V SA/Wa 1364/12

Uzasadnienie

M. D., ur. ... r., obywatelka ..., deklarująca narodowość ..., w dniu ...03.2007 r. złożyła za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w ..., po raz pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy objęte zostały niepełnoletnie dzieci wnioskodawczyni: J. K., ur. ... r., T. K., ur. ... r. i K. K., ur. ... r. Czwarte dziecko, I. K., urodziło się w Polsce dnia ... r. i zostało objęte procedurą uchodźczą. Z oddzielnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy wystąpił małżonek Wnioskodawczyni, R. K., który przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu ...06.2007 r. i tego samego dnia złożył wniosek .

Dnia ...11.2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr ... postanowił odmówić nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej i nakazał opuszczenie terytorium RP w terminie do ...12.2007 r., wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Od powyższej decyzji wnioskodawczyni złożyła w dniu ...12.2007 r. odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpoznaniu sprawy utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję i wyznaczyła nowy termin opuszczenia terytorium RP - w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji. Decyzja Rady do Spraw Uchodźców stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji .

W dniu ... lutego 2008 r. M. D. złożyła kolejny, drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, rozpatrując wniosek oraz dodatkowo złożone materiały, uznał go za niedopuszczalny. Wobec powyższego, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umorzył postępowanie (decyzja ... z ...10.2008 r.).

Rada do Spraw Uchodźców, rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia ...06.2009r. nr ... utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, stwierdzając, że informacje przekazane przez stronę podczas powtórnego składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie zawierały żadnych istotnych informacji mogących mieć wpływ na wynik postępowania. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności wskazane przez M. D. nie dawały podstaw do twierdzenia, że jest ona osobą prześladowaną na terytorium kraju pochodzenia.

Na decyzję Rady do Spraw Uchodźców M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2010 roku, sygn. akt V SA/Wa 1345/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Rady nr ... oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji nr ... z ...10.2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji określone w art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., gdyż załączone do akt ... dokumenty, m.in. zatytułowany "Czy ... w ... mają przyszłość?", tylko w niektórych miejscach (na marginesie - tzw. "tłumaczenie robocze") zostały przełożony na język polski. Brak tłumaczenia całych wskazanych wyżej dokumentów stanowi, w ocenie WSA, także istotne naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). Zdaniem Sądu przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu - po jego przetłumaczeniu na język polski - pozwoli w postępowaniu administracyjnym ocenić na ile sytuacja w ... uległa zmianie, a w konsekwencji czy istnieją przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy oraz nadania statusu uchodźcy.

Sąd zwrócił również uwagę, że do akt sprawy dołączona została opinia psychologiczna, która nie została podpisana przez wystawcę ani też - co istotniejsze - oceniona w toku postępowania. Sąd uznał, że stanowi to naruszenie treści art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż "uchybienie to jest również o tyle istotne, że z treści opinii wynika, iż Cudzoziemka jest ofiarą przemocy (...). Może on być efektem 'wtargnięcia tragicznych wspomnień z przeszłości', a tego wątku w poprzednich postępowaniach o nadanie statusu uchodźcy nie analizowano".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, obejmującym także ponowne przesłuchanie wnioskodawczyni w obecności psychologa, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr ... z dnia ...01.2012 r. odmówił wnioskodawczyni nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że z informacji zawartych pierwszym wniosku wynika, iż cudzoziemka jest obywatelką ..., deklarującą narodowość .... Mieszkała w ... w Republice .... Zadeklarowała wykształcenie średnie. Nie pracowała i była rozwiedziona. Stwierdziła, że w kraju pochodzenia nie czuła się prześladowana, nie poddawano jej także przemocy. Aplikantka nigdy też nie była zatrzymywana, aresztowana, czy też skazana wyrokiem sądu w .... Nie należała ponadto do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, etnicznym czy społecznym. Wskazując zasadnicze okoliczności, z powodu których ubiega się o nadanie statusu uchodźcy podała: "Wyjechałam bo tam była wojna, nie było gdzie mieszkać. Dzieci nie miały gdzie się uczyć. Chcę jechać tam gdzie nie ma wojny, żebym nie bała się o życie swoich dzieci. Żeby otrzymały chociaż średnie wykształcenie".

