I SA/Łd 805/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł, z dnia [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] r. P. T. , prowadzący działalność pod nazwą "A", reprezentowany przez agenta celnego K, K., zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany jako "wózki- inwalidzkie napędzane elektrycznie z wyposażeniem J80 FL" - 25 szt. Towar zaklasyfikowano do kodu 8713 90 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującego "pozostałe wózki dla osób niepełnosprawnych nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób".

Po wszczęciu postępowania z urzędu, organ pierwszej instancji określił stronie podatek akcyzowy w kwocie 2517,00 PLN.

Dyrektor Izby Celnej wskazał na art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.a.", zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import wyrobów akcyzowych. Na podstawie art. 13 ust. 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą. W myśl art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu importu wyrobów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego.

Kwestię dotyczącą chwili powstania długu celnego reguluje art. 201 ust.1 pkt a) i rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks (Dz. U. WE seria L nr 302 z 19 października 1992 r. z późn. zm), powoływanego dalej jako "WKC". Zgodnie z tym przepisem dług celny w przywozie w sytuacji dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego.

Organ stwierdził, że obowiązek podatkowy powstał w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego [...] wraz z wnioskiem o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, tj. 2 listopada 2009 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.).

W myśl art. 100 ust. 1 pkt 1 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Na podstawie art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 1011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 1018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 1018.

Bezspornym jest, że pojazd o kodzie handlowym J80FL to czterokołowy pojazd o napędzie elektrycznym (moc 800W/1200W), przeznaczony do przewozu osób, o wymiarach 1560x650x1250, o dopuszczalnej obciążeniu 205 kg, maksymalnej prędkości do przodu/tyłu 12/4,6 km/godz. Pojazd posiada: odrębną nastawną kolumnę kierowniczą, stacyjkę włącz/wyłącz, wskaźnik naładowania baterii, pełne oświetlenie drogowe (światła przednie, tylne, kierunkowskazy), klakson, 4 pompowane koła, amortyzację z przodu i z tyłu, elektroniczną regulację prędkości, lusterka wsteczne, przedni i tylny zderzak, uchwyt na kule, elektroniczną regulację prędkości, hamulec elektromagnetyczny, najazdowy (automatyczne wyłączanie hamulca), regulowany i obracany fotel z podłokietnikami, dodatkowe kółka przeciwwywrotne, dźwiękową sygnalizację wykonywanych manewrów,

Zasięg jazdy (przy pełnym naładowaniu akumulatorów) wynosi do 655 km, a jazda nim umożliwia pokonywanie wzniesień drogowych o nachyleniu do 15 stopni.

W rozumieniu Nomenklatury Scalonej powyższe pojazdy klasyfikowane są do pozycji 8703 oraz podpozycji 8703 10 18 00 obejmującej "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi: Pojazdy przeznaczone do poruszania się po śniegu; samochodziki golfowe i podobne pojazdy: Pozostałe".

Wyżej opisany pojazd nie posiada cech skutera śnieżnego o kodzie CN 8703 10 11, pojazdu typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdu typu quad o kodzie CN 8703 1018 i w związku z tym jest przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło - w przypadku importu tego samochodu. Podstawa opodatkowania w przypadku importu samochodu osobowego obejmuje również prowizję oraz koszty transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego samochód jest importowany.

Na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług stawka akcyzy na samochody osobowe wynosi 3,1% podstawy opodatkowania - dla pozostałych samochodów osobowych (innych niż samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2,000 centymetrów sześciennych)

W przedmiotowym zgłoszeniu celnym P. T. zadeklarował wartość celną pojazdów w wysokości 73213,00 PLN (pole 46 SAD). Ponadto zadeklarował koszty transportu, które zostały poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, w wysokości 669,40 PLN (pole 44 SAD).

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. określił stronie niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego wysokości 7321.00 PLN. Zmiana ta wynikała z zaklasyfikowania towaru do kodu 8703 90 10 00 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Decyzja pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] . Organ wyjaśnił, że zarzuty dotyczące klasyfikacji taryfowej były przedmiotem rozważań organu celnego w postępowaniu odwoławczym dotyczącym tamtej sprawy.

