II OSK 1028/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Lu 436/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta Lublina określił dopuszczalny poziomu hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego przy ul. F. w L., usytuowanych w kierunku zachodnim od obiektu toru kartingowego [...] przy ul. Z. w L., ustalając maksymalny poziom hałasu dla pory dnia 55 dB, a w porze nocnej 45 dB.

Odwołanie od tej decyzji wniósł P. w W., wskazując, że tor kartingowy wybudowany został wcześniej niż sąsiadujące z nim osiedla mieszkaniowe, a zatem nie jest zasadne ograniczenie emisji hałasu z tego obiektu. W ocenie [...], organ zastosował niewłaściwe wskaźniki dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż zamiast wskaźników odnoszących się do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, powinien zastosować wskaźniki odnoszące się do emisji hałasu przez pojazdy, które korzystają z tego typu obiektów sportowych tj. torów kartingowych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że generalna zasada ochrony przed hałasem wyrażona w art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. 2008 r., Nr 25, poz 150 ze zm.) - zwanej dalej “p.o.ś.", polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, a także zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. W ocenie Kolegium, z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, iż obiekt [...] pogarsza stan klimatu akustycznego w środowisku, a zwłaszcza na terenach sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, ponieważ jego uciążliwość nie zamyka się w granicach terenu, do którego zakład posiada tytuł prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. w W. na tę decyzję.

Sąd I instancji wyjaśnił, że w myśl art. 113 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś., tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i tylko dla terenów wyszczególnionych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.) zostały określone dopuszczalne poziomy hałasu. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ powinien dokonać oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu.

Sąd I instancji wskazał, że w sprawie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego (sprawozdanie z badań z dnia [...] września 2009 r., nr [...]), który dokonał pomiarów poziomu hałasu podczas rozgrywanych zawodów sportowych. Biegły przeprowadził pomiary w porze dziennej w dwóch punktach pomiarowych: nr 1 na granicy toru kartingowego od strony ul. F. na wysokości 4 m i nr 2 w oknie ostatniej kondygnacji mieszkalnej budynku mieszkalnego przy ul. F. w odległości 2 m od elewacji. Badania te wykazały, że w punkcie pomiarowym nr 1 równoważny poziom dźwięku emitowanego do środowiska podczas rozgrywanych zawodów, kształtował się na poziomie 66,9 dB, natomiast w punkcie pomiarowym nr 2 na poziomie 65,8 dB. Dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej dla terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wynosi natomiast 55 dB stosownie do załącznika rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zatem wyniki przeprowadzonych pomiarów wskazują jednoznacznie na przekroczenie dopuszczalnej dla tego terenu normy dziennej maksymalnie o 11,9 i 10,8 dB. Sąd I instancji wskazał ponadto, że także pomiary własne, wykonane przez [...] na zlecenie strony skarżącej wykazały, iż hałas emitowany przez tor kartingowy w czasie trwania wyścigów motocykli sportowych przekraczał dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej (55 dB).

Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że w tej sprawie źródłem emitującym hałas jest tor kartingowy, a obszar, na który przenika hałas to teren wykorzystywany pod budownictwo wielorodzinne. Zatem organy zasadnie określiły dopuszczalny poziom hałasu poza torem kartingowym w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną na poziomie LAeqD równym 55 dB i LAeqN równym 45 dB.

Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzją wydaną na podstawie art. 115a p.o.ś. właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego ochroną prawną. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem.

W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd podkreślił, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają kwestie legalności zabudowy wielorodzinnej, czy kolejności jej powstania na tym terenie. Sąd stwierdził, że przedmiotem postępowania w tej sprawie są kwestie dotyczące emisji hałasu, a nie zgodność z prawem budowy budynków mieszkalnych sąsiadujących z torem kartingowym. Organy ochrony środowiska nie były zatem uprawnione do oceny legalności tej zabudowy.