Składając z kolei wniosek w sprawie niniejszej podała "Jeśli wyjadę do kraju pochodzenia, to będę prześladowana jak wcześniej. Będę podejrzewana o to, że współdziałam z ..., że jestem terrorystką. Ja wiem, że tak nie jest, nie mogę przecież robić krzywdy swoim dzieciom. Z tego powodu nie mogę wracać, chcę pozostać w Polsce i żyć spokojnie"

Z formularza wniosku wynika ponadto, że strona czuła się w ... prześladowana i poddawano ją przemocy psychicznej - ponieważ była wezwana do urzędu z powodu noszenia na głowie ...y. ... z tej przyczyny wielokrotnie ją sprawdzali, m.in. w styczniu 2007 r. wypytywano ją o dane bojowników. Nie odnotowano jednak jej udziału w działaniach wojennych, czy też przynależności do jakiejkolwiek organizacji na terytorium kraju pochodzenia, który opuściła legalnie i bez kłopotów w marcu 2007r. Cudzoziemka zadeklarowała dodatkowo, że jest ... i choruje na .... Wskazała także, że w Polsce oprócz ..., których objęła jej procedura przebywa także mąż. R. K. i ich następny wspólny syn I. K. W odróżnieniu od poprzedniej aplikacji, wnioskująca wskazała, że jest mężatka.

Analizując przedstawioną przez stronę sytuację Szef Urzędu doszedł do przekonania, że strona nie wykazała, aby opuściła kraj pochodzenia z powodu uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej.

Organ przypomniał, że ocena spełnienia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, opiera się na ocenie wiarygodności cudzoziemca, choć powinna uwzględniać także trudności cudzoziemców w dowodzeniu istotnych okoliczności dla własnej sytuacji prawnej. W niniejszej zaś sprawie organ rozstrzygający spotkał się z szeregiem nieścisłości w oświadczeniach wnioskodawczyni, które nie tworzą zwartej i logicznej sekwencji zdarzeń. Zdaniem organu, nie można uznać za wystarczającą dla przyznania statusu uchodźcy jedynie deklaracji, że opisywane wydarzenia miały miejsce, zwłaszcza w sytuacji, gdy relacja na ich temat jest niewiarygodna. Wnioskująca podała składając pierwszą aplikację, iż nie uważa się za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia, nie poddawano jej tam przemocy. Nie była też zatrzymywana, ani aresztowana, czy wreszcie sądzona w .... Podając przyczyny opuszczenia w/w kraju wskazała na ogólne warunki panujące w ... i zamieszkiwanym przez nią regionie. Stwierdziła, że jest tam wojna, niespokojna sytuacja, a dzieci nie mają gdzie się uczyć. Żadnych z tych oświadczeń w zasadzie nie kontynuowała w późniejszych etapach procedury uchodźczej. Podczas przesłuchania w sprawie, które odbyło się dnia ... maja 2007 r., tj. jeszcze przed przyjazdem do Polski męża strony, zasadniczo zmieniła swoje oświadczenia, zeznając iż wyjechała, gdyż była przez niego wielokrotnie poddawana przemocy, wskazała też na problemy związane z jej ... strojem. Strona poproszona podczas ostatniego przesłuchania z dnia 7 marca 2011 r. o komentarz do pojawiających się na przestrzeni czasu rozbieżności wyjaśniła, iż: "Nikt ode mnie z wioski tu nie przyjeżdżał, nie wiedziałam co powiedzieć" . Dodała także, że kiedy na granicy Polski pobierano od niej odciski palców i fotografowano ją, obawiała się zawrócenia do kraju pochodzenia. Przyznała, iż sugerując się poradami spotkanej w drodze ..., zdecydowała się złożyć fałszywe zeznania. Ze słów aplikującej wyraźnie wynika jednakże, iż odczucia strachu towarzyszyły jej jedynie podczas załatwiania formalności i przechodzenia kontroli na granicy i zapewne wynikały z kontaktu z umundurowanymi funkcjonariuszami. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nawet jeśli jej obawa uzasadnia lakoniczność oświadczeń składanych do pierwszego wniosku uchodźczego, to nie tłumaczy ona jednak w żaden sposób przeinaczania rzeczywistości i manipulowania faktami ponad dwa miesiące później, podczas opisywania problemów w trakcie pierwszego przesłuchania w sprawie. Aplikantka, podczas tego wywiadu, powinna przywołać więc prawdziwe powody opuszczenia ..., tymczasem jedynym powtarzającym się na przestrzeni czasu wątkiem, opisanym wówczas po raz pierwszy, okazał się ten związany z kłopotami wynikającymi z noszenia ... stroju i aktywnego praktykowania ...

