VI SA/Wa 2099/12

Uzasadnienie

Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; cytowanej dalej "Kpa."), art. 46 ust. 1 pkt 2

w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; cytowanej dalej jako "Pgik."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. o zawieszeniu wykonywania uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy geodecie uprawnionemu K. K., uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na ww. geodetę karę nagany z wpisem

do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

w W. pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o zastosowanie wobec K. K., geodety uprawnionego do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji

i kartografii (świadectwo uprawnień zawodowych nr[...]), sankcji dyscyplinarnych. Uzasadniając przedłożony wniosek organ ten wskazał, że na działalność zawodową K. K. wpłynęła skarga dotycząca ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] położonymi w I., a także sporządzenia mapy tych nieruchomości i opinii dla potrzeb postępowania sądowego. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że termin wykonania mapy sytuacyjnej do celów sądowych został ustalony na 31 grudnia 2004 r. Termin ten nie został dotrzymany, jak też nie został przedłużony. Z treści pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] nr [...] wynika, że do dnia 22 lipca 2009 r., wbrew obowiązkowi wynikającego z art. 12 Pgik., przedmiotowe opracowanie nie zostało zakończone i żadne materiały nie zostały przekazane do zasobu. Jak podał organ, opracowanie zgłoszone przez K. K. jako mapa do celów sądowych zostało jednak ukończone i mapa sytuacyjna do celów sądowych, łącznie z opinią K. K. jako biegłego sądowego bez żadnej kontroli technicznej i bez złożenia operatu w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej zostało w dniu 16 września 2004 r. przekazane do Sądu Rejonowego dla W. Wydział [...]. Organ dodał, że z treści mapy opracowanej na podstawie danych archiwalnych wynikają również proponowane zmiany granic w stosunku do stanu istniejącego w ewidencji gruntów i budynków, wskazując, że proponowane zmiany granic sąsiednich działek zostały opracowane bez wiedzy i udziału zainteresowanych stron.

Po zapoznaniu się z treścią ww. wniosku i aktami sprawy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] marca 2010 r. orzekł o zawieszeniu geodety K. K. w wykonywaniu uprawnień zawodowych na okres sześciu miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że K. K. przyjmując

do wykonania i wykonując prace geodezyjne nie powiadomiła ośrodka o zmianie terminu zakończenia rozpoczętych prac geodezyjnych, naruszając tym samym

art. 12 Pgik. oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych

i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz.U. z 2001 r. Nr 78, poz. 837; cytowanego dalej jako "rozporządzenie"). O wyjątkowo nagannym i lekceważącym porządek prawny wykonywaniu zadań zawodowych przez K. K. świadczy ponadto, w ocenie organu, przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia stosownej klauzuli.

K. K., zgodnie z art. 127 § 3 Kpa. wystąpiła do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Złożyła również dodatkowe wyjaśnienia w formie ustnej.

Rozpoznając ponownie sprawę organ nie znalazł okoliczności mających wpływ na zmianę swojej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. i decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał ją w mocy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K., cytowana dalej jako "skarżąca", decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 9, 11, 77, 80 oraz 107 § 3 Kpa. przejawiające się w niezebraniu przez organ całego materiału dowodowego oraz błędnej i subiektywnej jego ocenie,

- art. 12, 42 ust. 3 oraz 46 Pgik., § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających baz danych, a także ogólnych warunków umów

o udostępnianie tych baz poprzez błędną ich interpretację i niewłaściwą subsumpcję wobec zebranego materiału dowodowego,

- art. 6 Kpa. w zw. z art. 32 Konstytucji konstytuującym zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała między innymi, że Główny Geodeta Kraju błędnie przyjął charakter wykonywanej przez nią pracy geodezyjnej oraz nie wziął pod uwagę charakteru oraz celu jej wykonywania. Sąd zlecił skarżącej sporządzenie opinii, a mapa była jedynie załącznikiem do opinii i nie podlegała zaewidencjonowaniu. Ani opinia ani mapa nie przedstawiały granic w taki sposób, jak to dzieje się w postępowaniu rozgraniczającym. W tym wypadku organ nie rozróżnił postępowania rozgraniczającego toczącego się przed geodetą, a postępowania rozgraniczającego toczącego się przed sądem. Zdaniem skarżącej, nałożenie na mapę stosownych klauzul spowodowałoby ponowną zmianę przebiegu spornej granicy, co byłoby bezcelowe z punktu widzenia toczącego się postępowania rozgraniczającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt IV SA /Wa 1095/10, uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju

z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu.

Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku przyjął, że nałożenie na skarżącą – geodetę uprawnionego do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii powyższej sankcji dyscyplinarnej nie było należycie uzasadnione. Wynikało to z rozpoznania skargi złożonej na działalność zawodową dotyczącą ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] położonymi

w I., a także sporządzenia mapy tych nieruchomości i opinii dla potrzeb postępowania sądowego. Ustalono, że termin wykonania mapy sytuacyjnej dla celów sądowych został ustalony na 31 grudnia 2004 r., ale nie został dotrzymany, jak też nie został przedłużony. Wynika to z pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O.. Chodzi o to, jak podał Sąd, że do dnia 22 lipca 2009 r. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 12 Pgik. opracowanie to nie zostało zakończone i żadne materiały nie zostały przekazane do zasobu. Opracowanie jako mapa i mapa sytuacyjna do celów sądowych łącznie

z opinią, zostały ukończone, ale bez żadnej kontroli technicznej i bez złożenia operatu w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, zostały przekazane w dniu 16 września 2004 r. do Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydziału [...]. Z treści mapy opracowanej na podstawie danych archiwalnych wynikają również proponowane zmiany granic w stosunku do stanu istniejącego

w ewidencji gruntów i budynków. Proponowane zmiany granic sąsiednich działek zostały opracowane bez wiedzy i udziału zainteresowanych stron. Poza powyższym przepisem, naruszony został także § 6 ust. 1 rozporządzenia. Dowodziło to, zdaniem Sądu, wyjątkowej naganności i lekceważeniu porządku prawnego wykonywania zadań zawodowych. Konsekwencją tego było przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia stosownej klauzuli.

W ocenie Sądu, skoro rodzaj kary został wymieniony w art. 46 ust. 1 Pgik.,

a przepis nie wskazuje kryteriów wyboru konkretnej sankcji, to w ramach uznania administracyjnego należało uzasadnić zastosowanie konkretnej sankcji w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy. Nakazano zatem, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazać, jakimi przesłankami kierowano się przy wyborze tego rodzaju kary, mając na uwadze rodzaj i charakter naruszeń. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie odpowiadać będzie, w opinii Sądu, wymogom art. 107 § 3 Kpa.

i pozwoli na dokonanie oceny decyzji pod względem jej zgodności z art. 42 ust. 3 ustawy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku

w całości i oddalenia wniosku o zawieszenie wykonywania uprawnień zawodowych względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 11, 12, 22 ust. 2 i 3, art. 23, 29 ust. 3, art. 36, 37 ust. 2, art. 46, 48 ust. 1 pkt 1, ust. 2 Pgik., art. 45 § 1 kodeksu wykroczeń, art. 118 kodeksu cywilnego, § 13 ust. 10 rozporządzenia. Co do naruszenia przepisów postępowania, wskazała na art. 77, 80, 107 § 3 Kpa.

