II SA/Bd 961/12

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Starosta I., na podstawie art. 115, art. 115a, art. 147 ust. 1, art. 147a ust. 1, art. 149 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn.zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120 poz. 826) oraz pomiarów poziomu hałasu emitowanego do środowiska dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Środowiska w B. 1. określił dla Przedsiębiorstwa W. P.F.z siedzibą przy ul. S. w miejscowości J. gmina I. dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem dla pory dnia 50 decybeli (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz 2. zobowiązał P. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod wskazaną wyżej firmą do: wykonywania przez akredytowane laboratorium pomiarów wielkości emisji hałasu zgodnie wytycznymi określonymi w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, tj. z częstotliwością raz na rok, w przypadku stwierdzenia dotrzymywania dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku pomiary będą wykonywane zgodnie z w ww. rozporządzeniem, tj. z częstotliwością raz na dwa lata, i przekazywania wyników pomiarów, w formie pisemnej, Staroście Inowrocławskiemu oraz WIOŚ w B., każdorazowo po wykonaniu, nie później niż w terminie 14 dni.

W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, opisał zgromadzony materiał dowodowy i wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Starosta uznał, że teren na którym znajduje się Przedsiębiorstwo W. P. F. w J. położony jest w sąsiedztwie terenów akustycznie chronionych tj. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeważającym rodzajem terenu w sąsiedztwie zakładu jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla pory dziennej dopuszczalny poziom hałasu dla terenu o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 50 dB, a dokonany pomiar poziomu hałasu w pkt 1 wykazał 50,5 dB, zaś w pkt 2 60,5 dB. Organ dodał, że z przedłożonych wyników pomiarów zleconych przez przedsiębiorcę po podjęciu działań wyciszających wynika, że poziom hałasu został ustalony, również na poziomie przekraczającym dopuszczalne normy (50,8 dB). W dalszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z art. 115a ust. 4 pkt 2 i 4 P.o.ś., w decyzji mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczalnie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu m.in.: zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu, w zakresie w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i art. 148 oraz formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Obowiązek taki w postaci wykonywania pomiarów przez akredytowane laboratorium, zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291) i przekazywania wyników tych pomiarów, został nałożony na P. F. z częstotliwością raz na rok, a w przypadku stwierdzenia dotrzymywania dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, zgodnie z ww. rozporządzeniem - raz na dwa lata.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. F. zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie: okoliczności faktycznych sprawy odnoszących się do ustalenia aktualnego poziomu hałasu, jak najbardziej zbliżonego do daty z chwili orzekania, bowiem wszystkie pomiary były wykonywane blisko pół roku wcześniej i w dodatku przez inny organ niż orzekający w I instancji. Organ wydał decyzję na podstawie dwukrotnego pomiaru natężenia hałasu, co samo w sobie nie narusza prawa, ale organ nie wyjaśnił czy po blisko 5 miesiącach sytuacja w zakładzie nie uległa zmianie, w szczególności czy rodzaj działalności, źródła hałasu pozostają tożsame, czy poziom natężenia hałasu nie uległ zmianie; niewyjaśnienie i nienależyte wykazanie stronie w jaki sposób organ ustalił przeznaczenie terenu dla określenia norm akustycznych, tzn. że ostatecznie jest on terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska; poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, którego skutkiem jest niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności odnoszących się do aktualnego faktycznego zagospodarowania i wykorzystania obszaru, czyli terenu zakładu i jego sąsiednich terenów dla ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z niewiadomych przyczyn poprzestanie na ustaleniu przeznaczenia terenu jako pod zabudowę mieszkaniową jedynie na podstawie pisma Wójta Gminy I. z [...].03.2012r. oraz fragmentu terenu składającego się z sześciu działek.

