretną normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera wpływu na sferę sytuacji danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej.

Podkreślenia wymaga dodatkowo fakt, że w przypadku skargi składnej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym strona musi wykazać nie tylko fakt posiadania interesu prawnego ale naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia.

W ocenie składu sądzącego skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego, na czym można byłoby ewentualnie oprzeć jej legitymację do wniesienia przedmiotowej skargi. Skarżąca posiada co najwyżej tylko interes faktyczny. Wprawdzie strona przywołuje i twierdzi, że nowa organizacja ruchu na ulicy Gliwickiej w ciągu drogi [...] w R. pozbawiła ją dostępu do drogi publicznej, tym niemniej w żaden sposób faktu tego nie wykazała. Zaistnienie takiego naruszenia niewątpliwie nastąpiłoby w przypadku, gdyby strona posiadała legalny, tj. uzyskany na podstawie odpowiedniej decyzji zjazd z drogi publicznej do swojej nieruchomości. Nie może bowiem być uznany za wystarczający argument podawany w skardze, bez żadnego potwierdzenia, że przed zmianą organizacji ruchu na tej drodze, był możliwy zjazd do jej nieruchomości bezpośrednio z tej drogi. Taki stan rzeczy, nie potwierdzony stosownym dokumentem, może co najwyższej świadczyć, jak wskazano powyżej, o naruszeniu interesu faktycznego strony. Podkreślić trzeba, że na budowę zjazdu z drogi publicznej, zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. i drogach publicznych (tjedn. Dz.U. z 2013, poz. 260) wymagana jest decyzja na lokalizację tego zjazdu, a za wybudowanie takiego zjazdu bez wymaganego zezwolenia przewidziana jest kara (art. 29a tej ustawy). Należy przyjąć, że gdyby faktycznie zjazd do nieruchomości skarżącej był w taki sposób ustanowiony, to skarżąca w celu wykazania własnego interesu prawnego okazałaby stosowną decyzję. W toku całego postępowania jednak skarżąca takiego dokumentu nie okazała, próbując przerzucić ciężar dowodu w tym zakresie na organ. Dlatego też skład orzekający uznał, że domaganie się na przez stronę skarżącą przeprowadzenia dowodu z przedłożenia organizacji ruchu drogowego obowiązującego na ulicy [...] przed kwestionowaną zmianą organizacji ruchu drogowego, w sytuacji kiedy według wyjaśnień pełnomocnika organu, gmina nie posiada takiego dokumentu z uwagi na zmianę zarządcy drogi, a sama strona skarżąca nie przedstawia żadnego dokumentu na potwierdzenie swoich twierdzeń, nie można uznać za niezbędne i konieczne w celu wyjaśnienia sprawy. Przekonujące w tym zakresie są twierdzenia obecnego zarządcy drogi, że przeprowadzona przebudowa i modernizacja drogi uwzględniła, według przeprowadzonej inwentaryzacji, wszystkie legalnie funkcjonujące zjazdy z ulicy [...] do prywatnych posesji. Trzeba bowiem podkreślić, iż czym innym jest posiadanie legalnego zjazdu z drogi publicznej, a czym innym jest posiadanie ewentualnie możliwości zjazdu z takiej drogi. Z akt sprawy wynika, że skarżąca powołuje się na ewentualną możliwość zjazdu z drogi publicznej na jej działkę, wskazując na połączenie jej nieruchomości z drogą. Z dokumentów sprawy wynika, że nieruchomość skarżącej położona jest pomiędzy dwoma drogami publicznymi, tj. przedmiotową ulicą [...] i ulicą [...] – drogą gminą. Właśnie do tej drogi – ulicy [...] posiada bezpośredni dostęp nieruchomość skarżącej. Ta droga przesądza o skomunikowaniu jej nieruchomości z drogą publiczną. Sam fakt zainwestowania jej działki, od strony ulicy [...] świadczy o wykorzystywaniu tego dostępu do drogi publicznej w celu komunikacji. Także pozostawienie pozostałej cześć działki bez zabudowań świadczy, iż połączenie działki z drogą publiczną następowało tylko od strony ulicy [...]. Natomiast ewentualne przyszłe wykorzystywanie tej części działki w przewidywany sposób przez skarżącą nie może świadczyć o naruszeniu jej interesu prawnego. Cechą szczególną interesu prawnego jest bowiem jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania normy prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywalny w przyszłości ani hipotetyczny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2002 r. Sygn. akt IV SA 1132/02, lex 81670). Z pism skarżącej składnych w niniejszej sprawie niewątpliwie zaś wynika, że dopiero zamierza ona wykorzystywać gospodarczo swoją nieruchomość lub udostępnić taki sposób jej wykorzystywania innym podmiotom. Nie może być zatem w takim przypadku mowy o naruszeniu jej interesu prawnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę. Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.