Skarżąca w uzasadnieniu swojego stanowiska podała, że organ nie zebrał całości materiału dowodowego, brak m.in. dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego dla W. [...]. Na rozprawie wyjaśniła też podstawy wydania opinii. Skarżąca wskazała, że strona tego postępowania w dniu 13 kwietnia 2007 r. została wezwana przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji, Geodezji i Kartografii do obowiązku złożenia oryginalnego i prawomocnego postanowienia sądowego w celu dokonania zmian danych w ewidencji gruntów. Właściciel miał obowiązek zgłaszać wszelkie zmiany objęte ewidencją gruntów. Skarżąca nie wiedziała, że jej praca została anulowana. Jej zdaniem, okoliczność ta nie została rzetelnie zbadana przez organ. Sąd I instancji, w opinii skarżącej, nie rozstrzygnął wszystkich zarzutów

i pozostawił organowi nieograniczoną dowolność interpretacji przepisów prawa. Skarżąca uznała, że brak wszczęcia postępowania wykroczeniowego powoduje, że czyn ulega przedawnieniu, tak więc skarga strony też się przedawniła. Skarżąca, jak podała, nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zmiany danych w ewidencji gruntów. Obowiązek taki spoczywa na właścicielu nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1439/10 oddalił ww. skargę kasacyjną.

Przystępując do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej NSA stwierdził, że są one nieuzasadnione. W ramach podstawy kasacyjnej określonej

w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca nie powołała żadnego przepisu postępowania, który został naruszony przez Sąd I instancji, stwierdzając ogólnie, że doszło do naruszenia art. 77, 80, 107 § 3 Kpa., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA, tak sformułowana podstawa kasacyjna nie spełnia warunków określonych w art. 174 pkt 2 powyższej ustawy w związku z art. 176, gdyż nie wskazano konkretnego, naruszonego przez Sąd I instancji przepisu postępowania, nie przedstawiono uzasadnienia zarzutu konkretnego przepisu i nie wykazano, że uchybienie konkretnemu przepisowi mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Argumenty przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skoncentrowały się na wyszczególnieniu tylko art. 77 Kpa., nie wskazując jednak konkretnego przepisu postępowania.

Jak podał NSA, skarga kasacyjna zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 12 Pgik. i stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał ten przepis. Dokonując oceny tego zarzutu NSA zauważył, że skarżąca przyjmując do wykonania i wykonując prace geodezyjne, nie zastosowała się do wymogów ustawy, jak też do wymogów rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej, tj. art. 18 ust. 1 pkt 1 Pgik. Przepis art. 12 Pgik. obligował skarżącą jako wykonawcę prac geodezyjnych

i kartograficznych, do zgłoszenia organom, o których mowa w art. 40 ust. 3 prac przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu prac przekazania powstałych materiałów lub informacji o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Chodzi o uzyskanie dostępu do nich i korzystania

z danych przechowywanych w państwowym zasobie geodezyjnym. Prace te podlegają rygorom powołanego rozporządzenia. W dalszej kolejności należało,

jak podkreślił NSA, zachować wszelkie wymogi przewidziane przez omawianą ustawę i rozporządzenie. Nie ma znaczenia, zdaniem NSA, na jakie potrzeby prace te były sporządzane. Trafnie, zdaniem NSA, Sąd I instancji przyjął, że skarżąca błędnie uznała, iż rygor wynikający z tych przepisów jej nie obowiązuje.

W podsumowaniu swoich wywodów NSA podkreślił, że istota zarzutów skargi kasacyjnej zmierzała do zmiany uzasadnienia wyroku Sądu I instancji

w zakresie kwestionowania podstawy odpowiedzialności zawodowej i wymierzonej dolegliwości tej odpowiedzialności.

W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 8 września 2010 r., uchylającym decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zawieszeniu wykonywania uprawnień zawodowych, utrzymanym w mocy ww. wyrokiem NSA, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił wspomnianą na wstępie decyzję z dnia

[...] marca 2010 r. i nałożył na skarżącą karę nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe.

W uzasadnieniu podjętej decyzji Główny Geodeta Kraju wskazał między innymi, że stosownie do brzmienia art. 12 Pgik., wykonawca prac geodezyjnych

i kartograficznych jest obowiązany zgłosić do organów, o których mowa w art. 40

ust. 3, prace przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu tych prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak podał organ, faktem jest wykonywanie przez skarżącą w ramach opinii sądowej, pracy geodezyjnej, na podstawie której opracowana została mapa stanowiąca załącznik do opinii.

