II SA/Po 515/14

Uzasadnienie

Prezydent Miasta decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy wiaty drewnianej o powierzchni [...] m2, na działce nr [...], ark. [...], obręb S., przy ul. K. w P.

Uzasadniając sprzeciw organ I instancji podniósł, iż planowane zamierzenie lokalizowane jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "PÓŁNOCNO-ZACHODNIEGO KLINA ZIELENI" w Poznaniu - cześć B "Otoczenie Jeziora Strzeszyńskiego", zatwierdzonego Uchwałą Nr XV/117/W2007 Rady Miasta Poznania z dnia 22 maja 2007 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 124, poz. 2864 z 29 sierpnia 2007 r. Z zapisów tego planu wynika, że działka nr [...] położona jest na terenie rolniczym oznaczonym na rysunku planu symbolem R. Zgodnie z brzmieniem § 17 mpzp "Dla terenu rolniczego, oznaczonego na rysunku planu symbolem R, ustala się następujące warunki zagospodarowania;1) przeznaczenie terenu pod uprawy rolnicze, ogrodnicze i sadownicze; 2) dopuszczenie zachowania istniejącej zabudowy zagrodowej, bez prawa jej rozbudowy i nadbudowy; 3) dopuszczenie wprowadzenia zieleni śródpolnej; 4) dopuszczenie zalesienia gruntu rolnego na podstawie planu zalesienia zgodnie z przepisami odrębnymi; 5) dopuszczenie lokalizacji sieci infrastruktury technicznej podziemnej.

Wobec powyższego przepisy planu miejscowego nie wymieniają, że na terenie rolniczym oznaczonym symbolem R dopuszczona jest budowa takich obiektów jak wiaty, co skutkuje tym, że budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgłoszenie sprzeciwił jest w pełni uzasadnione.

W odwołaniu pełnomocnik inwestora zarzucił naruszenie przepisów formalnych tj. art. 57 § 5 pkt 2, art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. i naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 553 kodeksu cywilnego, § 17, § 12 pkt 1, § 2 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych powodów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy.

Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2013r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony w terminie nienaruszającym przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wniosek zgłoszeniowy wpłynął do siedziby organu I instancji 8 października 2013 r. (stempel wpływu na kopercie nadanej na poczcie 4 października 2013 r.). Sprzeciw wydano 15 października 2013 r. i skutecznie doręczono wnioskodawcy 18 października 2013 r. Termin 30 dniowy do wniesienia sprzeciwu, określony w przywołanym wyżej przepisie prawa został zachowany. Odwołanie od zaskarżonej decyzji wniesiono w terminie.

Wydając zaskarżony sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy- Prawo budowlane Prezydenta Miasta uwzględnił, iż tryb zgłoszeniowy jest uproszczonym trybem postępowania administracyjnego, który zakazuje dokonywania wykładni rozszerzającej przesłanek wnoszenia sprzeciwu określonych w art. 30 ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego.

Treść art. 29 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego zobowiązuje, iż budowa wiaty wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Akta sprawy wskazują że działka odwołującego objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "PÓŁNOCNO-ZACHODNIEGO KLINA ZIELENI" w Poznaniu - cześć B "Otoczenie Jeziora Strzeszyńskiego", zatwierdzonego Uchwałą Nr XV/117/V/2007 Rady Miasta Poznania z dnia 22 maja 2007 r. , ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 124, poz. 2864 z 29 sierpnia 2007 r. 1872. Organ odwoławczy przyjął, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają niejasności i niedomówień odnośnie zapisów dotyczących sposobu zagospodarowania terenów rolniczych, oznaczonych na rysunku planu symbolem R. Ustalenia organu I instancji przywołane w uzasadnieniu sprzeciwu są zgodne z § 17 planu miejscowego.

Treść tych ustaleń jest jasna, niedwuznaczna i nie wymaga żadnej interpretacji bądź wykładni. Z tego powodu zarzut o niewłaściwej interpretacji przez organ I instancji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje uzasadnienia.

