II SA/Rz 581/12

Uzasadnienie

Decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Starosta Powiatu M. w pkt 1 zmienił w części z dniem [...] maja 2010 r. decyzję własną z dnia [...] lutego 2009r., nr [...] w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt R.B. w Domu Pomocy Społecznej w M. w ten sposób, że w ust. 1 sentencja ww. decyzji otrzymała brzmienie: "Ustalić od dnia [...] maja 2012 r. odpłatność za pobyt R.B. w Domu Pomocy Społecznej w M. (zwanego w dalszej części uzasadnienia DPS) przy ul. [...] w wysokości 200 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej nie więcej niż 70 % dochodu Ww., tj. w kwocie 538, 80 zł (pięćset trzydzieści osiem 80/100 złotych) miesięcznie; w pkt 2 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W podstawie prawnej organ podął art. 104, art. 108, art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 106 ust. 5, art. 109, art. 112 ust. 5 , art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1326 ze zm.) zwana dalej ustawą.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na podstawie aktualizacji wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód R. B. wynosi 769, 72 zł i składają się na niego kwoty świadczenia z ZUS wypłacanego w wysokości 616, 72 zł netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. W dniu skierowania do DPS w M., zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej miesięczna opłata za pobyt w domu pomocy społecznej osoby pełnoletniej posiadającej stały dochód wynosiła 200 % kwoty określonej w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wynoszącej 461 zł, nie więcej niż 70% dochodu tej osoby. Odpowiednikiem ww. kwoty w aktualnie obowiązującym stanie prawnym jest kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej określona w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, która od 1 października 2009 r. wynosi 470, 00 zł. R.B., mimo ciążącego na nim, z mocy art. 109 ustawy obowiązku, nie poinformował organu o waloryzacji świadczenia otrzymywanego w ZUS, dlatego wobec zmiany sytuacji dochodowej R.B. zasadna była zmiana odpłatności za pobyt w DPS na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy. Odpłatność za pobyt w DPS ustalono na kwotę 538 zł (70 % dochodu R. B.).

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. R.B. wniósł o jej uchylenie ze względu na mylną interpretację stanu faktycznego i prawnego. Zasadnym byłoby ustalenie, o ile wzrósł jego realny dochód, skoro decyzja Starosty M. określiła go na kwotę 556, 02 zł, a decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. na kwotę 616, 72 z. Różnica wynosi 60, 70 zł., a w świetle art. 106 ust 3b ustawy zmiana dochodu nie wpływa na wysokość odpłatności za pobyt w DPS jeśli zmiana dochodu nie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (czyli kwoty 47, 70 zł). Zdaniem odwołującego, jeśli dochód zmienił się nieznacznie poniżej poziomu określonego w ww. przepisie, nie zmienia się decyzji o odpłatności za pobyt w DPS. Zarzucił, że organ powołał przepisy, które nie obowiązują: w podstawie prawnej decyzji przepis art. 87 ust. 8 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz w uzasadnieniu decyzji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Ponadto nie zgodził, że do decyzji ZUS o waloryzacji wliczono kwotę zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane w dalszej części uzasadnienia SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] lipca 2010 r., a następnie decyzją, wydaną w trybie autokontroli, z dnia [...] października 2010 r., nr [...] uwzględniło skargę sądowoadministracyjną R.B. na w.w. decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. w całości poprzez: 1) uchylenie zaskarżonej skargą decyzji, 2) uchylenie decyzji I instancji i 3) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wyrokiem z dnia [...] marca 2011r., sygn. akt II SA/Rz 1229/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił wymienione wyżej decyzje SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz z dnia [...] października 2010 r. Odnosząc się do decyzji autokontrolnej Sąd wskazał, że mimo powołania w decyzji przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.), przepis ten nie został przytoczony ani wyjaśniony przez organ, wbrew wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Realizując zasadę ogólną przekonywania (art. 11 k.p.a.), organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Sąd wskazał, że Kolegium decyzją z [...] października 2010 r. nie "uwzględniło skargi w całości", co jest warunkiem wydania decyzji autokontrolnej, bowiem uchyliło własną decyzję z [...] sierpnia 2010 r. oraz decyzję Starosty Powiatu M. z [...] lipca 2010 r. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy skarga R.B. na decyzję SKO z [...] sierpnia 2010r. zawierała żądanie uchylenia tylko tej decyzji.