Jak podał Główny Geodeta Kraju, przy wyborze wymiaru kary działa on

w granicach uznania administracyjnego. Bierze zatem pod uwagę wiele okoliczności takich jak stopień zawinienia sprawcy oraz rodzaj i charakter naruszenia.

W przypadku kwestionowania należytej staranności geodety należy wskazać, na czym owa staranność winna polegać i dlaczego nie została dochowana. Należy także rozważyć, jak podał organ, jaki stopień zawinienia charakteryzuje działanie ukaranego (wina umyślna, nieumyślna), gdyż rodzaj winy zawsze ma znaczenie przy wyborze kary. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Głównego Geodety Kraju stanowił art. 46 ust. 1 Pgik. Przepis ten wymienia katalog kar dyscyplinujących, które mogą być nałożone na osoby posiadające uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji

i kartografii. Aby kara mogła być nałożona, koniecznym jest wykazanie, iż doszło do naruszenia wymogów art. 42 ust. 3 tej ustawy z winy osoby posiadającej takie uprawnienia. Przepis przewiduje gradację tych kar od najłagodniejszej do najbardziej surowej, nie określając kryteriów, jakie należy stosować przy wyborze konkretnej kary. Powyższe pozostawiono do uznania organu prowadzącego postępowanie. Decyzje uznaniowe szczególnie wymagają sporządzenia uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie decyzja w przedmiocie wymierzenia kary nie ma charakteru ściśle uznaniowego, gdyż sam fakt naruszenia art. 42 ust. 3 Pgik. skutkuje wymierzeniem kary, a jedynie jej rodzaj uzależniony jest od organu. Niemniej jednak organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przy wyborze rodzaju kary, mając na uwadze stopień zawinienia sprawcy oraz rodzaj i charakter naruszenia. W tym zakresie działa w granicach uznania administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 316/05).

Mając powyższe na uwadze, Główny Geodeta Kraju podał, że postępowanie skarżącej świadczy o tym, iż nie wykonała ona swojego zadania z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi w dziedzinie geodezji i kartografii przepisami prawa i standardami technicznymi. Nie budzi wątpliwości organu, że skarżąca nie dochowała należytej staranności przez co naruszyła przepisy prawa,

tj. art. 12 Pgik. oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem organu, uchybienie przepisom prawa o charakterze powszechnie obowiązującym należy traktować jako działanie umyślne, a przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji, bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia przez organ administracji geodezyjnej

i kartograficznej stosownych klauzul należy ocenić jako wyjątkowo naganne

i lekceważące obowiązujący porządek prawny.

W tym stanie rzeczy, Główny Geodeta Kraju postanowił zmniejszyć wymiar zastosowanej wobec skarżącej kary. Przesłanką zmiany rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonej kary była dla organu okoliczność, że skarżąca w swej długoletniej działalności zawodowej nie była dotychczas karana w zakresie odpowiedzialności zawodowej osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji

i kartografii. Jak podał organ, kary powinny "skłaniać" geodetów do wykonywania prac zgodnie z literą prawa, a więc odgrywać rolę niejako prewencyjną, ale też muszą być adekwatne do stopnia zawinienia. Dlatego też w przypadku geodety uprawnionego – skarżącej, uwzględniając jej dotychczasową działalność zawodową, Główny Geodeta Kraju wymierzając karę wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszenia obowiązujących przepisów prawa, a także skutki w wymiarze prawnym

i społecznym, wynikające z popełnionego przez nią naruszenia.

Nadto organ wskazał, że waga popełnionych przez skarżącą uchybień,

tj. przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia stosownej klauzuli nie pozwala na nałożenie najłagodniejszej z katalogu kar wymienionych w ustawie Prawo geodezyjne

i kartograficzne, tj. kary upomnienia.