W ocenie strony gdyby organ prawidłowo ocenił dowód z oględzin oraz pozostałe dowody, doszedłby do przekonania, że teren pod zabudowę mieszkaniową nie stanowi przeważającej zabudowy, a dopuszczalny poziom hałasu dla zakładu wynosi 55 dB,

- art. 113 i art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji, że ustalenie rodzaju przeznaczenia terenu (tym samym dopuszczalnego poziomu akustycznego hałasu) uwzględniać musi wszystkie działki znajdujące się na obszarze objętym dowodem z oględzin zwłaszcza gdy występuje zróżnicowana zabudowa i przeznaczenie terenu,

- art. 115a ust. 4 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez orzeczenie w decyzji częstotliwości wykonywania pomiarów emisji hałasu: "raz na dwa lata", oraz przekazywania wyników pomiarów w terminie 14 dni, podczas gdy przepisy te nie mogą mieć zastosowania w sprawie, ponieważ zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu nie wykracza poza wymagania wynikające z art. 147 i art. 148 ww. ustawy, a nadto z treści art. 147 ust. 3 w zw. z art. 148 ust. 2 pkt 1 i 2 wynika, że obowiązek dokonywania okresowych pomiarów poziomu emisji hałasu odnosi się tylko do przypadków wskazanych w rozporządzeniu, w szczególności do okresowych pomiarów hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska i które prowadzi się dla zakładu, na którego terenie eksploatowane są instalacje lub urządzenia emitujące hałas, dla którego zostało wydane pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska lub decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, a częstotliwość okresowych pomiarów hałasu, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, uchyliło zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na naruszenia proceduralne oraz konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego.

S. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł o uchylnie powyższej decyzji ostatecznej, zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu jako strony postępowania oraz niezastosowanie zasady szybkości postępowania i wbrew dostatecznym dowodom skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nadto nieposłużenie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i bezzasadne przyjęcie, że zgromadzone dowody są niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy,

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez uwzględnienie bezspornych faktów, że P. F. prowadzący Przedsiębiorstwo W., co najmniej dwukrotnie (w dniu [...].01.2012r. i [...].02.2012r.) naruszył dopuszczalny poziom hałasu i uznanie, że fakty te nie mogą stanowić podstawy do wydania przez Starostę I. decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. określającej m.in. dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, a także art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez pośrednie przyjęcie, że dwukrotne przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o treści jak decyzja z [...] czerwca 2012r., podczas gdy wydanie takiej decyzji było obowiązkiem starosty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania sądowego P. F., w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., wniósł o oddalenie skargi i poparł stanowisko wyrażone w odpowiedzi organu administracji na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., przywoływanej w skrócie jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni obowiązujących norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2012r., który w trybie odwoławczym, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, wyrażonego równoważnym poziomem dźwięku A, pochodzącego z terenu Przedsiębiorstwa W. w J. przy ul. S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 z późn.zm., przywoływanej w skrócie jako: "P.o.ś."), w szczególności art. 115a zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu (ust. 1). Postępowanie w sprawie wydania tej decyzji wszczyna się z urzędu (ust.5). Jak wskazuje art. 115a ust. 3 powyższej ustawy, w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład, a określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 (tj. m.in. terenów zabudowy mieszkaniowej, tereny pod szpitale, domy pomocy społecznej). W decyzji tej mogą być także określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, przykładowo wskazane w ust. 4 art. 115a. W ust. 7 ustawodawca wskazał przypadki, w których decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu może ulec zmianie.

Wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 112 P.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. W tym celu ustawodawca zdefiniował "wskaźniki hałasu" (art. 112a pkt 2 ustawy), jako parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby tj.: LAeq D – równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600). Zgodnie z delegacją zawartą w art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 4 ww. ustawy, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku oraz ustali zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe, a także okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

W myśl art. 115 P.o.ś., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy dany teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organu dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stanowi on, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których wyżej mowa, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

W wykonaniu powyższej delegacji Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 283 poz. 2842), obowiązujące w dacie wydania zaskarżonych decyzji, w którym w tabeli 1 uregulował dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby. Kwestię zasad przeprowadzenia pomiaru hałasu reguluje natomiast załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291).