Sąd wskazał, że wzruszenie decyzji SKO z [...] października 2010 r. powoduje, że "odżywa" skarga na wcześniejszą decyzję tego organu z 4 sierpnia 2010 r., a przy ocenie jej legalności odniósł się do legalności samej decyzji organu I instancji. Starosta Powiatu M., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. ustalił, że dochód R.B. z tytułu emerytury od 1 kwietnia 2010 r. wynosi 616, 72 zł, a łącznie z zasiłkiem pielęgnacyjnym w kwocie 153 zł, stanowi sumę 769, 72 zł. Organ przyjmując, że zmianie ulegał sytuacja dochodowa strony nie wyjaśnił przepisu art. 106 ust. 3b ustawy wedle, którego zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie ponoszenia odpłatności za świadczenie niepieniężne nie wpływa na wysokość tej odpłatności, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10 % odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Dopiero w piśmie przekazującej akta sprawy wraz z odwołaniem organ I instancji wywiódł, że po uzyskaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dochód R.B. wzrósł o kwotę 213, 70 zł, co przekracza 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Rzecz jednak w tym, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy decyzja Prezydenta Miasta M. w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł pozostała w obrocie prawnym, czy też została uchylona, skoro fakt pobierania na podstawie decyzji ostatecznej o przyznaniu tego rodzaju świadczenia, stanowił podstawę do orzekania w przedmiocie zmiany odpłatności za pobyt w DPS w M., a postępowanie w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego pobieranego przez R.B. zostało wznowione postanowieniem Prezydenta Miasta M. z [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Z podobnych przyczyn WSA w Rzeszowie uwzględnił skargę R.B. na decyzję SKO, uchylając ją oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty K. (wyrok z 20 października 2009 r. II SA/Rz 383/09).

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt: II SA/Rz 201/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], którą w pkt 1 orzeczono o zmianie z dniem [...] maja 2010 r. decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] lutego 2009 r. (znak [...]) w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt R.B. w Domu Pomocy Społecznej w M. w ten sposób, że kwotę tę ustalono na 538,80 zł miesięcznie a w pkt 2 orzeczono rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że po wyroku Sądu z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/10 w obrocie prawnym pozostawała ww. decyzja Starosty Powiatu M. z dnia [...] lipca 2010 r. (i do rozpoznania odwołania wniesione przez R.B.). Organ ten podejmując w dniu [...] listopada 2010 r. rozstrzygnięcie w sprawie identyczne w swej treści z zawartym w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. w konsekwencji działał wadliwie, nie korzystając z regulacji określonej w przepisie art. 105 § 1 k.p.a., i w tej sytuacji brak było też podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji (zaskarżona decyzja zapadła więc także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] lipca 2010r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznaniu organowi I instancji. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że powołanie w decyzji przepisów ustaw, które już nie obowiązują czyni je decyzjami wadliwymi. Takimi przepisami powołanymi w kontrolowanej decyzji są: przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (podczas, gdy w chwili obecnej zasady skierowania, umieszczenia i odpłatności za pobyt w DPS reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a konkretnie art. 54 i nast. tej ustawy) oraz przepis art. 87 ust. 8 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

W skardze na powyższą decyzję R.B. wniósł o wydanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Z dezaprobatą odniósł się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym SKO ograniczyło się do wyliczenia nieobowiązujących przepisów, jakie były podstawą wydania decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wyliczenie kwoty odpłatności za pobyt w DPS na 538, 80 zł jest nieprawidłowe. Podał, że DPS w M. pismem z dnia [...] lutego 2012 r. zawiadomił skarżącego o braku po jego stronie zaległości za pobyt w DPS oraz zwrócił mu nadpłatę w wysokości 868, 27 zł. i saldo na dzień 1 stycznia 2012 r. wynosi 0 zł. Oznacza to, że ustalenie nowej odpłaty może obowiązywać dopiero po wydaniu stosownej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenia przytaczając argumentację tożsamą z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności z uwzględnieniem wyżej opisanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej argumenty są nieuzasadnione. Natomiast odmowę uwzględnienia skargi uzasadniają argumenty, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Stan faktyczny wyżej opisany Sąd uznaje za własne ustalenia i to czyni zbędnym konieczność ich powtarzania w tej części uzasadnienia.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie, z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że zastosowanie formy rozstrzygnięcia określonej w art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe tylko wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a.

Decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesadza o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Decyzja organu odwoławczego wydana nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku w wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu I instancji, uniemożliwiając uzyskanie przymiotu ostateczności. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Ponowne postępowanie, jakie przed nim się toczy, nie jest dalszym ciągiem, ani "przedłużeniem postępowania" odwoławczego. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku. Na nowo należy ustalić stan sprawy – zarówno stan faktyczny jak i prawny. Nowa decyzja organu I instancji może ukształtować sytuację prawną strony w sposób mniej korzystny, niż czyni to uchylona uprzednio decyzja tego organu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO jako przyczynę uchylenia wskazało na powołanie w podstawie prawnej przez organ I instancji przepisów nieobowiązującej ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. W tym zakresie zarzut skargi należałoby uznać za zasadny i wystarczający do jej uwzględnienia, jednakże z zastrzeżeniem, gdyby stan faktyczny sprawy był ustalony w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości (wyrok NSA z 14.12.2010 r. sygn. akt II OSK 1903/09 LEX nr 746843).

Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz podstawy prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] prowadzi do wniosku, że skład orzekający nie zapoznał się z aktami sprawy, bowiem nie istnieją wady decyzji wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to jednak, że podjęte rozstrzygnięcie narusza prawo.

W realiach niniejszej sprawy wady decyzji dotyczą niewyjaśnienia i nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, czemu dał wyraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/10 uwzględniając skargę R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Wyrokiem tym Sąd uchylił wyżej wymienioną decyzję oraz decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na wady decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w tym na wady podstawy prawnej tej decyzji w tym powołanie art. 106 ust. 5 ustawy, a nie wskazano na art. 106 ust. 3b ustawy zgodnie, z którym zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie ponoszenia odpłatności za świadczenie niepieniężne nie wpływa na wysokość tej odpłatności, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10 % odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Dopiero w piśmie przekazującym akta sprawy wraz z odwołaniem organ I instancji wywiódł, że po uzyskaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dochód R. B. wzrósł o kwotę 213,70 zł, co przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Sąd zwrócił też uwagę, że w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego pobieranego przez R.B. zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta M. z [...] marca 2010 r. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. (postanowienie dołączył R..B. przy piśmie do organu, które wpłynęło 1 lipca 2010r.). Sąd wskazał, że wyjaśnienia wymaga, czy pozostaje w obrocie prawnym decyzja przyznająca R.B. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, gdyż fakt pobierania tego zasiłku stanowił podstawę do orzekania o zmianie odpłatności za pobyt w DPS w M. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie stanowi naruszenie dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. z treści których wynika obowiązek organu podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Po wyjaśnieniu tych kwestii organ wyda prawidłową decyzję, poprawnie ją uzasadniając uwzględniając zastosowanie w sprawie treści art. 106 ust. 3b ustawy o pomocy społecznej. Sąd podał, że wyjaśnienie tej kwestii miałoby istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie odpowiedniej kwoty odpłatności za pobyt w DPS w M. uznać należy, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem wskazanych przepisów w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Utrzymując w mocy taką decyzję organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Stosownie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powołany wyżej wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/10 został wydany w tej sprawie i dlatego wiąże zarówno Sąd jak i organy administracji publicznej i dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W świetle uzasadnienia wymienionego wyroku i wskazań Sądu nie budzi wątpliwości niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i jednoznaczne stwierdzenie Sądu, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., z tej przyczyny zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd dostrzega niedoskonałości w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i błędów organu w zakresie wykonania wskazań zawartych w wyżej powołanym wyroku WSA w Rzeszowie w szczególności niewyjaśnienia okoliczności związanych ze wznowionym postępowaniem administracyjnym w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego (składnika dochodu skarżącego). Oddalając skargę Sąd miał na uwadze fakt, że sprawa ustalenia odpłatności za pobyt w DPS R. B. prowadzona jest od [...] lipca 2010 r. i z tego względu dał prymat postulatowi szybkości postępowania wynikający z art. 7 p.p.s.a., przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/10 odnośnie postęwpoania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Powiatu M. z dnia [...] lipca 2010 r. , która w tej sprawie wiąże też organy orzekające. Zatem w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty Powiatu M. z [...] lutego 2009 r. nr [...], a zmiana decyzji w zakresie wysokości odpłatności za pobyt R.B. w domu pomocy społecznej będzie mogła nastąpić w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1229/10.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.