VII SA/Wa 2280/12

Uzasadnienie

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nakazał właścicielowi budynku – [...] spółce akcyjnej z siedzibą w [...] opróżnić i wyłączyć z użytkowania w całości budynek stacyjny w [...] przy ul. [...], zlokalizowany na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], obręb [...], gmina [...], będącej terenem zamkniętym.

W decyzji tej określono termin wykonania obowiązku do dnia [...] lipca 2009 r., zarządzając jednocześnie umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona zobowiązana nie złożyła odwołania od tej decyzji i stała się ona ostateczna.

Podczas kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] stycznia 2012 r., w wyniku dokonanych oględzin, stwierdzono, że obowiązek nałożony powyższą decyzją został wykonany w zakresie umieszczenia tablicy zawiadamiającej o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania. W zakresie wyłączenia z użytkowania budynku - lokatorzy z lokalu nr [...]zostali wykwaterowani, natomiast lokal nr [...] jest w dalszym ciągu użytkowany.

Upomnieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wezwał [...] spółkę akcyjną z siedzibą w [...] do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. W upomnieniu pouczono, iż w razie niewykonania obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia.

W dniu [...] marca 2012 r. przeprowadzono ponowną kontrolę wykonania obowiązku wynikającego z powyższej decyzji, z ustaleń której wynikało, że zakres wykonania obowiązku, stwierdzony podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2012 r., nie uległ zmianie.

Wobec powyższego, z uwagi na niewykonanie w całości obowiązku nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec [...] spółce akcyjnej z siedzibą w [...], wystawiając w dniu [...] kwietnia 2012 r. tytuł wykonawczy o nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

W dniu [...] kwietnia 2012 r. [...] S.A. z siedzibą w [...], złożyła - na podstawie art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), pismo do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawierające zarzut dotyczący prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku stacyjnego w [...] przy ul. [...], gmina [...].

W przedmiotowym piśmie wniesiono zarzut, oparty na podstawie określonej w art. 33 pkt 5 u.p.e.a., tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zobowiązana spółka wskazała, że przedmiotowy budynek jest zamieszkiwany bez tytułu prawnego przez H. i Z. K., wobec których [...] S.A. wystąpiła na drogę postępowania sądowego z roszczeniem o eksmisję. Nie uzyskano jednak jeszcze prawomocnego wyroku, na podstawie którego można by wystąpić do komornika celem wykonania wyroku eksmisyjnego. [...] S.A. podniosła , że nie ma kompetencji do zastosowania przymusu bezpośredniego wobec lokatorów i może to uczynić wyłącznie za pośrednictwem organu egzekucyjnego w drodze egzekucji komorniczej. Wszczęta zaś przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego egzekucja zmusza zobowiązaną do wykonania czynności powodujących naruszenie prawa i zastosowanie przymusu bezpośredniego, co naraziłoby ją na odpowiedzialność karną.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 5, art. 20 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zarzutu zgłoszonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2012 o nr [...], uznał zarzut za nieuzasadniony.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że opierając zarzut na którejś z podstaw wskazanych w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a., zobowiązany określa w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza "granice", w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się zatem w ramach nakreślonych przez zobowiązanego, zgłaszającego konkretne zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie.

Organ wskazał, że w piśmiennictwie i orzecznictwie podnosi się, iż zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego, nieusuwalne przeszkody, powodujące że adresat obowiązku jest trwale pozbawiony możliwości jego wykonania (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 4, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 153-154; D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, "Unimex", Wrocław 2007, str. 358).

Niewykonalność ta jest spowodowana przyczynami o charakterze obiektywnym i nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązku są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Obowiązek musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Niewykonalność ta oznacza, że istnieją przeszkody faktyczne, które uniemożliwiają wykonanie egzekwowanego obowiązku (np. brak technicznych możliwości jego realizacji) lub prawne, przez które należy rozumieć sytuację, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. Wykonanie obowiązku nie jest możliwe nie tylko przez zobowiązanego, ale także przez każdą inną osobę. Niemożliwość ta musi mieć charakter trwały i zupełny oraz musi oznaczać brak warunków czyniących wykonanie obowiązku egzekucyjnego możliwym.

Organ podzielił przedstawione poglądy co do znaczenia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, będącej podstawą zarzutu, wskazaną w art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. - konsekwencją uznania zarzutu niewykonalności obowiązku za zasadny jest umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przesłanki niewykonalności nie spełniają natomiast trudności w wykonaniu obowiązku, skutkujące zwłoką w wykonaniu obowiązku, które uznać można co najwyżej za czasową niewykonalność.