Zdaniem organu podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym wynosi 81203,00 PLN. Składa się na nią wartość celna towaru w kwocie 73213,00 PLN, należne cło wynoszące 7321,00 PLN. oraz koszty transportu, które zostały poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, zadeklarowane w zgłoszeniu celnym w wysokości 669,40 PLN. Stosując stawkę podatku akcyzowego 3,1%, organ stwierdził, że prawidłowa kwota podatku akcyzowego wynosi 2517,00 PLN.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego, wynikających z Ordynacji podatkowej.

Organ podkreślił, że w świetle art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 u.p.a. - decyzja określająca podatek akcyzowy w imporcie ma charakter techniczny. Podatek akcyzowy nalicza się automatycznie, w zależności od ustalonej kwoty cła i wartości celnej, z zastosowaniem odpowiedniej stawki podatku akcyzowego. Z takiej regulacji wynika, że wartość celna i wysokość cła nie mogą być w postępowaniu podatkowym określane w sposób niezależny od ostatecznych rozstrzygnięć w takiej samej materii dokonanych wcześniej w postępowaniu celnym.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez P. T., który zarzuciła jej naruszenie:

- rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w szczególności naruszenie Reguł l i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, a także wyjaśnień do Taryfy celnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie,

- art. 120, 121 § 1, 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, bądź uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że prawidłowo zastosował regułę l ORINS, zgodnie, z którą dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł od 2. do 6., a następnie z Not Wyjaśniających. Oznacza to, że dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne.

Skarżący stwierdził, że pozycja 8713 obejmuje wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób.

W myśl komentarza do działu 87, zawartego w "notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, pozycja 8713 obejmuje wózki, wózki inwalidzkie lub podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu niepełnosprawnych (osób chorych, sparaliżowanych, inwalidów itp.), nawet wyposażone w napęd mechaniczny. Pozycja nie obejmuje natomiast zwykłych pojazdów przystosowanych do użytku przez inwalidów (np. samochodów osobowych wyposażonych w sprzęgło, przyspiesznik itp. obsługiwane ręcznie (pozycja 8703) lub rowerów dwukołowych ze specjalnymi urządzeniami umożliwiającymi napędzanie jedną stopą (pozycja 8712) oraz wózków noszy na kółkach (pozycja 9402).

Zdaniem skarżącego wózki inwalidzkie sprowadzone przez firmę P.T. T. spełniają wszystkie wymogi określone dla kodu taryfy celnej 8713, w tym najważniejsze kryterium - kryterium przeznaczenia.

W wyjaśnieniach do taryfy celnej brak jest jakiegokolwiek zastrzeżenia, że pozycja 8713 nie obejmuje wózków dla osób niepełnosprawnych nawet z silnikiem wyposażonych w oddzielną nastawną kolumnę kierownicy. Również w notach wyjaśniających, które mają być jedynie wskazówką przy dokonywaniu prawidłowej klasyfikacji taryfowej brak jest określenia, że w tej pozycji nie klasyfikuje się pojazdów z silnikiem specjalnie przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Wskazane są tam parametry, które pozwalają odróżnić pojazd dla osoby niepełnosprawnej od pojazdów samochodowych przeznaczonych do przewozu osób.

Skarżący zaznaczył, że wózki inwalidzkie sprowadzane przez jego firmę są sprzedawane tylko i wyłącznie osobom posiadającym l grupę inwalidzką, którzy muszą mieć, chociaż jedno schorzenie potwierdzone przez lekarza specjalistę, które uniemożliwia samodzielną jazdę na ręcznym wózku inwalidzkim. W załączniku przedstawiam wzór zaświadczenia lekarskiego wymaganego przez PFRON. Wózki są refundowane dla tych osób przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Fakt ten potwierdza, zatem, że mamy do czynienia z wózkami inwalidzkimi przeznaczonymi dla osób niepełnosprawnych. Brak tego kryterium uniemożliwiałby dokonywaną dla osób niepełnosprawnych refundację zakupu.