Organ zwrócił też uwagę na fałszywe informacje składane w toku pierwszego postępowania dot. stanu cywilnego i podlegania przemocy domowej ( na skutek pobicia przez męża miała rzekomo kilkakrotnie poronić ), a także na różnice w zeznaniach aplikantki i jej męża . Różnice te dotyczyły tak istotnych kwestii jak podleganie aktom prześladowania ze strony władz – małżonkowie podawali sprzeczne informacje dot. zatrzymań, ich przyczyn i okoliczności.

Reasumując organ I instancji stwierdził, że zeznania cudzoziemki są ogólnikowe, niczym niepotwierdzone, a ponadto w znacznej części sprzeczne ze sobą, nie da się ustalić, które z deklarowanych zajść rzeczywiście mogły miejsce, a także jak ewentualnie wpływały one na podjęcie decyzji o wyjeździe z kraju pochodzenia. Jedyne pojawiające się w obu postępowaniach rzekome problemy - związane z wyznawaną wiarą – nie zostały uprawdopodobnione. Organ podkreślił, że ... w ... są bardzo aktywni religijnie. Zdecydowana większość ... zakrywa się ...ą i przestrzega nakazów wiary. Ludzie religijni stanowią w tym podmiocie kraju zdecydowaną większość. Choć radykalni wyznawcy mogą rzeczywiście doświadczać pewnych trudności, nic nie wskazuje aby aplikująca do takich się zaliczała. Nie nosiła ..., a tylko ..., nie głosiła swych poglądów publicznie.

Odnosząc się do załączonych przez stronę wydruków,

organ stwierdził , że ten pod tytułem "Czy ... mają w ... przyszłość" związany jest z konferencją, która miała odbyć się w ..., a więc na szczeblu centralnym, a dotyczyć ... w całym kraju i wyrażone w nim zdanie nie ma

bezpośredniego związku z osobą zainteresowanej. Jego treść dotyczy opisu tematyki, którą miano poruszać na spotkaniu i nie jest wiarygodnym źródłem informacji, a jedynie opinią autora tekstu.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców brak jest także podstaw do objęcia skarżącej ochroną uzupełniającą. Wnioskodawczyni nie zgłosiła aby po powrocie do ... groziła jej kara śmierci lub wykonanie egzekucji. Aplikantka nie jest osobą poszukiwaną przez władze ..., ani nie stanowi obiektu ich zainteresowania. Nie podniosła żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do orzeczenia według ustawodawstwa ...go wobec niej kary śmierci. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia zostanie zatrzymana i w konsekwencji będzie poddawana torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Nie zostało uprawdopodobnione przede wszystkim zagrożenie samym zatrzymaniem, a nawet w przypadku jego wystąpienia nie można z góry zakładać, że zainteresowana zostanie poddana przesłuchaniu z udziałem tortur czy poniżającego traktowania albo tym bardziej, że zostanie ukarana bez podstawy prawnej, zwłaszcza, że nic takiego nie miało miejsca.