Podniesione w piśmie strony z dnia [...] kwietnia 2012 r. okoliczności nie świadczą zdaniem organu o istnieniu przeszkody powodującej nieusuwalny brak możliwości wykonania egzekwowanego obowiązku. Okoliczność zamieszkiwania w przedmiotowym budynku lokatorów bez tytułu prawnego nie jest taką przeszkodą. Jak podnosi bowiem sama zobowiązana, wystąpiła na drogę postępowania sądowego z roszczeniem o eksmisję w/w lokatorów. Uwzględniając podniesioną przez zobowiązaną okoliczność uznać należałoby że z chwilą uzyskania przez zobowiązaną stosownego orzeczenia sądu w tym przedmiocie, egzekwowany obowiązek będzie mógł być wykonany. Powyższe wskazuje zatem na obiektywną możliwość wykonania egzekwowanego obowiązku opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku, nawet jeśli aktualnie zachodzą przeszkody w opróżnieniu lokalu w przedmiotowym budynku zajmowanego przez lokatorów bez tytułu prawnego.

Nadto z ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu [...] stycznia 2012 r. wynikało, że inny lokal w przedmiotowym budynku został opróżniony, zajmujący go lokatorzy zostali wykwaterowani, co potwierdza, że egzekwowany obowiązek jest wykonalny.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu, konieczność podjęcia działań w celu eksmisji lokatorów, zajmujących lokal w budynku objętym nakazem opróżnienia i wyłączenia z użytkowania, nie jest przeszkodą trwałą i nieusuwalną, choć jest utrudnieniem w realizacji egzekwowanego obowiązku. Jest to jednak inna kwestia niż obiektywna niewykonalność obowiązku. Podobne stanowisko w powyższej kwestii zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt: II SA/Wr 653/10, które organ podzielił.

Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, iż obowiązek opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku, wynikający z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. jest wykonalny. Utrudnienia w realizacji egzekwowanego obowiązku nie świadczą o wystąpieniu nieusuwalnej przeszkody, a adresat obowiązku nie jest trwale pozbawiony możliwości jego wykonania.

Na powyższe postanowienie [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...], wniosła zażalenie. W zażaleniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, do zażalenia został dołączony odpis nieprawomocnego wyroku w sprawie o eksmisję z lokalu będącego przedmiotem sparwy.

W wyniku rozpoznania zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem wydanym w dniu [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżonego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązana podnosiła, iż obowiązek dotyczący opróżnienia budynku jest trwale niewykonalny. Stosownie do art. 33 pkt 5 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Organ wskazał, że trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy działania składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. O niewykonalności obowiązku polegającego na opróżnieniu budynku i wyłączenie go z użytkowania nie świadczy podnoszona przez skarżącą okoliczność zamieszkiwania w lokalu nr [...] osób nie posiadających tytułu prawnego do tego lokalu i przewlekłość postępowania eksmisyjnego. Powyższe, stanowi utrudnienie wykonania obowiązku, nie może być jednakże traktowane jako nieusuwalna przeszkoda o charakterze technicznym lub prawnym.

Konkludując, organ II instancji stwierdził, że zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym nie znajduje uzasadnienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie odmawiające uwzględnienia wniesionych zarzutów nie narusza przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym należy utrzymać je w mocy.

[...] spółka akcyjna z siedzibą w [...], wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jego uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzono dotychczasową argumentację. Nadto wskazano, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mogą nakładać obowiązku wykonania czynności sprzecznej z przepisami prawa cywilnego. Wykładnia dokonana przez organ prowadzi do tego, iż w majestacie prawa określony podmiot jest nakłaniany do łamania prawa. W ocenie skarżącego zaprezentowana przez organ interpretacja budzi poważne wątpliwości z punktu widzenia jej zgodności z przepisami Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015) - dalej jako "u.p.e.a.", podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy nałożony na skarżącą spółkę nakaz jest obowiązkiem niewykonalnym stosowanie do treści punktu 5. przywołanej wyżej normy prawnej.

Niewykonalność aktu nakładającego na zobowiązanego obowiązek, może zaistnieć zarówno przed jego wydaniem, jak i już po ustaleniu obowiązku. Może ona mieć charakter trwały lub czasowy, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny zarzutu opartego na tej podstawie. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające jego wykonanie. Należy podkreślić, iż czym innym jest niewykonalność obowiązku od nieskuteczności egzekucji.

Egzekucja obowiązków każdego rodzaju może być bezskuteczna, natomiast niewykonalne mogą być tylko obowiązki o charakterze niepieniężnym.

Na ocenę bezzasadności przedmiotowej skargi wpłynął niewątpliwy fakt, iż zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zawierają rzetelne i wyczerpujące uzasadnienia, spełniające wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a.

Argumentacja podnoszona w skardze była chybiona i nie miała wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanych postanowień. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca powoływała się na okoliczności z art. 33 p. 5 u.p.e.a., które jej zdaniem miały stanowić podstawę skutecznych zarzutów. Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.

W tym miejscu wskazać trzeba również na treść art. 29 § 1 u.p.e.a., który to przepis uniemożliwia organowi egzekucyjnemu badanie zasadności i wymagalności obowiązku.

Będący przedmiotem przymusowego wykonania obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, która po upływie terminu do wniesienia odwołania stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Jej wzruszenie możliwe jest jedynie w odrębnych postępowaniach nadzwyczajnych. Dopóki decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, strona zobowiązana musi dostosować się do nałożonego nakazu.

Słusznie wskazuje się w literaturze przedmiotu, że przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku powinny istnieć niezależnie od podmiotu zobowiązanego oraz mieć charakter trwały (por. L. Klat – Wertelecka, Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, Wrocław 2009 r., s. 312). Przyjąć zatem należy, że obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Chodzi w tym miejscu o sytuację w której, w świetle aktualnego stanu wiedzy i techniki, nikt nie może wykonać obowiązku.

Akceptacja stanowiska skarżącej prowadziłaby do sytuacji, w której grożący zawaleniem budynek, mogący stworzyć zagrożenie dla osób w nim przebywających (co stanowiło przyczynę ingerencji organów nadzoru budowlanego) miałby nadal stanowić zagrożenie.

Okoliczności, które podnosi w toku kontrolowanego postępowania skarżąca nie sposób uznać za niewykonalność obowiązku, są jedynie trudnościami w realizacji wyłączenia z użytkowania obiektu. Jest to jednak inna kwestia niż obiektywna niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.

W tym kontekście należy przytoczyć pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 8 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 509/05 publikowany w zbiorze Lex Nr 196712) "Jak przyjmuje się powszechnie w judykaturze w odniesieniu do art. 33 pkt.5 omawianej ustawy dotyczy on niewykonalności obowiązku zaistniałego zarówno po wydaniu decyzji jak i niewykonalności obowiązku, która zaistniała jeszcze przed wydaniem decyzji co uzasadniałoby przyjęcie nieważności decyzji w świetle postanowień art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia".

Dodatkowo podkreślić należy, iż organ egzekucyjny - stosownie do art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Trudności w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowisko osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85 ONSA 1986/1/12, z dnia 20 grudnia 1984 r. I SA 804/84, ONSA 1984/2/123).

Ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a. obciążą stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strona wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej winna wykazać, że taka niewykonalność faktycznie istnieje. Rzeczą organów egzekucyjnych jest ocena, czy okoliczności podnoszone przez stronę powodują obiektywną niewykonalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dokonana w tej sprawie ocena organów była prawidłowa natomiast argumentacja skarżącej bezzasadna.

Fakt zamieszkiwania w przedmiotowym budynku lokatorów bez tytułu prawnego nie jest taką przeszkodą o której można mówić w kontekście art. 33 pkt 5 u.p.e.a.

Jak podnosiła bowiem zobowiązana spółka, wystąpiła na drogę postępowania sądowego z roszczeniem o eksmisję w/w lokatorów. Uwzględniając tę okoliczność uznać należy, że z chwilą uzyskania przez zobowiązaną stosownego orzeczenia sądu w tym przedmiocie, egzekwowany obowiązek będzie mógł być wykonany. Powyższe dowodzi, iż istnieje możliwość wykonania egzekwowanego obowiązku opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku, nawet jeśli aktualnie zachodzą co do tego czasowe przeszkody.

Wsparciem tej argumentacji jest fakt, iż podczas kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu [...] stycznia 2012 r. ustalono, że inny lokal w przedmiotowym budynku został opróżniony (po wyroku eksmisyjnym), a zajmujący go lokatorzy zostali wykwaterowani. To jednoznacznie potwierdza, że egzekwowany obowiązek jest obiektywnie wykonalny.

Mając powyższe na uwadze, słusznie organ wskazał, że konieczność podjęcia działań w celu eksmisji lokatorów, zajmujących lokal nr [...] w budynku objętym nakazem opróżnienia i wyłączenia z użytkowania, nie jest przeszkodą trwałą i nieusuwalną, choć niewątpliwe jest utrudnieniem w realizacji egzekwowanego obowiązku. Jest to jednak inna kwestia niż obiektywna niewykonalność obowiązku.

Zasadnie organ stwierdził, iż obowiązek opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku, wynikający z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. jest wykonalny. Utrudnienia w realizacji egzekwowanego obowiązku nie świadczą o wystąpieniu nieusuwalnej przeszkody, a adresat obowiązku nie jest trwale pozbawiony możliwości jego wykonania.

Z tych względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).