W sytuacji, gdy przedmiotowy towar występuje z brzmienia w taryfie celnej i jest klasyfikowany do konkretnego kodu CN, jego inna klasyfikacja jest niemożliwa.

Zgodnie z komentarzem do działu 83, zawartym w "Notach wyjaśniających do zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, pozycja 8703 10 obejmuje pojazdy przeznaczone do poruszania się po śniegu; samochodziki golfowe i tym podobne". Niniejsza pozycja obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (włącznie z pojazdami przystosowanymi do pływania) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Pojazdy niniejszej pozycji mogą być wyposażone w silnik dowolnego typu (tłokowy wewnętrznego spalania, elektryczny, turbinę gazową itp.).

Skarżący podkreślił, że pozycja 8703 nie wymienia wózków dla osób niepełnosprawnych.

Zdaniem skarżącego osoby, które tworzyły w Komisji Europejskiej noty wyjaśniające do nomenklatury scalonej nie brały pod uwagę specyfiki polskiego rynku, gdzie często brak jest równych asfaltowych dróg, po których pojazdy bez nastawnej kolumny kierowniczej nie są w stanie jechać.

W ocenie skarżącego powoływanie się przez organ celny wyłącznie na brzmienie uwag i not wyjaśniających do wspólnotowej taryfy celnej, przy jednoczesnym potwierdzeniu - w toku przeprowadzanych postępowań kontrolnych - że importowany towar jest wózkiem inwalidzkim, należy uznać za oczywiście błędne.

Taryfa celna uzależnia stawki taryfikacji od rodzaju i przeznaczenia sprowadzanych towarów. Tym samym rozpatrywanie treści not wyjaśniających w oderwaniu od celu wprowadzenia wspólnej taryfy celnej wydaje się absolutnie nieuzasadnione, tym bardziej, że takie stanowisko jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu oraz z orzecznictwem polskich sądów, gdyż uwagi zawarte w notach wyjaśniających do CN i HS stanowią wyłącznie kryterium pomocnicze, są jedynie komentarzami mającymi ułatwić klasyfikację celną w oparciu o kryterium przeznaczenia sprawdzonego towaru, nie są zaś bezwzględnym, jednoznacznym wyznacznikiem klasyfikacji taryfowej.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślał, że brzmienie not wyjaśniających do HS i CN musi być zgodne z postanowieniami CN i nie może zmieniać ich zakresu (wyroki z dnia 8 grudnia 2005 r., C-445/04, z dnia 15 września 2005 r., C-493/03, z dnia 9 lutego 1999 r., C-280/97, z dnia 26 września 2000 r., C-42/99. Skoro, zatem wspólnotowa taryfa celna zawiera określoną pozycję taryfikacji dla produktów będących wózkami inwalidzkimi, to noty wyjaśniające do tej taryfy nie mogą, jako dokumenty pozbawione mocy wiążącej, zmieniać zakresu tej taryfy i wyłączać towar będący wózkiem inwalidzkim do innej pozycji, która wózków inwalidzkich nie zawiera. Byłoby to, bowiem sprzeczne z literalnym brzmieniem wspólnotowej taryfy celnej.

O kwalifikacji prawnej towaru powinno decydować w pierwszej kolejności jego przeznaczenie, co potwierdzają wyroki ETS: z dnia 13 lipca 2006 r., C-12/06, czy z dnia 9 sierpnia 1994 r., C-395/93.

W wyjaśnieniach do taryfy celnej nie znajdujemy jakiejkolwiek informacji, że mogą tu być klasyfikowane pojazdy przystosowane wyłącznie dla osób niepełnosprawnych.

Kod 8713 obejmuje wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem. Z wyjaśnień zawartych w taryfie celnej, wynika, że pozycja ta obejmuje wózki albo podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu niepełnosprawnych (osób chorych, sparaliżowanych, inwalidów itp.), zarówno wyposażone w napęd mechaniczny jak i nie.

Skarżący podkreślił, że organom celnym została przedstawiona opinia sporządzona przez biegłego, z której wynika, że jest przedmiotowy pojazd jest to zwykły pojazd przystosowany dla osób niepełnosprawnych, zatem ocena dowodu dokonana przez organ celny jest nieprawidłowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią (wielkością) podatkową lecz celną. Podlega bowiem weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego zawartych w WKC. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przywołanych wyżej przepisów celnych. W przypadku zaś, gdy wielkość ta określona została ostatecznym orzeczeniem uprawnionej do orzekania w tej materii władzy, to rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie staje się wiążące dla innych organów orzekających w sprawach pochodnych dopóty, dopóki orzeczenie zawierające to ustalenie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2007 r., I FSK 1005/07), a to z kolei oznacza, że "sprawa celna" dotycząca wartości celnej towarów nie może być tożsama ze "sprawą podatkową" dotyczącą podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 kwietnia 2011 r., I SA/Łd 214/11 (CBOSA).

W niniejszej sprawie wiążą ustalenia dokonane mocą decyzji z dnia [...] r., nr[...], którą Naczelnik Urzędu Celnego[...] w Ł. określił stronie niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego. W decyzji tej organ zmienił zastosowaną przez stronę klasyfikację przedmiotowego towaru, przypisując go do kodu 8703 90 10 00 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Decyzja pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...]. Sądowi z urzędu jest wiadome, że skargę na tę decyzję oddalił WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., III SA/Łd 57/11 (CBOSA). Na 10. stronie uzasadnienia tego wyroku Sąd stwierdził, że "podziela stanowisko organów celnych, iż przedmiotowe pojazdy należy klasyfikować do kodu 8703, co w ocenie Sądu wynika z brzmienia samych pozycji 8703 i 8713". Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 26 czerwca 2012 r. w sprawie I GSK 1027/11 - CBOSA).

Powyższe oznacza, że zarzuty dotyczące klasyfikacji taryfowej, które były przedmiotem rozważań organu celnego i sądu administracyjnego w postępowaniu dotyczącym tamtej sprawy, nie mogą być rozstrzygane ponownie, jak tego oczekuje skarżący.

Na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 3 u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło - w przypadku importu tego samochodu. Zgodnie z ust. 4 podstawa opodatkowania w przypadku importu samochodu osobowego obejmuje również prowizję oraz koszty transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego samochód jest importowany.

W niniejszej sprawie przepisy te zostały prawidłowo zastosowane. Na 3. stronie zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazując stawkę akcyzy błędnie wskazał na art. 105 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zamiast ten sam przepis u.p.a., jednak z treści uzasadnienia wyraźnie wynika, że jest to oczywista omyłka, gdyż ustawa o podatku od towarów i usług nie miała w ogóle zastosowania w sprawie, zaś wskazując na art. 105 ust. 2 tej ustawy organ zacytował art. 105 ust. 2 u.p.a. Podobny charakter ma również błędne wskazanie daty decyzji organu pierwszej instancji podane w sentencji zaskarżonej decyzji (31.10.2010 r., zamiast 31.08.2010 r.). Nie ma wątpliwości jednak jaką decyzję utrzymał w mocy organ odwoławczy, gdyż zarówno jej numer, jak i data zostały prawidłowo podane w dalszej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, gdyż wskazane uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie budzą zastrzeżeń Sądu również wyjaśnienia organu zawarte w piśmie z dnia 20 września 2012 r., ustosunkowującym się do zarzutu strony sformułowanego w piśmie z dnia 10 września 2012 r. Organ szczegółowo wyjaśnił, że załączony przez skarżącego druk z Systemu ISZTAR Informacji Taryfowej dotyczy kodu, który nie był deklarowany przez stronę, ani też nie wynikał z decyzji organów celnych. Poza tym wydruk ten dotyczy stanu na dzień dzisiejszy, a nie stanu na dzień zgłoszenia celnego.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

P.C.