W ocenie Sądu I instancji, niezasadne jest stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym tor kartingowy jest “drogą" w rozumieniu art. 115a ust. 2 p.o.ś., a zatem nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 115 a ust. 1 p.o.ś. Sąd wskazał, że przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska nie zawierają definicji drogi. Jednakże ani definicja drogi zamieszczona w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115, ze zm.), ani definicja zawarta w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) nie może znaleźć odniesienia do obiektu toru kartingowego, który nie jest odpowiednio urządzony oraz nie jest połączony z żadną inną drogą tak, aby dochodziło na nim do realizacji ruchu drogowego. Na torze kartingowym nie odbywa się normalny ruch drogowy, nie obowiązują zasady ruchu drogowego wyznaczone przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie istnieją znaki i inne oznaczenia, które są składnikami dróg.

W ocenie Sądu I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dopuszczenia do udziału w postępowaniu podmiotów, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie bezspornym jest, że przymiot strony, oprócz skarżącego, przysługiwał Stowarzyszeniu [...] i Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. reprezentowanej przez [...] Natomiast doręczanie decyzji administracyjnych T. P., Przewodniczącemu Zarządu Dzielnicy W. oraz C. M., nie powoduje, że można te osoby traktować jako strony postępowania. Osoby te nie składały w toku postępowania żadnych żądań, które byłyby rozpatrywane lub co więcej uwzględnione. W ocenie Sądu I instancji, okoliczność ta nie mogła mieć jednak wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.w W..

Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego tj.:

- art. 115 w zw. z art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej, pomimo niewyznaczenia przez organ granic analizowanego obszaru i nieustalenia przeważającego rodzaju terenu na tym obszarze,

- art. 115a ust. 1 p.o.ś. przez błędną wykładnię i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że decyzje organów administracji publicznej zostały skierowane do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, gdyż jako ich adresata wskazano P. z siedzibą w W., będący związkiem stowarzyszeń. W ocenie strony skarżącej, adresatem decyzji powinno być stowarzyszenie lub inny podmiot będący faktycznym użytkownikiem obiektu sportowego i organizatorem danej imprezy sportowej. Odnosi się to zwłaszcza do dokonanych pomiarów w dniu [...] września 2009 r. To bowiem użytkownik, a nie właściciel emituje hałas.

- art. 115a ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś. przez błędną wykładnię polegającą na zawężeniu pojęcia "droga" i przyjęciu, że pojęcie to nie może znaleźć zastosowania do toru kartingowego. W ocenie strony skarżącej, przepis art. 115a ust. 2 ustawy nie odnosi się do pojęcia drogi publicznej, lecz do drogi, do której zastosowanie mają przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

- art. 115a ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja wydana w oparciu o art. 115a p.o.ś. nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, podczas, gdy decyzja tego rodzaju nakłada na jej adresata obowiązki związane z ograniczeniem emitowanego hałasu do poziomu określonego w decyzji, a przez to powoduje ograniczenia w działalności statutowej.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 1, art. 3 i art. 145 § 1 lit a i c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a - poprzez nienależytą kontrolę Sądu I instancji rozstrzygnięcia organów administracji publicznej i w efekcie oddalenie skargi. W ocenie strony skarżącej, organy administracji w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem wymagań określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. przeprowadziły postępowanie dowodowe i nie określiły obszaru, do którego odnoszą się prowadzone analizy rodzaju terenów, a następnie nie ustaliły, który rodzaj terenu tj. zabudowa mieszkaniowa czy też tor kartingowy ma charakter przeważającego rodzaju terenu na analizowanym obszarze. W efekcie niewyznaczenia granic i właściwych pomiarów (wskazania choćby przybliżonych powierzchni analizowanego obszaru) niemożliwym było wskazanie przeważającego rodzaju terenu.

- art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w związku z art. 156 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organy administracji niewłaściwie zastosowały art. 115a ust. 1 p.o.ś. i skierowały decyzję do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, a w konsekwencji niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organów administracji publicznej, bowiem decyzje będące przedmiotem skargi do Sądu I instancji ustalały poziom hałasu dla P. w W., podczas gdy adresatem decyzji powinien być organizator danej imprezy sportowej, czyli w niniejszej sprawie jedno ze stowarzyszeń będących członkiem związku stowarzyszeń, jakim jest P..