Przywołane zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczają też zastosowanie przywołanej w odwołaniu reguły, że organy państwa mogą czynić to, na co im prawo wyraźnie zezwala a obywatele zaś na to co prawo im nie zakazuje, ponieważ przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób precyzyjny ustaliły sposób zagospodarowania obszarów objętych tym planem.

Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wynika z tego, że plan miejscowy jest aktem normatywnym wyrażającym przepisy prawa obowiązującego na obszarze danej gminy. Ma to ten sam skutek, że jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i stanowi podstawę działania organów administracji publicznej. Natomiast w kategorii materialnej miejscowy plan jest aktem prawnym kształtującym wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.). Z tego powodu nie można kwalifikować określonego, na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposobu zagospodarowania terenów rolnych, jako ograniczenia prawa własności, o którym mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ nie zostaje naruszona istota prawa własności rozumiana, jako prawo do korzystania ze swojej własności w granicach ustanowionego prawa.

Organ przyjął, że nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącego, że "dozwolone jest to co nie jest wyraźnie zakazane". Idąc bowiem takim tokiem rozumowania przyjąć by można, że na obszarze obejmującym miejscowy plan zagospodarowania może stanąć np. elektrownia atomowa, bo nie jest to wyraźnie w planie zakazane.

Podkreślić należy, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż jednym z zadań gminy jest kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na obszarze gminy. W ramach tych zadań gmina, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. Ustalenie dopuszczalnej zabudowy terenów rolnych (zachowanie istniejącej zabudowy zagrodowej, bez prawa jej rozbudowy i nadbudowy § 17 planu), na obszarach miejskich jest jednym z elementów sposobu tego zagospodarowania.

Jeżeli zatem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił, taki sposób zagospodarowania to takie ustalenia pozostają wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej i właścicieli nieruchomości.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Przepis art. 36 ust.6 pkt 2 Prawa budowlanego nakazuje organom administracji architektoniczno-budowlanej wniesienie sprzeciwu wobec budowy lub wykonywania robót budowlanych naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Na podstawie akt sprawy ustalono, że zgłaszanego sposobu zagospodarowania na działce inwestora nie przewidują obowiązujące przepisy prawa w tym określone § 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył do wojewódzkiego sądu administracyjnego T. M. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z protokołu posiedzenia Rady Miasta z dnia [...] maja 2007r. w zakresie punktu obrad obejmującego obradowanie nad Uchwałą Nr [...], na okoliczność wykazania jaka była wola Uchwałodawcy - Rady Miasta odnośnie terenu należącego m.in. do Skarżącego. Nadto skarżący wniósł o rozstrzygniecie o kosztach postępowania.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego - albowiem zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego co do istoty sprawy, podanie bowiem przez Organ że przepisy Planu - Uchwały "nie zawierają niejasności i niedomówień" nie stanowi uzasadnienia prawnego. Natomiast powoływanie innych przepisów prawnych - w zakresie nie stanowiącym istotę sporu w sprawie - nie można uznać za spełnienie wymogu określonego w art. 107 § 1 kpa co do uzasadnienia prawnego.

2) naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - albowiem planowana budowa wiaty jest zgodna z zapisami -"Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu, część B - Otoczenie Jeziora Strzeszyńskiego -dalej: Uchwała, przez co organ narusza prawo właściciela do zagospodarowania swojej nieruchomości w zgodzie z interesem swoim i osób trzecich w granicach prawa powszechnie obowiązującego i prawa miejscowego jakim jest plan miejscowy.

