II OSK 1350/11

Uzasadnienie

II OSK 1350/11

UZASADNIENIE

Wojewoda Lubelski, decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty R. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i A. małżonkom S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową w parterze budynku na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. W. – utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Starosta R. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. i A. małżonkom S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową w parterze budynku na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. W.. Jako przesłankę do wznowienia postępowania organ wskazał fakt, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ wyjaśnił, iż kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. wykazała, że realizacja przedmiotowego budynku mieszkalnego prowadzona była na podstawie błędnie opracowanego projektu zagospodarowania działki, co prowadziło do naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej dla ulicy W.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Starosta R. wstrzymał z urzędu wykonanie własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2009 r., nr [...], ze względu na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wojewoda Lubelski postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], utrzymał to postanowienie w mocy.

W dniu 12 kwietnia 2010 r. J. i A. S. przedłożyli wyjaśnienie autora projektu – arch. A. P. (pismo z dnia 11 kwietnia 2010 r.), dotyczące metodyki ustalenia linii zabudowy dla ulicy W. na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. Ponadto w dniu 9 czerwca 2010r. inwestorzy dołączyli kopię pisma Burmistrza Miasta R. z dnia [...] maja 2010 r., [...], informującego, że obiekt w terenie zabudowanym powinien być sytuowany w odległości co najmniej 8 m od krawędzi jezdni drogi publicznej powiatowej – ulicy W.

W toku wznowionego postępowania organ pierwszej instancji dokonał analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. w zakresie części tekstowej i graficznej co do lokalizacji nowych obiektów w stosunku do drogi powiatowej – ulicy W. Analiza przedstawionego materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową w parterze na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. W., nie narusza ustaleń powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. Zarządca drogi nr [...] to jest Burmistrz Miasta R., stosownie do zapisów § 23 tabela 9 ust 3 pkt 13 lit. "a" i § 27 tabela 13 ust. 4 pkt 4 planu, uzgodnił bez uwag lokalizację przedmiotowego budynku mieszkalnego przedstawioną na projekcie zagospodarowania działki. Wobec powyższego, w ocenie organu, należało, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówić uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2009 r., nr [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się dotyczących zacieniania jego działki Wojewoda wyjaśnił, iż przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo budowlane nie normują tych kwestii. Zarzuty te nie mogą być więc przedmiotem oceny organu badającego prawidłowość projektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie oraz art. art. 6, 7, 8, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione. Skarżący podniósł, iż w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie ulega wątpliwości, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty R. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], narusza bezwzględnie obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. Skarżący zarzucił również, iż realizacja obiektu budowlanego na podstawie powołanej decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę prowadzi do naruszenia przepisów art. 140 i art. 144 k.c., gdyż budynek ten powoduje zacienienie jego budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie z przesłanek wskazanych art. 145 § 1 k.p.a. W świetle art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], zwrócił się do Starosty R. o rozważenie możliwości wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i A. małżonkom S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową w parterze budynku na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. W. W piśmie tym organ nadzoru budowlanego wskazał, iż podczas czynności kontrolnych stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu – zatwierdzony powyższą decyzją o pozwoleniu na budowę – błędnie wskazuje położenie nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w zapisach obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. W świetle ustaleń tego projektu budynek wyznacza linię zabudowy w odległości 12,00 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej – ulicy W., a zgodnie z planem odległość ta nie może być mniejsza niż 18,00 m. W związku z tym, zdaniem PINB, w sprawie tej ujawniły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a więc zachodzi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Starosta R., na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], wznowił z urzędu postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2009 r., nr [...], a organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy tę decyzję.

Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2).

W ocenie Sądu I instancji stanowisko organów obu instancji, iż w rozpoznawanej sprawie należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej zgodnie z powołanym art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jest prawidłowe. Jeżeli organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, nie może bowiem, nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, uchylić jej w tym trybie. Podstawy wznowienia postępowania wyliczone są w k.p.a. wyczerpująco, z zastrzeżeniem wyjątków przyjętych w przepisach szczególnych, a wyjście poza te podstawy jest rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji. Skoro zatem, w świetle brzmienia powołanego przepisu, organ "odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a", to nie można uznać, iż stwierdzenie przez organ, że w sprawie nie zachodzi żadna z podstaw wznowienia postępowania, uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie 149 § 3 k.p.a. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania oznacza odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, zaś ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania, jak wynika z art. 149 § 2 k.p.a., może nastąpić wyłącznie w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 551).

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem fakt, iż Starosta R. powołaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, pomimo istotnych uchybień tego projektu i z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tejże decyzji), nie świadczy w żadnym razie, iż w sprawie tej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Wskazane wyżej uchybienia, zarówno projektantów, jak i organu administracji architektoniczno-budowlanej, nie stanowią podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 (ani żadnej innej wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a.), a więc prawidłowo organy administracji obu instancji odmówiły, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylenia wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd I instancji zauważył, że zbędne były wywody organów obu instancji, które stwierdziły, iż w związku z dokonanym przez zarządcę drogi – w toku postępowania wznowieniowego – uzgodnieniem lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową w parterze, zgodnie z projektem zagospodarowania działki, spełnione zostały wymogi określone w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. ([...]). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, prawidłowo zakończonej decyzją o odmowie uchylenia powołanej decyzji Starosty R. z dnia [...] października 2009 r., nr [...].

