IV SO/Wr 17/12

Uzasadnienie

Pismem z dnia 2 lipca 2012 r. T. L., dalej skarżący, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. nr 153, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., złożył w tut. Sądzie wniosek o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 23 stycznia 2012 r. złożył do rektora uczelni wniosek o udostępnienie informacji publicznych dotyczących przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów ze środków pochodzących z budżetu państwa. Podniósł, że na jego wniosek organ nie odpowiedział, zatem w dniu 23 marca 2012 r. złożył do organu wezwanie do usunięcia bezczynności poprzez załatwienie wniosku. W związku z brakiem odpowiedzi na ww. pismo w dniu 8 maja 2012 r. złożył, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wobec nieprzekazania tut. Sądowi skargi w dniu 11 czerwca 2012 r. wezwał organ do przekazania skargi. Wskazał, że organ nie udzielił na nie odpowiedzi i nadal pozostał bezczynny w przekazaniu skargi do Sądu. Skarżący do swojej skargi dołączył potwierdzenia nadania: skargi w dniu 8 maja 2012 r. oraz wezwania w dniu 11 czerwca 2012 r.

W odpowiedzi na wniosek, w piśmie z dnia 23 lipca 2012 r., organ potwierdził, że skarżący zwrócił się do uczelni o przekazanie informacji mającej, zdaniem skarżącego, charakter informacji publicznej w przedmiocie zasad udzielania i dysponowania pomocą materialną dla studentów. Wskazał, że wniosek skarżącego dotyczył szczególnego zakresu działań uczelni, w tym tzw. danych wrażliwych studentów, zatem władze uczelni powzięły wątpliwość co do możliwości oraz legalności przekazania tego rodzaju informacji. Dodał, że zarówno te dane jak i sprawozdanie z realizacji pomocy materialnej dla studentów są przekazywane do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które jest dysponentem środków budżetowych przeznaczonych na pomoc materialną dla studentów. Tym samym organ miał wątpliwość czy uczelnia jest właściwym adresatem wniosku czy też wniosek ten powinien zostać złożony do MNiSW. Ponadto, wyjaśnił, że organ nie miał pewności czy żądane informacje są informacją publiczną oraz czy niepubliczna szkoła wyższa podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodał, że istniało ryzyko, że zostaną ujawnione informacje dotyczące poszczególnych studentów lub też informacje, które pozwolą na identyfikację poszczególnych beneficjentów pomocy materialnej dla studentów, co mogłoby narazić władze uczelni na odpowiedzialność karną. Organ wskazał, że po analizie stanu faktycznego i przepisów prawa władze uczelni postanowiły, że przekażą skarżącemu dokumenty, które systemowo regulują procedurę przyznawania oraz wypłaty stypendiów, a które w pełni pokrywają się z zakresem żądania wniosku. Dalej wskazał, że ze względu na śmierć Rektora Uczelni i wakatu na tym stanowisku, powyższe działania zostały wstrzymane. Następnie podał, że obecne władze uczelni postanowiły kontynuować wcześniejsze dyspozycje rektora i udzielić skarżącemu informacji.

W pismem procesowym z dnia 8 listopada 2012 r. skarżący wyjaśnił, że organ nie przesłał, pomimo złożonej deklaracji, żądanych przez skarżącego informacji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że w sprawach skarg na bezczynność uczelni niepublicznych w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o tożsamej treści, tj. w sprawach o sygn. akt II SAB/Łd 83/12, sygn. akt II SAB/Gd 40/12, sygn. akt II SAB/Wa 232/12, sygn. akt II SAB/Wa 264/12 oraz sygn. akt II SAB/Gd 42/12, sądy administracyjne uznały, że uczelnia niepubliczna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz potwierdziły publiczny charakter informacji objętych wnioskiem. Podniósł, że uczelnia jest w posiadaniu wszystkich informacji i dokumentów, a w zakresie danych osobowych powinna dokonać stosownej anonimizacji, co podkreślił we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 5 grudnia 2012 r. organ wskazał, że wobec śmierci Rektora prof. dr. hab. Ł. C., a także wobec zwolnienia posiadającego dokumenty tej sprawy - pełnomocnika Kanclerza B. H., nie jest na chwilę obecną możliwe ustalenie czy w ogóle miał miejsce fakt złożenia przez skarżącego skargi adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem rektora. Podniósł, że wprawdzie skarżący powołuje się na dowody nadania przesyłek, ale nie wynika z tych dowodów jakiej treści przesyłka została wysłana. Zdaniem organu, przesyłka, według tych dowodów, była zaadresowana nie na rektora, lecz na Wyższą Szkołę Menedżerską w L. lub Wyższą Szkołę Menedżerską w J. G.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2013 r. podniósł, że organ bez wątpienia otrzymał skargę, świadczą o tym dowody nadania przesyłek oraz wydruki z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej dowodzące ich skutecznego doręczenia, które załączył do akt sprawy. Wskazał, że w dniu 10 maja 2012 r. skarga została doręczona organowi, natomiast wezwanie do przekazania skargi organ otrzymał w dniu 15 czerwca 2012 r. Odnosząc się do prawidłowego zaadresowania przesyłek, podniósł, że adres do kontaktu z organami uczelni jest podawany na jej stronie internetowej, jak i w oficjalnych rejestrach szkół wyższych i na taki adres wysłał skargę. Podniósł, wbrew twierdzeniu pełnomocnika organu, że w myśl art. 21 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę następuje w terminie 15-dniowym.

Tut. Sądowi znany jest z urzędu fakt, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, organ nie przesłał Sądowi skargi skarżącego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej u.d.i.p., zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.).

W związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ustawodawca przewidział w procedurze sądowoadministracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organów niewykonujących powyższego obowiązku. W tego rodzaju sytuacjach, zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzenie jej uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, tj. złożenia wniosku oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w ww. przepisie, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Pomimo iż regulacja konstytucyjna odnosi się do sądu, to jednak działanie sądu jest w tym wypadku uzależnione od wykonania przez organ obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny ponosi on odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji tego prawa przez stronę. Poza tym grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, lex nr 1164456).

Treść przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należałoby zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek ten wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednak nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10, lex nr 742207). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt I OZ 739/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 344/12 wyraził pogląd, że obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. spoczywa nie tylko na organie administracji publicznej w sensie ustrojowym, lecz również na innych podmiotach, które z uwagi na nałożone na nie przepisami prawa zadania i kompetencje, należy uznać za organy administracji w sensie funkcjonalnym.

Zatem, w postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest ustalenie, czy podmiot, którego ukarania domaga się skarżący jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Pozwala ono bowiem na dokonanie oceny dopuszczalności wniosku (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I OZ 796/11, lex nr 1069720, z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OZ 125/10, lex nr 619731).

W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 statutu tej uczelni Wyższa Szkoła Menedżerska w L. jest uczelnią niepubliczną i działa na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. W myśl § 13 ust. 2 tego statutu organami jednoosobowymi uczelni są: 1) rektor, 2) kanclerz i 3) dziekan.

W kwestii realizacji zadań publicznych przez prywatną wyższą szkołę wypowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 1 marca 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 9/12 (lex nr 1121633). Sąd podziela to stanowisko w całej rozciągłości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w myśl art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy władze publiczne, na zasadach określonych w ustawie, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań oraz udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może żądać informacji i wyjaśnień od organów uczelni oraz założyciela uczelni niepublicznej, a także dokonywać kontroli działalności uczelni. W myśl art. 94 ust. 5 ww. ustawy, uczelnia niepubliczna może otrzymać dotację przeznaczoną na pokrycie części opłat wnoszonych przez studentów studiów stacjonarnych oraz uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, a także dotacje na dofinansowanie kosztów realizacji zadań wymienionych w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz 8-10 ww. przepisu.