- art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak właściwego odniesienia się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz pkt 9 i 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), § 1 pkt 84 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niezastosowanie do oceny stanu niniejszej sprawy w zakresie obowiązków inwestora i poprzestanie na stwierdzeniu, że organy ochrony środowiska nie są właściwe w tym zakresie. Skarżący wskazał, że fakt późniejszego powstawania osiedla mieszkaniowego nakładał na inwestora obowiązek realizacji odpowiednich zabezpieczeń przed hałasem emitowanym przez tor i odniesienie się do tego zarzutu nie może być sprowadzone jedynie do kwestii właściwości organu.

- art. 153 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji własnych zaleceń, którymi Sąd ten był związany, a które zawarto w wyroku z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 586/08, co do konieczności ustalenia przez organ I instancji kręgu stron niniejszego postępowania. Zdaniem strony skarżącej, Sąd I instancji całkowicie pominął tę kwestię, nie stwierdzając zasadności wskazania jako strony P. w W.

Związek wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowe [...] wniosły o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 115 w zw. z art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową sąsiadujących z przedmiotowym torem kartingowym, pomimo niewyznaczenia granic obszaru analizowanego i niedokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, jak również powiązany z tym zarzutem naruszenia prawa materialnego zarzut naruszenia przepisów postepowania tj. art. 1, art. 3 i art. 145 § 1 lit a i c w zw. z art. 151 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.

W art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów hałasu dla wyszczególnionych w tym przepisie rodzajów terenów. Są to tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (pkt 1a), pod szpitale i domy opieki społecznej (pkt 1b), pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży (pkt 1c), na cele uzdrowiskowe (pkt 1d), na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (pkt 1 e), na cele mieszkaniowo-usługowe (pkt 1 f). Co do zasady – zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś. - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien wskazywać, które z terenów objętych planem można zaliczyć do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a więc z planu powinno pośrednio wynikać, na których terenach obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). W art. 114 ust. 2 ustawy wprowadzono zasadę, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Oznacza to, że jeżeli przykładowo dany teren jest przenaczony częściowo pod zabudowę mieszkaniową i częściowo na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, to należy ustalić, który rodzaj terenu przeważa na tym obszarze. Istotne jest, że przepis art. 114 ust. 2 ustawy ma zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu. W przypadku braku planu miejscowego, gdy zachodzi potrzeba ustalenia czy na danym terenie obowiązują normy hałasu, przepis art. 115 p.o.ś. nakazuje właściwym organom dokonać oceny, czy obszar, na który oddziaływuje hałas należy do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, z uwzględnieniem odpowiedniego zastosowania art. 114 ust. 2 ustawy. W tym celu organy powinny ustalić, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich.

Błędny jest pogląd strony skarżącej, że organy, wyznaczając obszar do analizy rodzajów terenów i oceny, który z tych terenów przeważa na tym obszarze, powinny objąć analizą obszar zabudowy mieszkaniowej i toru kartingowego. Przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinnno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziaływuje hałas jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu określone w powołanym wyżej rozporządzeniu. W tej sprawie bezsporne jest, że źródłem emitującym hałas jest tor kartingowy, który oddziałuje negatywnie na tereny sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Należy więc zgodzić się z Sądem I instancji, że organy administracji prawidłowo ustaliły dopuszczalny poziom hałasu poza torem kartingowym w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną na poziomie LAeqD równym 55 dB i LAeqN równym 45 dB, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.).