W świetle powyższych przepisów nałożenie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu możliwe jest wyłącznie w przypadku ustalenia, że dokonane na podstawie załącznika nr 6 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2008 r. pomiary ujawniły przekroczenie, poza terenem zakładu, dopuszczalnych poziomów hałasu, określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

W okolicznościach niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu i prowadzenia przez Starostę I. postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego w wyniku działalności Przedsiębiorstwa W. w miejscowości J. przy ul. S., na podstawie art. 115a P.o.ś. Przesłankę w tym zakresie stanowiło bowiem, przedłożenie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska informacji o ustaleniach kontroli zakładu w zakresie pomiarów poziomu hałasu w środowisku w dniu [...] stycznia 2012r., w trakcie której ustalono przekroczenie wymagań normowych dla pory dziennej. W toku tego postępowania obowiązkiem organów administracji było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm., przywoływanej w skrócie jako: "K.p.a."). Celem realizacji zasady prawdy obiektywnej, organ administracji w szczególności obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Następnie ocenia, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). W uzasadnieniu indywidualnego aktu administracyjnego załatwiającego sprawę organ administracji winien następnie przedstawić adresatom decyzji dokonane ustalenia, ocenę dowodów oraz proces subsumcji ustalonego stanu faktycznego do zastosowanej normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia 13 sierpnia 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się włącznie do kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji, lecz jako organ merytoryczny, winien ponownie rozstrzygnąć sprawę administracyjną co do istoty. Katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego reguluje art. 138 K.p.a., zgodnie z organ ten wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze (§ 1).

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2).

Przedmiotowa decyzja, wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., ma zatem charakter kasacyjny i jako taka jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym. Z tego też względu, jak to zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cyt. przepisu. Odnośnie uprawnień organu odwoławczego, o jakich mowa w art. 138 § 2 K.p.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 4 maja 1998 r., ONSA nr 3 z 1998 r., poz. 79.

W doktrynie podkreśla się (por. Andrzej Wróbel, Komentarz do art. 138 k.p.a., LEX 2012 r.), że w związku ze zmianą stanu prawnego, z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmieniły się przesłanki dopuszczalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. wyraźnie kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie:

1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych,

2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W doktrynie wskazuje się także, iż użycie w tym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Zdaniem Sądu, wydanie decyzji kasacyjnej znajduje więc uzasadnienie w przypadku gdy organ odwoławczy ustali w sposób nie budzący wątpliwości, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, który ma istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji.

Istotę sporu pomiędzy skarżącym (właścicielem sąsiedniej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który konsekwentnie zarzuca ponadnormatywną emisję hałasu przez działanie zakładu) a Samorządowym Kolegium Odwoławczym co do zasady stanowi to, czy organ nie naruszył prawa poprzez wydanie, w okolicznościach niniejszej sprawy, decyzji kasacyjnej - zamiast merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.

Uchyloną przez organ odwoławczy decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. Starosta I. określił dla Przedsiębiorstwa W. P. F. z siedzibą w J. dopuszczalny poziomu hałasu poza zakładem dla pory dnia (50 dB) oraz zobowiązał przedsiębiorcę do dokonywania pomiarów wielkości emisji hałasu i przekazywania organom pisemnej informacji o ich wynikach. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji powielił błędy zawarte w uprzedniej decyzji z dnia [...] października 2011r. w tożsamej przedmiotowo sprawie, określającej dla zakładu PPHU E. F. z siedzibą w J. dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, nie uwzględnił też uwag i wskazań organu odwoławczego odnoszących się do sprawy (przedstawionych w decyzji z [...] grudnia 2011 r. [...]). Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011r. sygn. II SA/Łd 18/11 organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja została wydana prawie pół roku po przeprowadzeniu badań przez WIOŚ i organ nie ustalił czy podjęte przez stronę działania wyciszające przyniosły pożądany skutek. Nie można nakładać na stronę obowiązków, a szczególnie generujących koszty inwestycyjne, jeśli nie wyjaśniono czy stan faktyczny, który stanowił powód wszczęcia postępowania jest nadal obowiązujący. Przywołując art. 80 K.p.a. Kolegium podkreśliło, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwością orzeczenia. W ocenie organu drugiej instancji w całym postępowaniu kluczowym jest zebranie materiału dowodowego, który powinien jednocześnie spełniać przesłanki aktualności, a wskazane wyżej naruszenia procedury doprowadziły do niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istniejących w dacie rozstrzygnięcia.

Kolegium zaznaczyło, że zgodnie art. 115a ustawy P.o.ś. dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu, co skutkuje dwoma wariantami rozwiązań. W pierwszym z nich organ przeprowadziłby dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej przez inny organ lub np. wyników pomiarów ciągłych prowadzonych przez podmiot kontrolowany, jeżeli był on do tego zobowiązany (gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości przeprowadzonych pomiarów). Jeżeli jednak wyniki uzyskane w ten sposób zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, to organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie, w związku z kwestionowaniem przez stronę aktualności pomiarów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić ponowne pomiary hałasu. Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego organ powinien zawiadomić stronę postępowania o jego zakończeniu oraz wskazać, jaki materiał dowodowy zebrano na tym etapie.

Nadto organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie podstawę rozstrzygnięć Starosty I. stanowiło sprawozdanie z pomiarów poziomu dźwięku przeprowadzone przez WIOŚ w dniu [...] stycznia 2012r., lecz w uzasadnianiu decyzji organ nie zawarł analizy tego dokumentu jako środka dowodowego, w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. naraża to organ pierwszej instancji na zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych własnych ustaleń, poczynionych z uwzględnieniem kompetencji przynależnych jednostkom uprawnionym do przeprowadzania pomiarów, a dotyczących przyczyn przyjęcia przez organ orzekający tezy, że zachodzi konieczność wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu. W tym zakresie ograniczono się do przytoczenia wyników wskazanej kontroli. W przypadku natomiast decyzji, które wymagają oparcia rozstrzygnięcia na dokumencie uzyskanym od innego organu, konieczne jest wskazanie w samej decyzji wykorzystującej ten dokument wszystkich wymogów art. 107 K.p.a., w tym przeprowadzenie wywodu prowadzącego do oceny prawnej, iż wydanie przedmiotowej decyzji było konieczne. Nie wystarczy tu zwykłe odesłanie do takiej opinii, bowiem funkcje decyzji i opinii są różne. W świetle powyższego organ odwoławczy wywiódł, że organ pierwszej instancji zobligowany był omówić wyniki pomiarów wykorzystanych w procesie orzeczniczym, przeprowadzając ich całościową analizę, a nie tylko cytować treść tych dokumentów. Brak stosownych rozważań w tym zakresie uzasadnia zarzut naruszenia przez organ rozstrzygający sprawę art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W konkluzji Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien uwzględnić powyższe uwagi, w celu wydania poprawnej decyzji, zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym.

W ocenie Sądu, aczkolwiek zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy należy zasadniczo zgodzić się z organem odwoławczym, że zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, iż Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska. Przy czym z przepisów działu V tej ustawy dotyczącego ochrony przed hałasem nie wynika, aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów dezaktualizowały się i w związku z tym nie mogły być podstawą do wydania przedmiotowej decyzji (vide Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 6/10, z dna 22 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1326/11, CBOSA dostępna pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Na marginesie wskazać należy, iż organ administracji winien dokonać własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w kontekście przepisów prawa materialnego, zamiast zastępować ją jedynie ogólnikowym powołaniem się na nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011r. sygn. II SA/Łd 18/11 wydany w innej sprawie. Wyrok ten został uchylony prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1326/11, CBOSA).