Z powyższego wynika zatem, że uczelnia niepubliczna stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki. W zakresie tworzenia i funkcjonowania tych uczelni nie ma dowolności, gdyż do państwa należy ustalenie warunków ich powstawania, funkcjonowania, określa ono też udział władz publicznych w ich finansowaniu. Dlatego też funkcjonowanie prywatnych szkół wyższych stanowi realizację jednego z konstytucyjnych zadań państwa i spełnia kryterium wykonywania zadań władzy publicznej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. V KK 74/04, OSNKW 2004/7-8/79). Dla uznania danych zadań za zadania publiczne istotnym jest bowiem brak rezygnacji władzy publicznej z odpowiedzialności za ich wykonywanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1630/11 (lex nr 1109517) wskazał, że oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet wtedy, gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne. Podmioty reprezentujące szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkoły publicznej są obowiązane do udostępniania informacji publicznych w zakresie dotyczącym wykonywania przez te szkoły zadań publicznych.

Natomiast przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wyraźnie stanowi o obowiązku udostępniania informacji publicznej przez podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne w których Skarb państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycje dominująca w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Powyższe oznacza, że podmiot, który zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym wykonywanie zadań publicznych i uważa, że nie została mu ona udzielona w przewidzianym przez przepisy prawa terminie, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu – w tym również organu niepublicznej szkoły wyższej – w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast ww. organ ma obowiązek przekazywania do sądu administracyjnego takich skarg wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest ani kwestia, czy informacja objęta żądaniem skarżącego jest informacją publiczną, ani prawidłowość reakcji organu na zgłoszone żądanie o udostępnienie informacji publicznej, czy też zasadność skargi na bezczynność tego organu. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie stanowi tylko i wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez organ ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Rektor Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L., jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, naruszył obowiązek przekazania skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 8 maja 2012 r. przesyłka zawierająca skargę na bezczynność została nadana w placówce pocztowej na adres organu i w dniu 10 maja 2012 r. wpłynęła do organu. Sądowi znany jest z urzędu fakt, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, organ nie przesłał tut. Sądowi skargi skarżącego i akt sprawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że do dnia dzisiejszego organ nie wykonał obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę.

Wskazać w tym miejscu należy, że nie budzą wątpliwości wyjaśnienia skarżącego, że nadana przesyłka w dniu 8 maja 2012 r. za pośrednictwem placówki pocztowej na adres organu zawierała skargę do tut. Sądu na bezczynność tego organu. Zauważyć należy, że organ nie kwestionuje okoliczności złożenia wniosku przez skarżącego w dniu 23 stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, a nawet przyznaje i podaje z jakich przyczyn pozostawał bezczynny w udzieleniu skarżącemu żądanej przez niego informacji. Zatem, mając na uwadze wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, w tym okres zwłoki w załatwieniu wniosku skarżącego i wyjaśnienia organu złożone w niniejszej sprawie, Sąd uznał twierdzenia skarżącego za wiarygodne.

Należy również zaznaczyć, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Należy dodać, że do obalenia wskazanego wyżej domniemania prawidłowości doręczenia nie był wystarczający sam zarzut podniesiony przez organ, że z dowodów przedłożonych przez skarżącego nie wynika jakiej treści przesyłka została wysłana.

Jednocześnie należy podnieść, że wbrew stanowisku zaprezentowanym w odpowiedzi na wniosek i w kolejnych pismach organu, obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji, czy też stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10, z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Podobnie nie tłumaczą organu problemy organizacyjne związane ze śmiercią Rektora Uczelni o jakich mowa w odpowiedzi na wniosek i w kolejnych pismach organu. Zdaniem Sądu nie zaistniały w niniejszej sprawie żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku, tym bardziej, że uczelnia w tym okresie nadal funkcjonowała i realizowała swoją statutową działalność. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 360/05 (lex nr 164153) że organ, który dopuszcza się naruszenia przepisów prawa, w tym przypadku art. 54 § 2 p.p.s.a. i nie wywiązuje się z obowiązków przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie, nie może skutecznie zasłaniać się problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności.

Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez skarżącego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć temu organowi grzywnę w kwocie 1000 (słownie: tysiąc) złotych.

Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wyniosło 3.399,52 zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. (Monitor Polski z 2012 r., poz. 63).

Skład orzekający w niniejszej sprawie określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu oraz nieprzekazanie skargi do Sądu do dnia wydania niniejszego orzeczenia pomimo ustawowego obowiązku, a także brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a, postanowił jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.