Zarzuty skarżącego Sąd uznał za bezzasadne, bowiem organy administracji nie mogły naruszyć powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, to jest: przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów kodeksu cywilnego, albowiem, jak wskazano wyżej, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jeżeli organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, lecz wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w rozpoznawanej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, iż takiego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie mógł mieć w szczególności fakt, że uzasadnienie decyzji organów obu instancji nie w pełni odpowiada wymogom przywołanego w skardze art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej W. K. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości na podstawie z art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że właściwe organy dokonały prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz właściwymi przepisami.

Odnośnie przepisów postępowania zarzucono naruszenie :

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem niewłaściwie ocenił stan faktyczny sprawy;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku za art. 80 k.p.a. polegające na sprzeczności ustaleń Sądu pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez błędną ocenę dowodów, tj. uznanie, że uzgodnienie lokalizacji inwestycji A. i J. małżonków S. na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. W. nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że uzgodnienia dopuszczające odstępstwa od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiły dopiero na etapie wznowienia postępowania w dniu 23 czerwca 2010 r. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie, na fakt, że organ w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2009 r. nie znał powyższych okoliczności wskazuje również treść uzasadnienia postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. , znak: [...] wydanego przez Lubelski Urząd Wojewódzki w Lublinie Delegatura w Białej Podlaskiej w sprawie utrzymania w mocy postanowienia w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji Starosty R. z dnia [...] października 2009 r. Zdaniem Skarżącego powzięcie wiadomości o uchybieniach projektanta skutkujących przekroczeniem linii zabudowy miało charakter nowych okoliczności istotnych dla sprawy, nie znanych organowi w chwili wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. i A. S. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono więc na wnoszącego skargę obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247).

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit b w związku art. 145 § 1 pkt 5 kp.a. zmierza do wykazania, że Sąd I instancji nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. pomimo, iż w sprawie administracyjnej zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do niniejszego zarzutu należy wskazać, że kontroli Sądu pierwszej instancji została poddana decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym, prowadzonym z urzędu. Postępowanie wznowieniowe służy weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. 145b § 1 k.p.a Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. 145b § 1 k.p.a

Aby mogło dojść do zmiany bądź uchylenia ostatecznej decyzji, najpierw musi dojść do wznowienia postępowania, w którym ona zapadła, a następnie musi zostać wykazane, że istotnie dane rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem przepisów k.p.a., o jakich mowa w art. 145 § 1 k.p.a. lub art. 145a § 1 k.p.a. i 145b § 1 k.p.a.

Obowiązkiem organu, który wznowił postępowanie w sprawie jest przeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku zaś niespełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o jakich mowa wyżej, organ, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., zobowiązany był wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Rację ma Sąd I instancji, że wada decyzji o pozwoleniu na budowę polegająca w istocie na błędnym zinterpretowaniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji określenie w decyzji oraz w projekcie budowlanym niezgodnych z tym planem odległości planowanej inwestycji względem drogi publicznej nie może być zakwalifikowane jako wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów nieznanych organowi w chwili orzekania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który zgodnie z postanowieniami Konstytucji, podobnie jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego dla swego obowiązywania wymaga promulgacji w publikatorze urzędowym. Trudno zatem przyjąć by ewentualna nieznajomość przepisu prawa miejscowego opublikowanego w wojewódzkim dzienniku urzędowym mogła być uznana za nową okoliczność nieznaną organowi w chwili orzekania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym bardziej ewentualna błędna wykładnia postanowień planu miejscowego nie może być uznana za nową okoliczność nieznaną organowi w chwili orzekania - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego też zasadnie Sąd I instancji zauważył, że pomimo w znacznej części błędnego uzasadnienia decyzji organów obu instancji, nie było podstaw do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym w oparciu o przesłankę wskazaną w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W konsekwencji chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a., zmierzający do wykazania, iż Sąd błędnie przyjął, że uzgodnienie lokalizacji inwestycji małżonków S. nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak już zostało wspomniane przedmiotem postępowania była ocena czy okoliczność wskazana przez organ nadzoru budowlanego stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Sąd I instancji rozpoznając sprawę w granicach postępowania wznowieniowego nie oceniał poprawności decyzji o pozwoleniu na budowę i projektu budowlanego i związanych z nimi naruszeń prawa, w zakresie w jakim nie mieściły się w granicach przesłanek postępowania wznowieniowego. Na stronie 6 uzasadnia wyroku Sąd I instancji dał temu wyraz, pisząc: "Wskazane wyżej uchybienia projektantów, jak i organu administracji architektoniczno-budowlanej, nie stanowią podstawy wznowienia postępowania."

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, jakie rozumienie przepisu przyjęte przez sąd jest kwestionowane oraz jakie rozumienie zdaniem skarżącej strony jest prawidłowe (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2012 r., II OSK 1852/10 LEX nr 1121183). Ustosunkowując się do tego zarzutu trzeba odnieść się do oceny wyrażonej wyżej w stosunku do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Skoro w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji sprawę badał tylko w granicach postępowania wznowieniowego to tym samym nie można uznać, że doszło do niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jak już zostało wspomniane błąd polegający na niewłaściwej lokalizacji inwestycji względem drogi publicznej w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł być uznany za okoliczność wyczerpującą jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Zatem zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest chybiony.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyrok