II SA/Wa 1148/12

Uzasadnienie

Wnioskiem z 27 kwietnia 2011 r. W. A. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

We wniosku W.A. wskazał, że w związku z wykonywaną przez niego działalnością zawodową, istnieje realne, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego życia, zdrowia i mienia oraz życia, zdrowia i mienia jego rodziny.

Podkreślił, że groźby i zachowania kierowane przeciwko niemu oraz członkom jego najbliższej rodziny nie mają charakteru przypadkowego i związane są bezpośrednio z czynnościami przez niego podejmowanymi w ramach wykonywanej pracy. Ich powtarzalność i natężenie świadczy jednoznacznie o stałości zagrożenia dla niego i jego rodziny. Podniósł, że istniejące zagrożenie ma charakter obiektywny, gdyż wynika ono z realnie zaistniałych sytuacji, które nie należą do przeciętnych, a ich przebieg i charakter uzasadniają obawę ze strony wnioskodawcy oraz jego rodziny.

W.A. wskazał, że stosowane wobec niego groźby i metody zastraszania nie tylko budzą w nim obawę ich spełnienia, ale stanowią o istnieniu realnego zagrożenia. Biorąc z kolei pod uwagę, że nie są to działania rzadkie ani przypadkowe, bowiem są ukierunkowane w określonym celu, uznać należy, że zagrożenie dla wnioskodawcy i jego rodziny jest wyjątkowo wysokie. Stąd, zdaniem W.A., spełnione zostały przesłanki przemawiające ze wydaniem mu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej.

Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art.10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268 a k.p.a., odmówił W.A. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości jednej sztuki.

W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał stan sprawy i wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub - bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę w wypadku pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się w szczególności: stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.

W związku z tym, organ pismem z 5 maja 2011 r. wezwał W.A. o uzupełnienie wniosku poprzez udzielenie informacji czy zgłaszał w jednostce Policji o groźbach w związku ze sprawą cywilną, czy zgłaszał w jednostce Policji o uszkodzonych oponach i ostrzelaniu samochodu z broni pneumatycznej, czy zgłaszał w jednostce Policji o niepokojeniu telefonicznym i o ujawnieniu otwartego samochodu, czy zgłaszał o groźbach dwóch mężczyzn jeżdżących na skuterach. Ponadto w celu uzupełnienia materiału dowodowego organ zwrócił się do Sądu Okręgowego w [...] Wydział Cywilny o przesłanie protokołu przesłuchani strony w sprawie [...], Sądu Okręgowego w [...] o przesłanie protokołu przesłuchania strony do sprawy [...], Komendanta Komisariatu Policji w [...] o udzielenie informacji czy zdarzenia w postaci gróźb wobec W.A. miały miejsce oraz czy materiały zgromadzone przez stronę zawierają treści wskazujące na zagrożenie życia lub zdrowia W.A., Komendanta Komisariatu Policji [...] o udzielenie informacji o sposobie zakończenia postępowania [...], Komendanta Komisariatu Policji [...] o udzielenie informacji o sposobie zakończenia postępowania [...].