Organ przyznał, że choć jak wynika materiałów, sytuacja w Republice ... nie jest stabilna, nie można jednak mówić o trwającym tam konflikcie zbrojnym, który stanowiłby zagrożenie dla całej populacji, ani o masowym stosowaniu terroru czy prześladowań wobec ludności cywilnej. Wszelka przemoc, porwania, zatrzymania są elementem tamtejszej sytuacji i mają charakter incydentalny, a nie systematyczny.

Zamachy i akty terrorystyczne cechują się mniejszą skalą i zasięgiem niż w sąsiednim ..., czy ... Problemy, w odróżnieniu do innych republik są omawiane na

poziomie prezydenta republik,i nie zaś przemilczane.

Zdaniem organu I instancji brak jest także podstaw do udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało bowiem istnienia sytuacji, o jakiej mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 i la ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472 z późn. zm.) .

Od powyższej decyzji wnioskodawczyni odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców , która decyzją z dnia ... marca 2012 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Rada wskazała, że przyznanie statusu uchodźcy wymaga wykazania, że w konkretnej indywidualnej sytuacji strony istnieje realna obawa przed prześladowaniami z uwagi na powody wymienione w art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Przepis ten określa, że "cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przy czym, prześladowanie musi, ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka i być kumulacją różnych działań lub zaniechań.

Zdaniem Rady okoliczności podane przez wnioskodawczynię w obu wnioskach o przyznanie statusu uchodźcy oraz w przesłuchaniach statusowych nie określają jednoznacznie przyczyn zatrzymań, które można by określić jako prześladowanie w rozumieniu art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Organ zwrócił uwagę na fakt, że w toku postępowania uchodźczego wnioskodawczyni powoływała się przede wszystkim na prześladowanie jej osoby na tle religijnym, przejawiające się zarówno zatrzymaniami i przesłuchaniami przez struktury siłowe w związku z podejrzeniem o wyznawanie ... Zważywszy, że 98 % ludności ... stanowią wyznawcy ..., że w wielu ośrodkach kultu religijnego prowadzone są szkoły uczące ..., oświadczenia i wypowiedzi nt. możliwych prześladowań z powodów religijnych tracą na wiarygodności. Jedyne odniesienie dot. prześladowania w ... z powodów religijnych zawarte jest we wniosku dowodowym z 28.11.2007 r., wniesionym przez pełnomocnika wnioskodawczyni, gdzie mówi się, że wyznawcy ... mogą być prześladowani, ale nigdzie nie ma, że są prześladowani. Rada podkreśliła, że ... w ... są bardzo aktywni religijnie. Zdecydowana większość ... zakrywa się ...ą i przestrzega nakazów wiary. W ocenie Rady w świetle powyższego twierdzenia wnioskodawczyni o rzekomym posądzaniu jej o ... są jeszcze bardziej niewiarygodne.

Rada do Spraw Uchodźców nie zgodziła się natomiast z sugerowaną przez organ I instancji możliwością przeniesienia się wnioskodawczyni do innej części ... - takie możliwości dla przesiedleńców z ... obecnie są bardzo ograniczone.

Od powyższej decyzji cudzoziemka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

. Skarżąca zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszaniem następujących przepisów prawa:

1. prawa materialnego, to jest:

- art.13 ust.1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniami w kraju z powodu religii wyznawanej poprzez skarżącą,

- art. 15 ust.2 i pkt.3 cytowanej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że powrót do kraju pochodzenia nie może jej narazić na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, art.97 ust.1 pkt.1 i 1a ustawy poprzez błędną ocenę braku rzeczywistego ryzyka wystąpienia okoliczności wskazanych w tym przepisie i odmowy wyrażenia zgody na pobyt tolerowany,

- art.3, art. 3 i 6 Konwencji o prawach dziecka.