W skardze złożonej po powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie, podając, że ani organ (Główny Geodeta Kraju), ani Sąd nie wstrzymał wykonalności decyzji z [...] kwietnia 2010 r. i w związku z tym, że miała de facto zawieszone wykonywanie uprawnień od 28 kwietnia 2010 r. do 8 września 2010 r., kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z [...] kwietnia 2010 r. Dało to w sumie 4 miesiące i 10 dni zawieszenia wykonywania uprawnień,

z orzeczonych 6 miesięcy.

Skarżąca nie zgodziła się z przyjętą przez organ "zamianą", czy też "zmniejszeniem" wymiaru zastosowanej względem niej kary, skoro większość pierwotnie orzeczonej dolegliwości odniosło, w jej ocenie, żądany skutek. W tej sytuacji wpisanie nagany do rejestru spowoduje, że łączny wymiar kary będzie bardziej dolegliwy niż orzeczone pierwotnie 6 miesięcy zawieszenia wykonywania uprawnień. Dodała, że Główny Geodeta Kraju udzielił jej kary nagany z wpisem

do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe bez ustalenia okresu jej obowiązywania. Zdaniem skarżącej, brak podania tego okresu świadczy

o uznaniowość organu co do terminu wykreślenia przedmiotowego wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1095/10, uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zawieszeniu geodety K. K. (skarżącej)

w wykonywaniu uprawnień zawodowych na okres sześciu miesięcy. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd podał, że organ winien wskazać w motywach swojego rozstrzygnięcia przesłanki, jakimi kierował się przy wyborze tego rodzaju kary, mając na uwadze stopień zawinienia skarżącej, rodzaj winy (umyślna, nieumyślna) oraz rodzaj i charakter naruszeń ciążących na niej obowiązków. Jak podkreślił Sąd, tylko tak sporządzone uzasadnienie odpowiadać będzie wymogom art. 107 § 3 Kpa.

i pozwoli Sądowi na dokonanie oceny decyzji pod względem jej zgodności z art. 42 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W powyższym wyroku wskazano również, że zgromadzony przez organ

w niniejszej sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącej, daje podstawę do przyjęcia, że prowadzona przez nią działalność zawodowa jest obciążona nieprawidłowościami w zakresie stosowania prawa oraz pozwala na dokonanie ustaleń, że skarżąca z własnej winy naruszyła postanowienia art. 42 ust. 3 Pgik. Przyjmując do wykonania i wykonując prace geodezyjne skarżąca nie zastosowała się do art. 12 Pgik. oraz do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających baz danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz. Sąd nadto nie podzielił stanowiska skarżącej co do braku po jej stronie obowiązku zgłoszenia zakończenia prac z tego względu, że toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe przed sądem i ewentualne jego zakończenie dawałoby możliwość zgłoszenia prac do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Sąd w powołanym wyżej wyroku stwierdził ponadto, że przepis art. 12 Pgik. ustanawia generalną regułę, zgodnie z którą wykonawca prac geodezyjnych

i kartograficznych jest obowiązany zgłosić do organów, podanych w art. 40 ust. 3 Pgik., prace przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Mając na uwadze wytyczne zawarte w ww. wyroku Sądu, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia

[...] marca 2010 r. o zawieszeniu uprawnionemu geodecie wykonywania uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy i nałożył na skarżącą karę nagany z wpisem

do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia Głównego Geodety Kraju stanowił art. 46 ust. 1 pkt 2 Pgik., określający katalog kar dyscyplinujących, które mogą być nałożone na osoby posiadające uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, które ze swojej winy naruszyły przepis art. 42 ust. 3 Pgik. Przepis ten przewiduje gradację kar od najłagodniejszej do najbardziej surowej, nie określając jednak kryteriów, jakie należy stosować przy wyborze konkretnej kary. Powyższe pozostawiono do uznania organu prowadzącego postępowanie. Zdaniem Sądu,

w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie wymierzenia kary nie ma charakteru ściśle uznaniowego, gdyż sam fakt naruszenia art. 42 ust. 3 Pgik. skutkuje wymierzeniem kary, a jedynie jej rodzaj uzależniony jest od organu. Niemniej jednak organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przy wyborze rodzaju kary, mając na uwadze stopień zawinienia sprawcy oraz rodzaj i charakter naruszenia.