W odpowiedzi na wezwanie organu W.A. podniósł, że w związku ze sprawą cywilną prowadzoną przez Sąd Okręgowy w [...], nie zgłaszał w jednostce Policji o groźbach kierowanych pod jego adresem, a zdarzenia dotyczące niepokojenia domofonem w godzinach nocnych zgłaszał w jednostce Policji [...], jak również zdarzenia dotyczące dwóch mężczyzn jeżdżących na skuterach, którzy zastraszali go słownie. Zdarzenia te zarejestrowane zostały pod nr [...]. Organ wskazał, że z pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...], wynika, że W.A. zgłosił telefonicznie dyżurnemu KPP w [...], iż ujawnił przywłaszczony przedmiot leasingu w postaci samochodu osobowego [...] i chce dokonać jego zajęcia, jednak utrudniają mu to osoby obecne na miejscu zdarzenia. Przybyli na miejsce policjanci potwierdzili prawidłowość działań [...] i możliwość prawnego działania w związku z kierowanymi wobec niego groźbami. Naczelnik Wydziału Kryminalnego wskazał na możliwość zagrożeń ze strony osoby, której leasingowany pojazd odbierano. W.A. został pouczony o dalszym toku postępowania w tej sprawie i możliwościach prawnych, jednak nie złożył żadnego zawiadomienia w związku z zaistniałym zdarzeniem. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji [...] poinformował, że tamtejsza jednostka Policji pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] prowadziła dochodzenie w sprawie uszkodzenia w okresie od stycznia do połowy lutego 2011 r. we [...] samochodu [...] przez przebicie opon, wgniecenie na felgach i na tylnym odblasku oraz uszkodzenia samochodu [...] poprzez wgniecenie karoserii na przednim błotniku i gróźb karalnych 3 lutego 2011 r. [...], tj. o czyn z art. 190 § 1 kk i art. 288 § 1 kk. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. prokuratura umorzyła dochodzenie wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Ponadto organ wskazał, że Komisariat Policji [...] poinformował, że umorzył dochodzenie o czyn z art. 288 § 1 kk w sprawie uszkodzenia samochodu w nocy 26 marca 2011 r. na szkodę [...] Sp. zo. o. [...], polegającego na uszkodzeniu w nocy 26 marca 2011 r. samochodu [...] zaparkowanego przy ul. [...] w wyniku czego zostało urwane lusterko zewnętrzne samochodu oraz wgnieciona karoseria, wobec niewykrycia sprawcy. Pismem z 29 czerwca 2011 r. Komendant Komisariatu Policji [...] poinformował o prowadzonym postępowaniu w sprawie uszkodzenia mienia posiadanego przez W.A., tj. o czyn z art. 288 § 1 kk, ponadto potwierdził, że W.A. nie zgłaszał w Komisariacie Policji [...] o zdarzeniach, które miały wpływ na zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Jednocześnie poinformował, że w okolicach miejsca zameldowania W.A. nie odnotowuje się zagrożeń przestępczością pospolitą oraz kryminalną.

Dodatkowo organ podniósł, że z przesłanego protokołu przesłuchania W.A. w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] wynika, że W.A. wykonywał czynności [...] zlecone przez stronę postępowania cywilnego. Nie zawiera on jakichkolwiek treści mogących stanowić groźby ze strony innej osoby (powoda). Z przesłanego przez Sąd Okręgowy w [...] protokołu wynika, że W.A. wykonał pracę, która została mu zlecona. A protokół w swojej treści nie zawiera jakichkolwiek informacji mogących wskazywać na zagrożenie wnioskodawcy.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ nie znalazł podstaw do wydania pozwolenia na broń i decyzją z [...] września 2011 r. odmówił wydania decyzji na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.

Od tej decyzji W.A. wniósł odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia Komendant Główny Policji decyzją z [...] listopada 2011 r. uchylił decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...].

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Wojewódzki Policji [...], realizując zalecenia Komendanta Głównego Policji, pismami z 29 listopada 2011r. wystąpił do Prokuratury Rejonowej [...] o przesłanie pełnych materiałów z akt postępowania o umorzeniu dochodzenia [...], Prokuratury Rejonowej [...] o przesłanie pełnych materiałów z akt postępowania o umorzeniu dochodzenia [...], Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przesłanie kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem telegramu Nr [...]. Ponadto organ wezwał o przesłanie dokumentacji z której wynika, że życie i zdrowie W.A. jest zagrożone oraz o przesłanie pełnych akt postępowania związanego z odzyskaniem przedmiotu leasingu, Sądu Okręgowego w [...] o potwierdzenie, że powód kierował wobec W.A. groźby w rozumieniu art. 190 kk. Dodatkowo, z godnie z zaleceniami Komendanta Głównego Policji przesłuchano W.A. na okoliczność gróźb kierowanych pod jego adresem.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego i dokonaniu ponownej jego analizy Komendant Wojewódzki Policji [...] stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw do wydania W.A. pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Wskazał, że z dyspozycji art. 10 ust. 3 pkt. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że za ważne przyczyny uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, osób i mienia uważa się w szczególności: stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Wskazane ważne przyczyny winny występować kumulatywnie czyli wszystkie jednocześnie.