Nietrafny jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 115 a ust. 1 p.o.ś. oraz art. 145 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że adresatem decyzji w tej sprawie powinien być P. w W., a nie organizator danej imprezy sportowej, czyli jedno ze stowarzyszeń będących członkiem związku stowarzyszeń, jakim jest P.. Zgodnie z art. 115 a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W myśl art. 3 pkt 48 p.o.ś. pod pojęciem "zakładu" rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Natomiast – zgodnie z art. 3 pkt 6 p.o.ś. – "instalacja" to stacjonarne urządzenie techniczne (pkt a), albo zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (pkt b), albo budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami (pkt c), których eksploatacja może spowodować emisję. W tej sprawie zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy, w wyniku działalności którego, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu jest [...] przy ul. Z. w L.. W skład tego zakładu wchodzi tor kartingowy (czyli instalacja w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. c ustawy tj. budowla, której eksploatacja może spowodować emisję) oraz teren, do którego prowadzący ten tor (instalację) posiada tytuł prawny. Jak wynika z akt sprawy, P. w W. jest użytkownikiem wieczystym terenu, na którym znajduje się [...] oraz podmiotem zarządzającym tym torem. Prawidłowo więc zaskarżona decyzja została skierowana do tego podmiotu, który – jako zarządca toru – ma obowiązek podejmować działania zmierzające do ochrony terenów sąsiednich przed hałasem, emitowanym w związku z organizacją poszczególnych imprez sportowych na tym torze.

Zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia art. 115 a p.o.ś., że decyzja wydana na podstawie tego przepisu nakłada na prowadzącego zakład obowiązek podejmowania odpowiednich działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu emitowanego przez ten zakład do poziomu dopuszczalnego, określonego tą decyzją. Sąd I instancji wyraził zatem błędny pogląd, że jest to decyzja stwierdzająca wyłącznie, że zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas. To naruszenie Sądu I instancji nie może jednak prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i w świetle ustalonego stanu faktycznego tej sprawy zasadnie nakłada na skarżącego określony obowiązek.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 115a ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś. przez błędną wykładnię polegającą na zawężeniu pojęcia "droga" i przyjęciu, że pojęcie to nie może znaleźć zastosowania do toru kartingowego. Zgodnie z art. 115 a ust. 2 p.o.ś. jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się. Ustawa – Prawo ochrony środowiska nie zawiera definicji drogi. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że przepis art. 115a ust. 2 tej ustawy nie zawęża pojęcia drogi do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115, ze zm.). Jednakże nie można podzielić poglądu skarżącego, że tor kartingowy jest drogą w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem droga to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Nawet jeżeli przyjąć, że nie każda droga składa się z tych wszystkich elementów, to nie można uznać, że tor kartingowy jest wydzielonym pasem terenu składającym się co najmniej z jezdni i pobocza. Tor kartingowy jest zamkniętym obiektem sportowym i nie może być uznany za drogę w rozumieniu powołanych przepisów.

Nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego odniesienia się przez Sąd I instancji do zawartego w skardze do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz pkt 9 i 10 ustawy - Prawo budowlane, § 1 pkt 84 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organy ochrony środowiska rozpatrujące tę sprawę nie są uprawnione do badania zgodności z prawem budowy budynków mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie toru kartingowego. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 2012, poz. 647) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. To, że tor kartingowy powstał wcześniej niż zabudowa mieszkaniowa nie zmienia faktu, iż jest on źródłem hałasu, który obecnie na terenie tej zabudowy przekracza dopuszczalne normy. Zgodnie bowiem z art. 144 ust. 2 p.o.ś. eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania, którymi Sąd ten był związany, a które zawarto w wyroku z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 586/08, co do konieczności ustalenia przez organ I instancji kręgu stron niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sprawa, w której sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu wydanym w poprzedniej sprawie musi być tożsama z tą poprzednią sprawą pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Sprawa o sygn. akt II SA/Lu 586/08, zakończona wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. miała inny przedmiot, gdyż dotyczyła skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] kwietnia 2008 r., którą organ nałożył na P. w L. określone obowiązki z zakresu ochrony środowiska m.in. podjęcia działań polegających na zabezpieczeniu i wprowadzeniu stałego nadzoru nad obiektem [...], informowaniu określonych podmiotów o planowanych zawodach sportowych, imprezach motoryzacyjnych na ww. obiekcie w trybie pilnym. Natomiast rozpoznawana sprawa dotyczy ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez przedmiotowy obiekt. W związku z powyższym ocena prawna sądu wyrażona w powołanym orzeczeniu nie była wiążąca dla sądu rozpoznającego tę sprawę.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.