Wobec tego nie ma znaczenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy fakt, iż protokół z jednorazowej kontroli przeprowadzonej przez inny upoważniony organ poza postępowaniem w takiej sprawie (WIOŚ z [...] stycznia 2012r.), stanowił główny dowód będący podstawą wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, niezależnie od upływu czasu pomiędzy wykonanymi pomiarami a wydaniem decyzji. Z pewnością upływ okresu kilku miesięcy, nie mógłby zatem stanowić samoistnej przesłanki niweczącej aktualność wykonanych pomiarów natężenia hałasu poza zakładem, o ile nie nastąpiłyby fakty wskazujące na zmianę istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] lutego 2012r. WIOŚ przekazał Staroście I. wystąpienie pokontrolne wraz z wynikami pomiarów natężenia hałasu poza zakładem – prowadzonym przez P. F. pod formą Przedsiębiorstwo W. w J. ul. S.. Pismem z [...] lutego 2012r. P. F. poinformował organ, że w dniu [...] lutego 2012r., na jego zlecenie, wykonane zostały pomiary poziomu hałasu przez laboratorium Pracowni Akustyki Środowiska, zgodnie z którymi poziom hałasu (50,8 dB) znacznie odbiega od wyników pomiarów wykonanych przez WIOŚ w dniu [...] stycznia 2012r. i wniósł o ponowne przeprowadzenie stosownych pomiarów natężenia hałasu na jego nieruchomości. Dodatkowo wskazał, że pomiędzy pomiarami wykonał proces polegający na wyłożeniu stropu budynku pianką akustyczną T3037SG panel HDS50, co skutkowało wygłuszeniem dźwięku. W załączeniu przedłożył fakturę zakupu materiału oraz protokół pomiarów z dnia [...] lutego 2012r. (k.13 akt adm.). Ponadto również w protokole z oględzin nieruchomości oznaczonej nr [...] w J. przy ul. S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. znajduje się zapis "oględziny na terenie zakładu – zakład położony na dz. nr [...]. Sufit wygłuszony pianką akustyczną" (k. 74). Wobec tego nie budzi wątpliwości, że jeszcze przed wszczęciem przez Starostę I. z urzędu postępowania w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu (zawiadomienie z dnia [...] lutego 2012r.) posiadał on wiedzę na temat dokonanych przez przedsiębiorcę robót budowlanych polegających na wygłuszeniu pomieszczenia zakładu, jak również kwestionowania, za pomocą dowodów, wyników dokonanych poza postępowaniem pomiarów. W tej sytuacji, jak zasadnie wskazało to Kolegium, obowiązkiem organu pierwszej instancji było wszechstronne wyjaśnienie wszelkich istotnych dla tej sprawy okoliczności związanych z rzeczywistym natężeniem emitowanego przez działanie zakładu hałasu, z uwzględnieniem (jak twierdzi strona zmienionego) stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. Z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził w tym zakresie żadnych czynności wyjaśniających, a nadto nie wypowiedział się, w wymaganej procesowej formie, co do wniosku strony o przeprowadzenia dowodu przez ponowny pomiar poziomu emitowanego przez zakład hałasu. Zasadnie także Kolegium zarzuciło w tej sytuacji, że w uzasadnieniu decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2012r. brak także szczegółowej analizy wyników przeprowadzonych pomiarów, określenia usytuowania punktów pomiarowych, rozważań czy pracy wyciszające miały wpływ na zmianę środowiska akustycznego i jaki. Wątpliwości także budzi stwierdzenie organu pierwszej instancji, bez jakiejkolwiek analizy i oceny tego źródła dowodowego, sposobu dokonywania pomiarów, adekwatności warunków w toku pomiarów, że z przedłożonych wyników pomiarów zleconych przez stronę po podjęciu działań wyciszających wynika, że poziom hałasu został ustalony na poziomie 50,8 dB, w związku z czym wyniki te również świadczą o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Organ nie ocenił w kontekście przepisów P.o.ś., czy przedłożony przez stronę wynik pomiarów, może zastąpić dowód w postaci ponownego pomiaru wykonanego w trybie powyższych przepisów w toku niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, przedłożone przez stronę wyniki pomiarów stanowiły jedynie dokument prywatny, który winien podlegać rzetelnej ocenie organu, pod kątem możliwości ustalenia stanu faktycznego, w tym porównania z treścią merytoryczną innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Organ dopuścił ten dowód, jednakże nie dokonując jego oceny i mocy dowodowej, poprzestał tylko na przywołaniu wyników, które potwierdzały przyjętą wcześniej tezę. W ocenie Sądu, nie mają tożsamej mocy dowodowej wyniki pomiarów dokonane przez wskazany przez ustawodawcę organ powołany do kontroli oddziaływania na środowisko (WIOŚ z dnia [...] stycznia 2012r.) oraz przedłożone przez P. F. wyniki pomiarów dokonanych na jego zlecenie. Jedynie przykładowo należy wskazać, że podczas pomiarów dokonywanych przez WIOŚ [...] stycznia 2012r. uwzględniono