3) naruszenie prawa materialnego - art. 553 Kodeksu cywilnego - poprzez uznanie iż teren przeznaczony pod rolę, nie może być użytkowany zgodnie z definicją "gospodarstwa rolnego" w rozumieniu Kodeksu cywilnego jako ustawy zasadniczej, na które to "gospodarstwo rolne" składa się nie tylko grunt rolny ale także obiekty, budynki z tym gospodarstwem związane - a wiata na terenie rolnym ma znaczenie gospodarskie celem ochrony urządzeń gospodarskich wykorzystywanych do uprawy roli - w obecnym roku tereny należące do rolnika – T. M. - obsadzone były trawą ekologiczną i kukurydzą ekologiczną (tzn. bez wykorzystania jakichkolwiek sztucznych nawozów).

4) naruszenie prawa materialnego - § 17 Planu miejscowego - poprzez de facto zanegowanie norm tego przepisu przeznaczających teren Zgłaszającego pod tereny rolnicze - w ten sposób iż uznano iż zgłoszona wiata gospodarska zgłoszona przez rolnika jest niezgodna z przeznaczeniem Planu miejscowego,

5) naruszenie prawa materialnego - § 12 pkt 1 Planu miejscowego ustalającego zbiorowo generalne warunki zagospodarowania terenów - poprzez wydanie przez Organ decyzji wbrew treści tego przepisu Planu, zgodnie z którym na terenie działek T. M. oznaczonego w Planie jako R

rola, Rada Gminy nie wprowadziła zakazu zabudowy kubaturowej - a to oznacza iż na tym terenie skarżącego możliwa jest zabudowa, bo ustalenia ogólne Planu miejscowego zawarte w Rozdziale II Uchwały Nr XV/117/V/2007 Rady Miasta Poznania z dnia 22 maja 2007r. w sprawie Planu miejscowego, na taką zabudowę pozwalają.

6) naruszenie prawa materialnego - § 2 pkt 10 Planu miejscowego - polegające na tym, że dla terenu Zgłaszającego Plan miejscowy określił przeznaczenie rolne jako funkcję przeważającą w myśl definicji zawartej w powyższym przepisie Planu, Organ zawęził rozumienie znaczenia funkcji przeważającej wg Planu miejscowego nawet w myśl przepisów tego Planu.

7) naruszenie prawa materialnego - § 17 pkt 2 Planu miejscowego - albowiem zapis ten zastosowano do działki nr [...], pomimo iż odnosi się on do istniejącej zabudowy, która usytuowana jest na innej działce budowlanej wg prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

8) art. 6 kpa - poprzez nie działanie organu w oparciu o obowiązujące przepisy prawa - brak zastosowania przepisów Kodeksu cywilnego definiującego gospodarstwo rolne, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 2 Planu miejscowego - definiujących "działkę budowlaną", co ostatecznie doprowadziło do "interpretacji przepisów na niekorzyść obywatela" co wpływa negatywnie na zaufanie do obiektywizmu organu administracji będącego w służbie dla obywatela.

9) art. 7 kpa - tzw. zasady prawdy obiektywnej - poprzez wydanie Decyzji wbrew tej prawdzie obiektywnej, wynikającej z prawa powszechnie obowiązującego,

10) art. 8 kpa - tzw. zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa prawa - albowiem Organ przez błędną, nieuzasadnioną prawnie interpretację przepisów Planu miejscowego oraz bez zastosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego, wydał decyzję niekorzystną dla obywatela pogarszającą jego byt w państwie prawa, zmuszając go do ograniczania jego działalności, która jest zgodna z zagospodarowaniem przewidzianym dla tego ternu.

11) naruszenie podstawowych praw i wolności obywatelskich wyrażonych w art. 22, 23, 65 ust. 3 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 30 czerwca 2014r. pełnomocnik skarżącego argumentowała, że Rada Miasta świadomie i celowo wykreśliła z treści planu miejscowego "bezwzględny zakaz zabudowy tego terenu". Zatem interpretacja organu administracji jest niezgodna nie tylko z literalnym brzmieniem uchwały, ale także z wolą Rady Miasta. Na potwierdzenie powyższej okoliczności ponownie wniesiono o przeprowadzenie dowodu z protokołu XV sesji Rady Miasta z [...] maja 2007r.