Podkreślił, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby wyposażenie go w tak szczególny środek obrony jakim jest broń palna. Podmiot upoważniony do wydawania pozwoleń na broń musi brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowany interes obywatela, ale także winien analizować rozstrzyganą kwestię z punktu zaistnienia ważnych przyczyn uzasadniających wydanie pozwolenia, a także z uwagi na bezpieczeństwo i porządek publiczny, za który odpowiada, z mocy ustawy, Policja.

Odnosząc się do wskazanych przez W.A. zagrożeń organ podniósł, że w protokóle przesłuchania z dnia 17 stycznia 2012 r. potwierdził, że nie zawiadomił Policji w [...] o popełnieniu przestępstwa w związku z zabezpieczeniem pojazdu objętego leasingiem. Nie potwierdził również, że spotkał się z osobą, której odbierał pojazd, a ze strony której miał być zagrożony. Ponadto Sąd Okręgowy w [...] nie potwierdził informacji, że w trakcie rozprawy w dniu 30 stycznia 2011 r. powód groził W.A. na sali rozpraw. Organ podkreślił, że okoliczności wskazane przez W.A. zostały zweryfikowane w oparciu o art. 80 K.p.a., a zebrany materiał dowodowy nie potwierdził jednoznacznie istnienia zagrożenia zdrowia lub życia strony, uzasadniającego wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej.

Reasumując organ podniósł, że w rozpatrywanym materiale dowodowym jaki przedstawiła strona i jaki został zweryfikowany przez organ rozpatrujący wniosek, wskazane w nim okoliczności nie zaszły. W związku z tym organ doszedł do przekonania, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia o stałym, realnym oraz ponadprzeciętnym zagrożeniu życia czy zdrowia strony czy jego rodziny. Jeżeli miały one miejsce, zwłaszcza niszczenie czy uszkodzenie mienia, podejmowania czynności wobec osoby posiadającej leasingowany samochód, występowanie w Sądzie czy sprawa wyborów samorządowych, to nie można uznać, że mają charakter zagrożeń realnych czy stałych. Trudno przypisać im także charakter ponadprzeciętny. Jednocześnie organ stwierdził, że cechą wspólna wszystkich zdarzeń, które zostały w zgromadzonym materiale dowodowym wskazane, w znacznej większości pozostają w związku z pracą W.A.. Nie może to jednak, zdaniem organu, stanowić przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Wnioskodawca winien mieć świadomość, że wykonując swój zawód naraża się wielu osobom i jest to naturalna konsekwencja jego pracy. Nie wiąże to jednak organu Policji, który w sprawie winien ustalić poziom zagrożenia życia strony z uwzględnieniem występowania szczególnie ważnych przyczyn uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.

Od decyzji tej pełnomocnik W.A. złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości jednej sztuki. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że charakter wykonywanej przez W.A. działalności oraz fakt, iż zgłaszane zdarzenia dotyczyły jego mienia, mają wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania W.A. pozwolenia na posiadanie broni oraz, że zgłaszane przez niego okoliczności nie stanowią podstawy do wydania przez organ decyzji przyznającej prawo posiadania broni palnej, bowiem w przypadku np. kierowanych pod adresem W.A. i jego rodziny groźby nie zostały spełnione,

2. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego bezwzględnie wiążących organy administracji publicznej,

3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni palnej i amunicji, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, poprzez m.in. naruszenie, niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię powołanych przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało nienależyte wyjaśnienie wszystkich jej okoliczności i doprowadziło organ administracyjny do błędnych ustaleń i wniosków,

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy przez organ administracji istotnych dla sprawy okoliczności przywołanych we wniosku W.A. oraz przyjęcie do rozpatrzenia sprawy innych okoliczności niż przez niego przedstawione,

5. art. 107 § 3 k.p.a poprzez niewskazanie, przez organ I instancji, faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, rozstrzygając sprawę, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu W.A. przypominał, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ponownie odmówił wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. W decyzji tej, zdaniem W.A., organ lakonicznie wyjaśnił, że nie zachodzi stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia i mienia, gdyż w jego przekonaniu takie zagrożenie nie występuje. W szczególności organ nie wskazał z jakich przyczyn uważa, że zagrożenie życia, zdrowia i mienia nie jest w przypadku W.A. realne, podczas gdy W.A. przywołał szereg zdarzeń, które dotyczyły jego osoby, osób z jego rodziny, a także mienia należącego do niego, poparł powyższe dowodami (zgłoszenia zdarzeń na Policję, zeznania), a organ nie uzasadnił dlaczego powyższych dowodów nie uznaje za realne. Z wydanej w sprawie decyzji wynika, że ostrzelanie pojazdu miało miejsce, jednak organ I instancji uznał to zdarzenie za mało znaczące, bowiem jednostka Policji prowadząca to postępowanie umorzyła je. Organ I instancji nie wykazał jednak nigdzie przyczyn umorzenia postępowania oraz na jakiej podstawie przyjął, że zdarzenie to, dla prowadzącej je jednostki Policji, miało małe znaczenie. W.A. podkreślił, że cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wobec niego istnieje realne, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, bowiem wszystkie zdarzenia przez niego zgłaszane miały miejsce.

Ponadto W.A. podniósł, że organ I instancji nie wykazał, z jakiego powodu wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie kierował się słusznym interesem. Zdaniem W.A. w sprawie nie miała miejsca i nie zachodzi w żadnym stopniu kolizja pomiędzy interesem społecznym a interesem indywidualnym. Interesy te nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Odmawiając wydania decyzji zgodnie ze złożonym wnioskiem powinnością organu I instancji było wskazanie, jaki interes ogólny (publiczny) przemawia za słusznością wydania takiego właśnie rozstrzygnięcia, a następnie udowodnienie, iż interes taki bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnienia indywidualnego W.A.. Dodatkowo W.A. wskazał, że ubieganie się przez niego o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej podyktowane jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa sobie, ale także jego najbliższej rodziny oraz mienia. Podkreślił, że uzupełniając materiał dowodowy wskazał, że działania osób w sposób oczywisty powodowały zagrożenia życia, zdrowia, jaki i mienia. Mnogość takich sytuacji jednoznacznie świadczy o tym, iż nie miały one jedynie incydentalnego charakteru.

W ocenie W.A., uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera pełnej oceny zebranego materiału dowodowego, a także nie wyczerpuje wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Ponadto podniósł, że organ I instancji nie uwiarygodnił swojego stanowiska, bowiem nie przytoczył istotnych okoliczności, które zaważyły na odmowie wydania decyzji, w szczególności, w najmniejszym stopniu nie wskazał, z jakiego powodu interesy W.A. nie zasługiwały na ochronę i w jaki sposób wydanie decyzji zgodnie z jego wnioskiem mogłoby kolidować z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia jest art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami prawa, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności. Mogą to być, np. rodzaj wykonywanej przez wnioskodawcę pracy lub charakter jego zajęcia, pod warunkiem jednak, iż z tego tytułu istnieje realne i stałe zagrożenie, a stopień tego zagrożenia jest oczywiście wyższy, niż u innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Musi przy tym ono istnieć obiektywnie, a nie wynikać tylko z przekonania tej osoby, a ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje spoczywa na tej osobie. Wnioskodawca może powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji należy do organów Policji.