dwie sytuacje w zakresie źródeł hałasu na obszarze zakładu tj.: sytuacja I – prasa mimośrodowa 25 szt.1, prasa mimośrodowa 15 szt. 1, dziurkownik szt. 1, sprężarka szt. 1; sytuacja II - prasa mimośrodowa 25 szt. 2, prasa mimośrodowa 15 szt. 2, dziurkownik szt. 2, zwijarka szt. 1, sprężarka szt. 1. Z kolei w opisie charakterystyki źródeł hałasu w ramach pomiaru dokonanego w dniu [...] lutego 2012 r. (Laboratorium Pracownia Akustyki Środowiska K.) wskazano: prasa Ø51, prasa Ø51, kompresor, zwijarka. Inne było również rozmieszczenie punktów pomiarowych (punkt pomiarowy nr 2 z [...].01.2012r. zbliżony do usytuowania pkt pomiarowego z dnia [...].02.2012r.). Organ pierwszej instancji bez szczegółowej analizy i oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, w sytuacji gdy dwa z nich mające stanowić podstawę do ustalenia kluczowej dla sprawy kwestii czy rzeczywiście działalność zakładu powoduje, poza jego terenem, przekroczenie dopuszczalnego pomiaru hałasu zdają się zawierać znacząco odmienne ustalenia, winien te okoliczności zweryfikować szczegółowo. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ zobligowany był od dokonania szczegółowej analizy i porównania zgromadzonych dowodów oraz oceny jaki mają one wpływ na ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przyjęte przez organ dokonanie (po przeprowadzeniu przez wojewódzki inspektorat ochrony środowiska pomiaru poziomu emitowanego poza zakładem hałasu) wyciszenia pomieszczeń zakładu, winno opierać się na analizie zakres prac i ocenie czy mogły one obiektywnie skutkować zmniejszeniem poziomu emitowanego hałasu. Twierdząca odpowiedź na to pytanie skutkować winna przeprowadzeniem ponownego pomiaru poziomu hałasu przy udziale stron postępowania, którego istotę stanowi wszakże ustalenie czy poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne na danym terenie poziomy hałasu. Brak wyjaśnienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym tej kwestii mającej zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie, jak słusznie podniósł to organ odwoławczy, stanowił dla niego przeszkodę w możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z uwagi na treść art. 115a P.o.ś., w szczególności określony ustawowo katalog podmiotów uprawnionych do dokonywania pomiarów dopuszczalnego poziomu hałasu, stanowiących podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie, wadliwości tej nie mógł usunąć organ drugiej instancji w trybie art. 136 K.p.a. Stwierdzić zatem należy, że wykazane przez organ odwoławczy naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania i zakres koniecznych do wyjaśnienia okoliczności tej sprawy, uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Niezależnie od powyższego Sąd, dokonując z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji zważył, że organ odwoławczy przy jej wydaniu także dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek naruszenie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało wpływu na jej wynik. Jak już bowiem wskazano zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji sprawa podlega ponownemu samodzielnemu rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji, z uwzględnieniem konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i wymaganej procedurą administracyjną oceny dowodów. Organ odwoławczy nie mógł wobec powyższego w decyzji kasacyjnej dokonać wiążącej organ pierwszej instancji wykładni przepisów prawa materialnego. Taki sposób rozstrzygnięcia nie uzasadniał jednakże pominięcia i rozstrzygnięcia sprawy co do wszystkich okoliczności istotnych i zarzucanych w odwołaniu. Zważyć przyjdzie w szczególności, iż organ odwoławczy z naruszeniem art. 7, art. 15 i art. 138 i art. 107 § 3 K.p.a. nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie ograniczając się do wytknięcia kilku błędów proceduralnych organowi pierwszej instancji, które umożliwiły uchylenie decyzji. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zupełnie pominęło zarzucane w odwołaniu niedostateczne wyjaśnienie sposobu ustalenia przez organ pierwszej instancji przeważającego przeznaczenia terenów (przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), i przyjęcie jako przeważającego terenu zabudowy mieszkaniowej, co stanowi istotną dla sprawy okoliczność z uwagi na zróżnicowanie dopuszczalnych poziomów hałasu. Organ odwoławczy nie rozważył także i nie zajął żadnego stanowiska odnośnie zasadności zarzutów zgłoszonych w pkt 5 i 6 odwołania, dotyczących zarówno braku podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę dodatkowych obowiązków w zakresie wykonywania pomiarów emisji hałasu i przekazywania ich organom, jak również braku wymaganego przepisami prawa uzasadnienia tej części rozstrzygnięcia.