Na rozprawie przed Sądem skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem około [...] ha ziemi, które uprawia rolniczo. Jego dom posadowiony jest na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Podkreśla, że jest właścicielem 7 działek.

Sąd na podstawie art. 106 §3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z protokołu sesji Rady Miasta z [...] maja 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się jest niezasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji, który wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy wiaty drewnianej o powierzchni [...] m2, na działce nr [...], ark. [...], obręb S., przy ul. K. w Poznaniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, zatem rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W myśl przywołanego przepisu kompetentny organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, które dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z przepisu tego wynika, że gdy na terenie objętym zgłoszeniem obowiązuje plan miejscowy organ ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w zgłoszeniu dotyczących rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W pierwszym rzędzie stwierdzić trzeba, że uchwała o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości fakt, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze którego dotyczą.

Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego, dotyczące zarówno rodzaju, zakresu jak i sposobu wykonania robót budowlanych, polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz możliwości dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. Z przepisów tych wynika zatem obowiązek organu wyrażenia sprzeciwu dla danej inwestycji w sytuacji ustalenia przez organ naruszeń z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego dla obszaru "PÓŁNOCNO-ZACHODNIEGO KLINA ZIELENI" w Poznaniu - cześć B "Otoczenie Jeziora Strzeszyńskiego", zatwierdzonego Uchwałą Nr XV/117/W2007 Rady Miasta Poznania z dnia 22 maja 2007 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 29 sierpnia 2007 r. Nr 124, poz. 2864.

Nie może budzić wątpliwości, że działka skarżącego o numerze [...], na której planowana jest inwestycja – budowa wiaty - usytuowana jest w jednostce planu R, dla której ustalenia szczegółowe przewidziane są w § 17 (§4 planu, załącznik graficzny do planu, k. 6 akt adm. I instancji).

Zgodnie z §17 planu dla terenu rolniczego, oznaczonego na rysunku planu symbolem R, ustala się następująca warunki zagospodarowania 1) przeznaczenie terenu pod uprawy rolnicze, ogrodnicze i sadownicze; 2) dopuszczenie zachowania istniejącej zabudowy zagrodowej, bez prawa jej rozbudowy i nadbudowy; 3) dopuszczenie wprowadzania zieleni śródpolnej, 4) dopuszczenie zalesiania gruntu rolnego na podstawie planu zalesiania zgodnie z przepisami odrębnymi; 5) dopuszczenie lokalizacji sieci infrastruktury technicznej podziemnej.

Niezasadny jest więc zarzut skarżącego dotyczący naruszenia §2 pkt 10 planu. Organ prawidłowo umiejscowił przedmiotową działkę na obszarze objętym planem miejscowym z [...] maja 2007r. i zgodnie z ustaleniami planu określił rolne (R) przeznaczenie terenu, na którym położona jest przedmiotowa działka.

W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych wyżej postanowień planu miejscowego obowiązującego dla terenu elementarnego R, planowana budowa wiaty jest niedopuszczalna, bowiem podstawowym przeznaczeniem dla tego terenu są uprawy, dopuszcza się tylko zabudowę już istniejącą w chwili uchwalania planu w myśl zasady akceptowania istniejącego stanu zabudowy. Słusznie interpretują więc organy, że niedopuszczalna jest jakakolwiek nowa zabudowa nawet, w formie rozbudowy czy nadbudowy istniejącej już zabudowy. Podkreślić należy, że w zakresie inwestycji plan dopuszcza wyłącznie lokalizację sieci infrastruktury technicznej, ale tylko podziemnej, niekolidującej z podstawowym przeznaczeniem terenu jakim są uprawy. Powyższy zapis jest jasny, precyzyjny i konsekwentny. Precyzuje dopuszczalne zagospodarowanie terenu oznaczonego symbolem R, nie budzi wątpliwości, że jakakolwiek zabudowa jest niedopuszczalna, z wyłączeniem podziemnej infrastruktury technicznej.

Skarżący tymczasem powołuje się na postanowienia ogólne planu - §12 ust. 1 planu, zgodnie z którym w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustala się zakaz zabudowy kubaturowej na terenach komunikacji i terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 1 Kz-ZL, 2 Kz-ZL, 3 Kz-ZL, 4Kz-ZL, 5 Kz-ZL, 6 Kz-ZL, 7 Kz-ZL, 8 Kz-ZL, Kz-ZO, RL, z wyjątkiem małej architektury. Skarżący wnioskuje, że skoro w postanowieniach ogólnych nie ma wyraźnego zakazu zabudowy kubaturowej na terenie oznaczonym symbolem R, to na takim obszarze taka zabudowa jest dopuszczalna.

W ocenie Sądu prezentowana interpretacja skarżącego stoi w sprzeczności ze szczególnymi ustaleniami planu dotyczącymi terenu oznaczonego symbolem R. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie można interpretować postanowień ogólnych planu dla określonego terenu w oderwaniu jego postanowień szczególnych przewidzianych dla tego terenu. Dopiero analiza ustaleń szczególnych dokonana w kontekście ustaleń ogólnych stanowi pełny obraz koncepcji zagospodarowania określonej jednostki elementarnej objętej planem (por. wyr. WSA w Gliwicach z 28 lutego 2014r., sygn. akt II SA/GL 1323/13, dostępne www.cbios.nsa.gov.pl).

Przyjmując interpretację zapisów planu prezentowaną przez skarżącego i dopuszczenie w świetle §12 pkt 1 planu wzniesienia wiaty stoi w oczywisty sposób w sprzeczności ze szczególnymi uregulowaniami planu zawartymi w §17 pkt 1 i 2, który właściwie określa rzeczywisty sposób zagospodarowania terenu oznaczonego w planie symbolem R. To przepisy szczególne planu regulują co do istoty odpowiednie zagospodarowanie danego terenu.

Trafne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, że przedstawione zgłoszenie na budowę wiaty, jest niezgodne z zapisami planu miejscowego. Plan miejscowy jako akt normatywny powszechnie obowiązujący, zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony lub zmieniony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa. W przypadku ustalenia przez organ naruszenia planowanej inwestycji z treścią planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ ma obowiązek na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wnieść sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż zgłoszenie budowy wiaty okazało się niezgodne z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym organy obu instancji były związane jako prawem miejscowym.

Nie zmienia tego podnoszony przez skarżącego argument, że prowadzi on gospodarstwo rolne, które w rozumieniu kodeksu cywilnego – art. 553 – definiuje gospodarstwo rolne nie tylko jako grunty, ale też zorganizowaną całość użytkowo- gospodarczą, w tym także zabudowania, obiekty budowlane i infrastrukturę techniczną, służącą produkcji rolnej. Z przepisu tego nie można jednak wnioskować, że skoro definicja gospodarstwa rolnego obejmuje także zabudowania to na tej podstawie dopuszczalne jest ich wznoszenie w każdej sytuacji i na każdym terenie. Sposób zagospodarowania terenów, w tym dopuszczalnej zabudowy regulują właśnie przepisy ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012r. z 647 ze zm.) oddając te zagadnienia do szczegółowego uregulowania samorządom terytorialnym w zakresie ich władztwa poprzez uchwalenie planów miejscowych i uregulowanie w nich zasad zagospodarowania terenów położonych w granicach tych samorządów, zarówno gminy, jak i województwa. Podkreślić przy tym należy, że skarżący może nadal wykorzystywać przedmiotową nieruchomość w ramach prowadzonego gospodarstwa w sposób zgodny z planem miejscowym i uprawiać go, co też czyni, jak oświadczył w toku rozprawy. Dodatkowo można wskazać na § 21 ust. 2 pkt. 1 planu, który dopuszcza lokalizację obiektów służących do prowadzenia gospodarstwa rolnego lub hodowlanego z usługami agroturystycznymi, w szczególności do prowadzenia hodowli, wypożyczania i ujeżdżania koni, nauki jazdy konnej dla terenu zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym lub hodowlanym w klinie zieleni oznaczonego na rysunku planu symbolem 2Kz-RM. Powyższy zapis wzmacnia jeszcze dokonaną prawidłową interpretacje zapisu §17 planu, że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R nie ma możliwości wprowadzenia jakiejkolwiek nowej zabudowy.