Organ II instancji wskazał, że W.A. zagrożenie swego bezpieczeństwa osobistego wywodził z wykonywanych przez niego czynności służbowych (jest [...] ). Organ podał, że w 2009 r. na zlecenie jednego z klientów W.A. prowadził czynności związane z odzyskaniem przedmiotu leasingu od osoby związanej ze środowiskiem przestępczym i w tym czasie w stosunku do niego kierowano groźby pobicia, które wywołały u niego obawę, że zostaną spełnione, choć nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. W październiku 2010 r. dokonano uszkodzenia posiadanego przez niego samochodu poprzez wyrwanie lusterek i halogenów i uważa, że najprawdopodobniej miało to związek z prowadzonymi przez niego czynnościami. W listopadzie 2010 r. wykonywał czynności dotyczące nieprawidłowości w trakcie przeprowadzania wyborów samorządowych i - jak ocenia - jego zeznania przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie unieważnienia wyborów były niewygodne dla jednej ze stron, ponieważ po rozprawie kilkakrotnie przebijano mu opony w samochodzie, który ponadto został ostrzelany przez nieznane osoby z broni pneumatycznej. Na początku 2011 r. wobec niego i jego rodziny zaczęto stosować metody mające na celu zastraszenie, bowiem wielokrotnie w środku nocy ktoś dzwonił domofonem i się nie odzywał. W lutym 2011 r. dwóch mężczyzn na skuterze groziło mu, aby nie mieszał się w nie swoje sprawy. W tym samym okresie ktoś nastraszył jego żonę. W.A. podniósł też, że występujący w sprawie przed Sądem Okręgowym w [...] powód kierował pod jego adresem groźby. Ostatnie zdarzenie miało miejsce 26 marca 2011 r., kiedy to ponownie uszkodzono W.A. samochód.

W ocenie organu, niewątpliwie wykonując zawód [...] ma się do czynienia z osobami, które weszły w konflikt z prawem i które mogą w różny sposób okazywać swoją niechęć. Taka sytuacja zdaniem organu miała miejsce, gdy W.A. podejmował czynności zajęcia przedmiotu leasingu w postaci samochodu osobowego, który był użytkowany przez osobę wielokrotnie notowaną. Tego rodzaju zachowania osób, wobec których strona podejmuje czynności, wkalkulowane są jednak w ryzyko zawodu [...], a także każdego innego zawodu o podobnym charakterze.

Komendant Główny Policji wyjaśnił, że oceniając stan faktycznego zagrożenia danej osoby organy Policji biorą pod uwagę nie tyle sam fakt, iż spotyka się ona z wyrażanymi w różnej formie pretensjami ze strony innych osób czy z pogróżkami z ich strony, co zwracają uwagę na okoliczności tego rodzaju zdarzeń w celu ustalenia stopnia realności gróźb. Ponadto organ podkreślił, że wydarzenia te są odległe w czasie, a przy tym żadne z nich nie miało charakteru zamachu wymierzonego celowo w osobę W.A., lecz stanowiły popełnione na jego szkodę (oraz firmy leasingowej) przestępstwa przeciwko mieniu (uszkodzenia samochodu). Tego rodzaju zdarzenia dotykają wiele osób. Zawsze jednak dotyczyły mienia i zawsze pod nieobecność strony. Akty wandalizmu są dość nagminne, a posiadanie broni nie jest w stanie im zapobiec, ponieważ dokonywane są z reguły pod nieobecność właściciela. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko W.A., że pogróżki, niepokojenie domofonem oraz gwałtowne ominięcie na przejściu dla pieszych członków jego rodziny mogło mieć na celu zastraszenie go w związku ze sprawą unieważnienia wyników wyborów samorządowych, trudno jednak uznać, że okoliczności te "złożyły się" na próbę zamachu na życie lub zdrowie W.A.. Przy tym nie każdy przypadek zamachu na mienie można - zdaniem organu odwoławczego - wiązać z zastraszaniem strony. Sytuacja związana z odbieraniem przedmiotu leasingu miała zupełnie inne tło, a ponadto W.A. nie potraktował wówczas pogróżek poważnie, na co wskazuje jego zachowanie. Uszkodzenie samochodu poprzez urwanie lusterka kopnięciem ma charakter chuligański.

Organ stwierdził, że jakkolwiek w związku z wykonywanym zawodem W.A. znajduje się i znajdować może się nadal w różnych nieprzyjemnych czy niepokojących z jego punktu widzenia sytuacjach, to przedstawione przez niego okoliczności nie układają się w jednolity obraz powiązanych ze sobą i tworzących stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego życia lub zdrowia zdarzeń. Tym samym, w ocenie organu, nie zostały spełnione przesłanki art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, tj. W.A. nie przekonał organów Policji o występowaniu jego słusznego interesu przemawiającego za przyznaniem mu prawa do prywatnej broni palnej. A tylko w takim przypadku interes społeczny mógłby mieć drugorzędne znaczenie. Racje tego interesu są zaś niebagatelne, bowiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego pozwolenie na broń może być przyznane tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędnie konieczne. Tymczasem posiadanie broni przez W.A. nie zapobiegnie pogróżkom czy uszkodzeniu mienia.

Reasumując organ stwierdził, że obawa W.A. o bezpieczeństwo własne ma charakter subiektywny. Postępowanie przeprowadzone w sprawie nie wykazało, że znajduje się on w stałej i realnej sytuacji ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego, od czego uzależnione jest wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Z powyższych powodów jego argumenty oraz zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie tworzą podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi W.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik W.A. podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

• art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że charakter wykonywanej przez skarżącego działalności oraz fakt, iż zgłaszane zdarzenia dotyczyły mienia skarżącego, mają wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni oraz, że zgłaszane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do wydania przez organ decyzji przyznającej skarżącemu prawo posiadania broni palnej, bowiem w przypadku np. kierowanych pod adresem skarżącego i jego rodziny groźby nie zostały spełnione,

• art. 6 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego bezwzględnie wiążących organy administracji publicznej,

• art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni palnej i amunicji, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, poprzez min. naruszenie, niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię powołanych przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało nienależyte wyjaśnienie wszystkich jej okoliczności i doprowadziło organ administracyjny do błędnych ustaleń i wniosków,

• art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy przez organ administracji istotnych dla sprawy okoliczności przywołanych we wniosku skarżącego oraz przyjęcie do rozpatrzenia sprawy innych okoliczności niż przedstawione przez skarżącego,

• art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów przy wydaniu zaskarżonej decyzji,

• art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie, przez organ, faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł rozstrzygając sprawę, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że w toku prowadzonych przez odpowiednie organy postępowań nie udało się ustalić, jakie podmioty kierowały wobec skarżącego groźby oraz podejmowały działania, w efekcie których skarżący i jego rodzina pozostawali w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia. Zatem zaistniały przesłanki, które uzasadniały wydanie decyzji zgodnej z żądaniem skarżącego. Podniósł, że organ II instancji nie podważył faktu zaistnienia zdarzeń stanowiących postawę wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wydanie na jego rzecz pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej. Skoro fakt wystąpienia przestępnych zachowań wymierzonych przeciwko skarżącemu i jego rodzinie nie został podważany, to uznać należało, że skarżący oraz jego najbliższa rodzina pozostawali w poczuciu nieustannego zagrożenia, które uzasadnia wydanie na decyzji zgodnie z żądaniem wobec spełnienia ustawowych przesłanek. W ocenie skarżącego organ II instancji nie udowodnił swojego stanowiska podważającego fakt obiektywnie zaistniałego zagrożenia dóbr skarżącego, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, iż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż powołane przez skarżącego zdarzenia miały w rzeczywistości miejsce. Skarżący zarzucił organowi, że niesłusznie zważył, iż żadne ze zgłoszonych zdarzeń nie miało charakteru zamachu wymierzonego celowo w osobę skarżącego, lecz zdarzenia te stanowiły popełnione na jego szkodę przestępstwa przeciwko mieniu jako akty wandalizmu. Skarżący podniósł, że uszkodzenia mienia nie były zdarzeniami przypadkowymi. Ich występowanie miało na celu wywołanie u skarżącego i członków jego najbliższej rodziny stanu permanentnego poczucia zagrożenia. W przekonaniu Skarżącego organ II instancji zbagatelizował wagę zdarzeń wywołujących u skarżącego uzasadnione poczucie zagrożenia jego życia, zdrowia i mienia, powołując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na rodzaj zawodu przez niego wykonywanego. Podkreślił, że przesłanki warunkujące wydanie decyzji w przedmiocie przyznania uprawnień do posiadania broni palnej zostały precyzyjnie określone, a ich wystąpienie winno być zbadane i poddane analizie w oderwaniu od wykonywanego zawodu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. W ocenie Komendanta Głównego Policji, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia skarżącego. Skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń palną. Organ podkreślił, że o istnieniu zagrożenia uzasadniającego wydanie pozwolenia na broń nie może przesądzać sam fakt wykonywania oznaczonego zawodu. Organ zwrócił uwagę, że skarżący w toku postępowania wskazywał na kilka przypadków niszczenia mienia oraz działania, których celem mogło być zastraszenie, jednak część tych zdarzeń miała charakter chuligański, a część stanowiła incydentalne zamachy na mienie, do których dochodzi w stosunku do ogółu społeczeństwa. Nie można zatem przyjąć, iż w stanie faktycznym sprawy występuje ponadprzeciętne zagrożenie, o którym mowa w art.10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i podkreślił, że skarżący w toku postępowania administracyjnego w sposób jednoznaczny i konsekwentny wskazywał na okoliczności potwierdzające istnienie ważnych przyczyn posiadania broni. Ponadto pełnomocnik skarżącego podał, że wobec licznych celowych uszkodzeń należącego do skarżącego mienia i towarzyszących w tym okresie zachowań wymierzonych bezpośrednio w poczucie bezpieczeństwa życia i zdrowia jego oraz jego rodziny należy przyjąć, że w sprawie występuje ponadprzeciętne zagrożenie o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie został rozważony cały materiał dowodowy, a kryteria którymi kierował się organ nie zostały wyjaśnione. Wobec powyższego w sprawie nastąpiło naruszenie prawa materialnego i procesowego.

Pismem z dnia 17 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że w dniach 23 – 24 września 2012 r. doszło do kolejnego uszkodzenia mienia skarżącego, tym samym zaistniały okoliczności, które uzasadniają przeświadczenie skarżącego o nadal istniejącym zagrożeniu i spełniona został przesłanka o stałości zagrożenia.

Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę i podkreślił, że kradzież nie uzasadnia twierdzenia, że miała ona na celu zastraszenia skarżącego i członków jego rodziny. Kradzież jest przestępstwem, która dochodzi w skali kraju bardzo często, stąd okoliczność ta nie może stanowić o ponadprzeciętności i stałości zagrożenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga W.A. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z ust 2 pkt 1 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1 uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia.

Wskazać należy, że uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni do ochrony osobistej jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów.

Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić też pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia wnioskodawcy. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839).

W ocenie Sądu, organy Policji szczegółowo ustosunkowały się do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Wskazać należy, że W.A. zagrożenie swego bezpieczeństwa osobistego wywodził z wykonywanych przez niego czynności służbowych (jest [...] ). Faktem jest, czego zresztą organy Policji nie kwestionowały, że w 2009 r. na zlecenie jednego z klientów W.A. prowadził czynności związane z odzyskaniem przedmiotu leasingu od osoby związanej ze środowiskiem przestępczym i w tym czasie w stosunku do niego kierowano groźby pobicia, które mogły wywołać u niego obawę, że zostaną spełnione, jednakże wówczas skarżący nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Faktem jest również, że w październiku 2010 r. dokonano uszkodzenia posiadanego przez skarżącego samochodu, poprzez wyrwanie lusterek i halogenów co może mieć związek z prowadzonymi przez niego czynnościami. Również niekwestionowany jest przez organ fakt kilkakrotnego uszkodzenia opon w samochodzie skarżącego, który ponadto został ostrzelany przez nieznane osoby z broni pneumatycznej, czy też dzwonienia domofonem w nocy do jego domu, jak również groźby 2 mężczyzn na skuterach.

Zgodzić się jednak należy z organem, że wykonując zawód [...] ma się niewątpliwie do czynienia z osobami, które weszły w konflikt z prawem i które mogą w różny sposób okazywać swoją niechęć. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdy skarżący podejmował czynności zajęcia przedmiotu leasingu w postaci samochodu osobowego, który był użytkowany przez osobę wielokrotnie notowaną. Tego rodzaju zachowania osób, wobec których strona podejmuje czynności, wkalkulowane są jednak w ryzyko zawodu [...], a także każdego innego zawodu o podobnym charakterze.

Wskazać jednak należy, że oceniając stan faktycznego zagrożenia danej osoby, organy Policji biorą pod uwagę nie tyle sam fakt, iż spotyka się ona z wyrażanymi w różnej formie pretensjami ze strony innych osób czy z pogróżkami z ich strony, co zwracają uwagę na okoliczności tego rodzaju zdarzeń w celu ustalenia stopnia realności gróźb. Ponadto podkreślić należy, że wydarzenia te nie miały charakteru zamachu wymierzonego celowo w osobę W.A., lecz stanowiły popełnione na jego szkodę (oraz firmy leasingowej) przestępstwa przeciwko mieniu (uszkodzenia samochodu). Tego rodzaju zdarzenia dotykają wiele osób. Zawsze jednak dotyczyły mienia i zawsze pod nieobecność strony. Akty wandalizmu są dość nagminne, a posiadanie broni nie jest w stanie im zapobiec, ponieważ dokonywane są z reguły pod nieobecność właściciela.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że pogróżki, niepokojenie domofonem oraz gwałtowne ominięcie na przejściu dla pieszych członków jego rodziny mogło mieć na celu zastraszenie go w związku ze sprawą unieważnienia wyników wyborów samorządowych, trudno jednak uznać, że okoliczności te "złożyły się" na próbę zamachu na życie lub zdrowie W.A.. Przy tym nie każdy przypadek zamachu na mienie można wiązać z zastraszaniem strony. Sytuacja związana z odbieraniem przedmiotu leasingu miała zupełnie inne tło, a ponadto W.A. nie potraktował wówczas pogróżek poważnie, na co wskazuje jego zachowanie. Uszkodzenie samochodu poprzez urwanie lusterka kopnięciem ma charakter chuligański.

Jakkolwiek w związku z wykonywanym zawodem W.A. znajduje się i znajdować może się nadal w różnych nieprzyjemnych czy niepokojących z jego punktu widzenia sytuacjach, to przedstawione przez niego okoliczności nie układają się w jednolity obraz powiązanych ze sobą i tworzących stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego życia lub zdrowia zdarzeń.

Tym samym, nie zostały spełnione przesłanki art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Ponadto posiadanie broni przez W.A. nie zapobiegnie pogróżkom czy uszkodzeniu mienia. Dodatkowo wskazać należy, że użycie broni, na którą posiada się pozwolenie na broń i tak możliwe jest jedynie w sytuacji obrony koniecznej lub w stanie wyższej konieczności.

Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...], a następnie Komendantowi Głównemu Policji, na stwierdzenie, że faktycznie skarżący charakteryzuje się ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej.

Organ I instancji przeprowadził na tę okoliczność wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. To stanowisko organów Policji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił.

Skarżący nie udowodnił, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Przedstawione okoliczności zostały poddane weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem, że dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego należy podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.