Powyższe uchybienia przepisom postępowania nie mają jednak istotnego wpływy na wynik sprawy administracyjnej, zatem wobec dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić przyjdzie, że nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania oraz prawa materialnego, polegającego na uznaniu przez organ odwoławczy, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci dwukrotnych pomiarów wskazujących na przekroczenie poza zakładem dopuszczalnych norm hałasu, był niewystarczający do wydania merytorycznej decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Przeciwne stanowisko organu odwoławczego w okolicznościach niniejszej sprawy, co do zasady, okazało się uzasadnionym i słusznym. Strona skarżąca zdaje się błędnie odczytywać treść zasad postępowania administracyjnego i wskazanych przepisów uznając, że uchylenie przez organ odwoławczy wydanej z naruszeniem przepisów postępowania korzystnej dla niej decyzji organu pierwszej instancji jest równoznaczne z nieuwzględnieniem jej słusznego interesu. Jak już wskazano, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Wydając indywidualne władcze rozstrzygnięcie nakładające na obywatela konkretne obowiązki wynikające z prawa materialnego, organ musi zatem w pierwszej kolejności działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). W sprawie, w której występują strony o sprzecznych interesach rzeczą organu jest wyważyć interes społeczny oraz interesy stron postępowania, ale w granicach obowiązującego prawa. Uchylenie przez organ drugiej instancji wadliwej decyzji zaskarżonej odwołaniem nie jest zatem, jak interpretuje to skarżący, przejawem uwzględnienia jedynie interesu strony odwołującej się, ale obowiązkiem organu administracji publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy nie orzekł merytorycznie, stwierdził jedynie istotną wadliwość natury proceduralnej, która uniemożliwiała na ówczesnym etapie postępowania, rzetelne ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wypowiedziało się zatem co do zasadności interesu żadnej ze stron postępowania. Z uwagi na przedmiot sprawy podkreślić należy, iż dbałość o środowisko i ograniczanie wszelkich działań zmierzających do pogorszenia jego stanu z pewnością stanowi o interesie społecznym. Słuszne jest także oczekiwanie skarżącego, że w sytuacji jeżeli zostanie stwierdzone, zgodnie z przepisami działu V ustawy Prawo ochrony środowiska, że działanie zakładu na sąsiedniej nieruchomości powoduje, między innymi na terenie stanowiącym jego własność, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, nastąpi wydanie decyzji, o której mowa w art. 115a ww. ustawy. Tak postrzegany interes skarżącego jest zatem zgodny z interesem społecznym. Niezależnie jednak od tej konstatacji, w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym równie słuszny interes P. F., wywodzony z zasad ogólnych postępowania oraz norm prawa materialnego, opiera się na tym, że sporne okoliczności co do rzeczywistego poziomu emisji hałasu po dokonanym wyciszeniu zakładu, jak również obowiązujących dla danego terenu norm, zostaną w tym postępowaniu wszechstronnie wyjaśnione. Po wtóre, że nawet w sytuacji gdy zostanie prawidłowo ustalone, że w dacie orzekania działalność jego zakładu powoduje przekroczenie, poza terenem zakładu, dopuszczalnych norm hałasu, organ administracji publicznej, zobligowany do działania na podstawie i w granicach prawa, nałoży na niego tylko takie obowiązki, które znajdują podstawy w przepisach prawa materialnego i tylko w takim rozmiarze, który jest niezbędny dla osiągnięcia celu danej regulacji prawnej.

Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż także sam skarżący nie kwestionuje dokonania przez uczestnika postępowania wyciszenia pomieszczeń zakładu, które skutkowało odczuwalnym zmniejszeniem emitowanego do środowiska poziomu hałasu, aczkolwiek w jego ocenie doprowadziło to do zwiększenia szkodliwego oddziaływania na jego nieruchomość w innym zakresie - poprzez emitowanie drgań (vide protokół rozprawy przed sądem). Podkreślić należy, iż wyłącznym przedmiotem niniejszej sprawy administracyjnej jest ustalenia czy poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Przy czym organy administracji muszą uwzględniać stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. W toku tego postępowania organy administracji nie mogą zatem uwzględniać innych, nawet negatywnych, oddziaływań na nieruchomość skarżącego, nie mają także w tej sprawie znaczenia okoliczności w jakich sporny zakład rozpoczął działalność.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje stronie od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji lub w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 200 i 201 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, zatem brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.