Nieistotne jest zatem powoływanie się w niniejszej sprawie ma przepisy kodeksu cywilnego (art. 553, art. 46 §1), czy ustawy o księgach wieczystych i hipotece (art. 24 ust. 1), gdyż przepisy te mają zastosowanie w innym zakresie niż będąca przedmiotem rozpoznania dopuszczalna zabudowa na działce nr [...].

Na marginesie Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka została geodezyjnie podzielona na działki z przeznaczeniem budowlanym i na drogi wewnętrzne zapewniające im dostęp do drogi publicznej. Natomiast na działce [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej (k. 3, 4 akt adm. I instancji).

Nie sposób zatem dopatrzyć się w działaniu organów administracji w niniejszej sprawie naruszenia prawa własności skarżącego i dalej jego podstawowych praw i wolności obywatelskich wyrażonych w Konstytucji. Mając powyższe na uwadze, chybione okazały się zarzuty skarżącego w tym przedmiocie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie dominuje pogląd, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1999 r., II SA/Ka 1842/97, OSS 2000, nr 1, poz. 4).

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te odnoszą się bowiem do ochrony interesu prawnego wyłącznie w zakresie działań podejmowanych na płaszczyźnie planowania i zagospodarowania przestrzennego, czyli na gruncie uchwalania planu miejscowego, a nie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego regulowanego przez przepisy Prawa budowlanego, w tym art. 30 ust. 6 pkt 2, jak w niniejszej sprawie.

Przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu wskazuje na jedną z najistotniejszych cech miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającą z jego celów i funkcji. Współkształtowanie planu miejscowego wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 1999 r., IV SA 1670/97, LEX nr 48740). Okoliczności naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu mogą być zatem skutecznie podnoszone na etapie kwestionowania uchwały zatwierdzającej plan miejscowy, ale nie w niniejszej sprawie dotyczącej sprzeciwu wobec budowy wiaty z uwagi na sprzeczność inwestycji z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Sąd na podstawie art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z protokołu sesji Rady Miasta z [...] maja 2007r. Dokument ten nie okazał się bowiem niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są ostateczne ustalenia obowiązującego, uchwalonego planu miejscowego dla obszaru "PÓŁNOCNO-ZACHODNIEGO KLINA ZIELENI" w Poznaniu - cześć B "Otoczenie Jeziora Strzeszyńskiego" i ich całościowa interpretacja w odniesieniu do projektowanej zabudowy na przedmiotowej działce. Głosy debatujących radnych i zainteresowanych osób w toku dyskusji przed uchwaleniem planu są nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotne znaczenie ma bowiem prawo miejscowe w obowiązującym kształcie. Uchwała Rady Miasta z [...] maja 2007r. uchwalająca plan miejscowy w części tekstowej i graficznej została dołączona do akt administracyjnych sprawy.

Nadto w świetle przepisu art. 134 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania (art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 107 kpa), podnoszonych przez skarżącego, czy innych przepisów postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, w takich okoliczności sprawy organ I, jak i II instancji były zobowiązane - zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego - do zgłoszenia sprzeciwu zamiaru budowy przedmiotowej wiaty.

Mając na uwadze powyższe, skargę jako bezzasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak orzeczono w sentencji wyroku.