Stosownie do treści art. 42 ust. 3 Pgik. osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania

z należytą starannością zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej

i obowiązującymi przepisami prawa. Przyjąć zatem należy, że wykonanie chociażby jednej pracy geodezyjnej z naruszeniem przepisów dotyczących geodezji i kartografii może skutkować nałożeniem sankcji dyscyplinujących, wynikających z art. 46 ust. 1 Pgik.

Wskazać należy, że poprzez uzyskanie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii wykonawca może wykonywać samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii, tj. między innymi kierować pracami geodezyjnymi

i kartograficznymi, wykonywać czynności rzeczoznawcy, pełnić funkcje inspektora nadzoru. Realizowanie takich zadań wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Niewątpliwie każdego geodetę uprawnionego, także skarżącą należy traktować jako podmiot profesjonalny, od którego można wymagać znajomości przepisów prawa,

a także umiejętności ich stosowania w praktyce. Powyższe wynika chociażby z faktu, że uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii może uzyskać tylko osoba, która posiada odpowiedni okres praktyki zawodowej, a także wykaże się

w postępowaniu kwalifikacyjnym przed komisją kwalifikacyjną ds. uprawnień zawodowych znajomością przepisów prawnych oraz standardów technicznych

z zakresu geodezji i kartografii.

Należyta staranność stanowi pewien wzorzec zachowania, typowy dla osób wykonujących określony zawód. Oceny należytej staranności należy dokonywać

w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe uwzględniając zawodowy charakter tej działalności. Profesjonalizm osób posiadających uprawnienia zawodowe powinien przejawiać się w postępowaniu zgodnym z regułami fachowej wiedzy i sumienności w stosowaniu obowiązujących przepisów prawnych. Orzecznictwo i piśmiennictwo w sposób jednoznaczny wskazuje, że dla ustalenia wzorca należytej staranności w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje się informacje zawarte

w standardach formalnie obowiązujących dla danej grupy zawodowej, a także zbiorach norm, formułowanych w ramach grupy zawodowej, które określają właściwe dla danego środowiska zachowania. Wyrazem zachowywania należytej staranności w zawodzie geodety jest m. in. przestrzeganie przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym oraz standardów technicznych. Niedochowanie ww. uregulowań jest równoznaczne z naruszeniem art. 42 ust. 3 Pgik.

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, postępowanie skarżącej świadczy o tym, że nie wykonała swojego zadania

z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi w dziedzinie geodezji i kartografii przepisami prawa i standardami technicznymi. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie dochowała należytej staranności przez co naruszyła przepisy art. 12 Pgik. oraz

§ 7 ust. 1 rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że uchybienie przepisom prawa

o charakterze powszechnie obowiązującym należy traktować jako działanie umyślne, a przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji, bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia przez organ administracji geodezyjnej i kartograficznej stosownych klauzul, należy ocenić jako naganne i lekceważące obowiązujący porządek prawny. Niemniej jednak Główny Geodeta Kraju postanowił zmniejszyć wymiar zastosowanej wobec skarżącej kary. Przesłankę zmiany rozstrzygnięcia

w zakresie orzeczonej kary stanowił fakt, że skarżąca w swej długoletniej działalności zawodowej nie była dotychczas karana w zakresie odpowiedzialności zawodowej osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii. W tym miejscu odnotować należy, że kary powinny "skłaniać" geodetów do wykonywania prac zgodnie z literą prawa, a więc odgrywać rolę niejako prewencyjną, ale też muszą być adekwatne do stopnia zawinienia. Dlatego też zasadnie w przypadku geodety uprawnionego – skarżącej, uwzględniając jej dotychczasową działalność zawodową, wymierzając karę wzięto pod uwagę rodzaj i charakter naruszenia obowiązujących przepisów prawa, a także skutki w wymiarze prawnym i społecznym, wynikające z popełnionego przez skarżącą naruszenia. Dodatkowo należy wskazać, że waga popełnionych przez skarżącą uchybień, tj. przekazanie do obrotu prawnego materiałów i dokumentacji bez uprzednio dokonanej kontroli i nałożenia stosownej klauzuli, nie pozwoliła na nałożenie najłagodniejszej z katalogu kar wymienionych