2. przepisów postępowania administracyjnego, to jest:

- art.7 w zw. z art.77 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie oraz niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego, oparcia się na niepełnych materiałach dot. sytuacji i warunków życia w kraju pochodzenia skarżącej i nieuzasadnionej odmowy dania wiarygodności jej zeznaniom,

- art. 107 ust.3 kpa poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a którym odmówił dania wiary,

- art.75 w zw. z art.78 kpa poprzez nierozpoznanie zarzutów stawianych organowi I instancji w odwołaniu od jego decyzji, niedopuszczenie w sprawie dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika na temat sytuacji w kraju pochodzenia strony.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdza, że wyznawany przez nią ... był źródłem problemów jej oraz jej rodziny, a w szczególności męża. Skarżąca przyznaje, że Rada dokonała analizy sytuacji w ... i odniosła się do sytuacji wahabitów, jednak uczyniła to w sposób niekompletny, gdyż nie odniosła się do wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika zawierających doniesienia prasowe i publikacje internetowe oraz raporty na lemat represji władz ... wobec ... - co jej zdaniem powinien był uczynić w myśl dyspozycji art. 75 i 78 Kpa. Stawia też zarzut opierania się na pozbawionych aktualności opracowaniach na temat sytuacji w .... Stawia też tezę, że przedstawione przez pełnomocniczkę materiały i opracowania wskazują, że sytuacja w ... uległa znacznemu pogorszeniu, w czym widzi zagrożenie dla wolności, bezpieczeństwa, życia i zdrowia jej samej oraz jej dzieci. Ponadto Skarżąca dołączyła do tekstu skargi fotokopie wniosków dowodowych złożonych przez jej pełnomocniczkę, które jej zdaniem nie zostały uwzględnione przez żaden z organów prowadzących postępowanie w jej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie wskazując, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie ze wszystkimi wytycznymi zawartymi w przepisach ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).

Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych ww. przepisami, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy jednak określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Sąd dokonując badania prawidłowości działania organów przy wydaniu objętych kontrolą sądu decyzji, w pierwszej kolejności analizował prawidłowość działania organów w zakresie oceny występowania wyżej omówionych przesłanek uzasadniających nadanie statusu uchodźcy.

Organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły brak w/w obawy z jedynej przyczyny, którą skarżąca deklarowała od początku – z powodu wyznawanej religii. Ocena ta, zdaniem Sądu została przeprowadzona w sposób wnikliwy, logiczny i kompetentny. Twierdzenia skarżącej zostały skonfrontowane z obiektywnymi informacjami o sytuacji w kraju pochodzenia. Trudno uznać, że skarżąca mogła być prześladowana z przyczyn wyznawanej religii, skoro zdecydowana większość mieszkańców Republiki ... wyznaje tę samą religię, noszenie ... przez kobiety to powszechny zwyczaj, a studiowanie ... jest rozpowszechnioną praktyką religijną. Żadne z twierdzeń i zarzutów skargi nie mogą podważyć skutecznie tego oczywistego stanu faktycznego.

Organ w odpowiedzi na skargę słusznie zwraca uwagę na fakt, iż twierdzenie cudzoziemki, że jest ... pojawia się dopiero w skardze do WSA. Wcześniej nigdy o tym nie mówiła, wręcz przeciwnie twierdziła, że nie jest ... i nie wie czym się oni zajmują. Dlatego też nie sposób potraktować tego stwierdzenia inaczej, jak całkowicie niewiarygodnego i obliczonego tylko na osiągnięcie pozytywnego finału w sprawie niniejszej.

Sąd podziela także pogląd i argumenty Rady dot. ogólnej małej wiarygodności skarżącej . Organ sformułował taką ocenę po przeanalizowaniu zeznań i oświadczeń skarżącej w toku poprzedniej sprawy o nadanie statusu uchodźcy, w toku tej sprawy, a także oświadczenia i twierdzenia jej męża składane w toku jego sprawy . Analiza ta prowadzi do oczywistego wniosku, że zarówno oświadczenia i zeznania samej skarżącej są ze sobą wzajemnie sprzeczne, jak i to samo można powiedzieć o zeznaniach małżonków. Sąd pragnie podkreślić, że analiza ta została przeprowadzona przez organy niezwykle rzetelnie i skrupulatnie . Organy w uzasadnieniach powoływały się na szereg orzeczeń dot. szczególnego znaczenia wiarygodności oświadczeń w tego typu sprawach. Z jednej strony twierdzenia aplikanta stanowią jedyny dowód w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, więc istotne jest , żeby były pełne i konsekwentne . Z drugiej strony niejednokrotnie zwraca się uwagę na fakt, że cudzoziemiec przyjeżdża do obcego kraju, często ma prawo być nieufny, nie wie jak zostanie potraktowany, może go cechować też naturalna nieufność do organów państwowych, jeśli rzeczywiście był ofiarą represji w kraju pochodzenia. W ocenie Sądu organy w ocenie zeznań i oświadczeń skarżącej miały na względzie wyżej wspomniany problem i należycie go rozstrzygnęły.

Nietrafny jest także zarzut niedostatecznego wyjaśnienia sytuacji w kraju pochodzenia. Zebrany materiał dowodowy , przygotowany przez wyspecjalizowaną placówkę Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest aktualny, wiarygodny i wyczerpujący. Materiał ten nie daje podstaw do objęcia skarżącej ochroną uzupełniającą, ani też do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany.

Sąd podziela pogląd Rady do Spraw Uchodźców, że w przypadku powrotu strony do kraju pochodzenia nie można uznać za możliwe, aby znalazła się w sytuacji rzeczywistego ryzyka zagrożenia jej prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też, aby została poddana torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, karaniu, zmuszana do pracy lub pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarana bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela sporządzonej Rzymie dnia 4.11.1950 r., zaś strona ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Strona nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów, aby wykazać, że takie ryzyko istnieje. Same zaś twierdzenia strony – jak wyżej wskazano – są całkowicie pozbawione wiarygodności.

Sąd podziela także pogląd, że wydalenie strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie narusza jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 pkt.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Cudzoziemka może bezpiecznie powrócić do kraju pochodzenia, nie grożą jej realne i rzeczywiste zagrożenia jej wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia z powodów konwencyjnych.

Na koniec należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie narusza, w ocenie Sądu, art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 6 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526) ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską dnia 30 września 1991 r. z zastrzeżeniami oraz deklaracjami uzupełniającymi. Zapisy Konwencji nie mogą być rozumiane jako prawo rodziców do swobodnego wyboru kraju zamieszkania, aby zapewnić dzieciom lepszą przyszłość , a do tego de facto sprowadza się ten problem w sprawie niniejszej.

Reasumując, zdaniem Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w pełni zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 77 § 1 k.p.a., zebrane dowody zostały ocenione zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., a następnie ta ocena została w sposób wyczerpujący przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zarzucane naruszenie przepisów procedury nie miało miejsca . Zgodnie z art. 78 kpa dowód należy dopuścić , jeśli jego przedmiotem jest okoliczność mająca dla sprawy znaczenie. Zdaniem Sądu wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę nie spełniają tego wymogu. Organy oparły się na różnych źródłach wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia, również raportach organizacji międzynarodowych i publikacjach prasowych. Dopiero analiza wielu źródeł i weryfikacja wiadomości może dać zobiektywizowany obraz. Organ uwzględnia w swojej ocenie również fakty naruszania praw człowieka czy też inne zdarzenia świadczące o braku pełnej stabilizacji w tym regionie. Fakty te są jednak ocenione w szerszym kontekście i z tej oceny wynika, że nie można mówić o konflikcie wewnętrznym związanym z powszechnym stosowaniem przemocy wobec ludności cywilnej, tak jak chce tego skarżąca.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), należało oddalić skargę jako niezasadną.

Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Art. Art.