w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. kary upomnienia. Zasadnie zatem Główny Geodeta Kraju, mając na uwadze stopień i charakter zawinienia, nałożył na skarżącą karę adekwatną do popełnionego przez nią czynu.

Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z dnia 8 września 2010 r.,

sygn. akt IV SA/Wa 1095/10, organ w uzasadnieniu swojego stanowiska podał, że przy wyborze wymiaru kary działał w granicach uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę wiele okoliczności takich jak stopień zawinienia sprawcy oraz rodzaj

i charakter naruszenia. Jak zauważył organ, w przypadku kwestionowania należytej staranności geodety należy wskazać, na czym owa staranność winna polegać

i dlaczego nie została dochowana. Należy także rozważyć, zdaniem organu, jaki stopień zawinienia charakteryzuje działanie ukaranego (wina umyślna, nieumyślna), ponieważ rodzaj winy zawsze ma znaczenie przy wyborze kary.

Sąd nie może przychylić się do stanowiska skarżącej, jakoby była ona dwukrotnie ukarana, bowiem decyzja z dnia [...] marca 2010 r. o zawieszeniu wykonywania uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy została uchylona decyzją zaskarżoną do Sądu, w której organ w swym rozstrzygnięciu odstąpił od orzeczonej wcześniej wobec skarżącej kary, zastępując ją karą nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe. Podjętej w powyższym zakresie decyzji organu towarzyszy uzasadnienie, które wypełnia warunki określone przepisem art. 107 § 3 Kpa.

Sąd odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku wstrzymania wykonania decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdza, że przepisy prawa pozwalały skarżącej na skorzystanie z instytucji ochrony tymczasowej, przewidzianej przepisem art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., tj. poprzez złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez organ, który ją wydał, czy też

na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w ramach złożonej i przekazanej do Sądu skargi na ww. decyzję, jednakże skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej w tym zakresie uprawnienia. Nie można zatem w tym stanie sprawy uznać powyższego zarzutu skarżącej za mającego uzasadnione podstawy.

Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że organ udzielając jej kary nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe bez ustalenia okresu jej obowiązywania, w sposób uznaniowy potraktował kwestię terminu wykreślenia przedmiotowego wpisu, nie określając go. Podkreślenia wymaga, że kara nagany ze swej istoty nie przewiduje okresu obowiązywania, jest bowiem udzielana jednorazowo osobie wykonującej samodzielnie funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii, która ze swojej winy naruszyła wymóg wykonywania ciążących na niej obowiązków z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, naruszając tym samym przepis art. 42 ust. 3 Pgik.

Przepis art. 46 ust. 1 Pgik. przewiduje katalog dolegliwości, którymi uprawniony geodeta może być obciążony w związku z niewłaściwym wykonywaniem swych obowiązków. Z treści art. 46 ust. 1 pkt 2 Pgik. nie wynika, by kara polegająca na udzieleniu nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe zawierała w sobie dodatkowo czas jej obowiązywania,

w przeciwieństwie do kar określonych w pkt 3 – 5 tego przepisu, które są powiązane z okresem ich obowiązywania, jak chociażby kara zwieszenia wykonywania uprawnień zawodowych na okres od 6 miesięcy do jednego roku. Nie można zatem podzielić zarzutu skarżącej, że organ wypowiadając się w przedmiocie orzeczonej wobec niej kary nagany uznaniowo nie określił terminu wykreślenia tej kary

z centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe, bowiem nie był

w świetle przepisu art. 46 ust. 1 pkt 2 Pgik. uprawniony do określenia ram czasowych

jej obowiązywania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.