III SA/Lu 309/14

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] października 2013 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w K. przeprowadzili kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265, z późn. zm.), dalej: u.t.d., posiadanych przez V. V., obywatela Białorusi, kierowcę samochodu ciężarowego marki Volvo o nr rej. [...] z przyczepą marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...], użytkowanego przez przedsiębiorcę P. K. – T. K. i M. K. P., [...], T., przewożącego towar z Polski do Rosji.

W trakcie kontroli kierujący pojazdem przedstawił m.in. świadectwo kierowcy Nr [...] ważne do dnia [...] września 2013 r.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Funkcjonariusz celny stwierdził brak wymaganego świadectwa kierowcy, czyli wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, tj. dopuszczenie się naruszenia określonego w pkt 3.3 załącznika nr 3 u.t.d., zagrożonego karą pieniężną 8.000,00 zł.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. zwrócił się do Biura d.s. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o udzielenie informacji, czy pojazd o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji [...] oraz czy przedsiębiorca występował o świadectwo kierowcy. W odpowiedzi organ wskazał, że w dniu [...] października 2013 r. pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do ważnej licencji o nr [...] udzielonej przedsiębiorcy P. K. oraz że w dniu [...] października 2013 r. przedsiębiorcy zostało udzielone świadectwo kierowcy dla obywatela Białorusi V. V., ważne do [...] września 2014 r. (doręczone przedsiębiorcy 15 października 2013 r.).

Pismem z dnia [...] października 2013 r., skarżący wyjaśnił, że V. V. otrzymał świadectwo kierowcy ważne od 9 października 2013 r. do 26 września 2014 r. przed rozpoczęciem zlecenia przewozowego i nie potrafi określić przyczyny jego nieokazania podczas kontroli. Skarżący załączył do pisma kopię świadectwa nr [...] ważnego do 26 września 2014 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. nałożył na P. K. karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł, w związku z naruszeniem określonym w pkt 3.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w B. .wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy bez wymaganego świadectwa kierowcy. Przywołując treść przepisów ustawy o transporcie drogowym podniósł, że międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu międzynarodowy przewóz drogowy rozpoczyna się w miejscu nadania przesyłki (miejscu początkowym), a kończy po osiągnięciu miejsca przeznaczenia, z zastrzeżeniem warunkującym międzynarodowy charakter przewozu, że jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie miejscem nadania rzeczy była miejscowość Siedlce w Polsce, a miejscem zakończenia przewozu była Moskwa w Rosji, a zatem jazda pojazdu odbywała się z przekroczeniem granicy RP. Przekroczenie granicy środkiem transportu o nr rej. [...]/[...], którym był wykonywany przewóz towaru oraz wystąpienie towaru za granicę potwierdzają dane zawarte w polu 21 oraz w polu 1 dokumentu MRN. Przewóz drogowy wykonywany w przedmiotowej sprawie wypełniał zatem definicję międzynarodowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.t.d.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L. z 2009 r., Nr 300, poz. 72), dalej: rozporządzenie 1072/2009 i przepisami ustawy o transporcie drogowym, skarżący miał obowiązek wyposażenia kierowcy w świadectwo kierowcy. W ocenie organu użyte w ustawie pojęcie "wyposażenie" oznacza wręczenie dokumentu kierowcy pojazdu. Z tego względu przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za dysponowanie przez kierowcę dokumentem świadectwa kierowcy, jeżeli takie świadectwo jest wymagane. Podczas kontroli w dniu [...] października 2013 r. kierowca okazał nieaktualne świadectwo kierowcy nr [...] z dnia 4 kwietnia 2013 r. ważne od 4 kwietnia 2013 r. do 26 września 2013 r. W dniu 9 października 2013r. zostało wydane nowe świadectwo kierowcy dla V. V. ważne do 26 września 2014 r., jednak dokument ten nie został przekazany przez przedsiębiorcę do dyspozycji kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego wykonywanego w niniejszej sprawie. Aktualne świadectwo kierowcy zostało odebrane przez przedsiębiorcę w siedzibie biura w dniu 15 października 2013 r., natomiast w dniu 14 października 2013 r. kierowca przyjechał do Oddziału Celnego w K., co potwierdza wydruk z systemu obsługi celnej SOC-T w postaci raportu z pobytu na terminalu w K. Odbiór dokumentu miał miejsce w siedzibie w Biura ds. Transportu Międzynarodowego, w godzinach pracy, z kolei kontrola dokumentów posiadanych przez kierowcę miała miejsce w dniu 15 października 2013 r. o godz. 00:10, tj. przed godzinami urzędowania Biura do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie i przed odebraniem świadectwa przez przewoźnika.

Dyrektor Izby Celnej w B. P. stwierdził jednocześnie, iż w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 92c u.t.k., zwalniający przedsiębiorcę od odpowiedzialności za naruszenie prawa w przypadku, gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł go przewidzieć, przy czym sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Jednocześnie przewoźnik musi wykazać, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.

Organ podniósł również, że zapewnienie świadectwa dla kierowcy jest obowiązkiem przedsiębiorcy, który nie jest jednak zwolniony od odpowiedzialności nawet wówczas, gdy kierowca posiadał wymagane dokumenty, ale ich nie okazał, bowiem na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, uzupełnionej pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., P. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 92 i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wykonywany w sprawie przewóz nie miał charakteru przewozu międzynarodowego, kierowca nie miał bowiem zamiaru przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że powyższa kontrola jest wyłącznie kontrolą legalności zaskarżonych do sądu decyzji, bowiem sądy administracyjne nie są powołane do kontroli słuszności, czy też celowości działań organów administracji publicznej. Oznacza to m.in., że w granicach danej sprawy sąd dokonuje wyłącznie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu prawnego w badanej sprawie sprowadza się do oceny, czy wykonywany przez skarżącego przewóz stanowił międzynarodowy przewóz drogowy, w związku z którym wymagane było posiadanie świadectwa kierowcy.

Stosownie do art. 4 ust. 2 u.t.d., międzynarodowy transport drogowy stanowi podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyższej definicji wynika, że rozpoczęcie międzynarodowego przewozu drogowego następuje w miejscu początkowym, tj. miejscu nadania rzeczy, a przed dojazdem do miejsca docelowego nie można mówić o zakończeniu przewozu. O charakterze przewozu, tj., czy jest to przewóz międzynarodowy czy przewóz krajowy, decyduje fakt przekroczenia granicy RP przy przemieszczaniu rzeczy z punktu początkowego do punktu docelowego. Nie oznacza to jednak, że miejscem rozpoczęcia przewozu międzynarodowego jest granica RP, a przewóz wykonywany od miejsca nadania rzeczy na terytorium RP do granicy RP jest przewozem krajowym. Z przepisu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że międzynarodowy przewóz drogowy rozpoczyna się w miejscu nadania przesyłki (miejscu początkowym), a kończy po osiągnięciu miejsca przeznaczenia, oczywiście z zastrzeżeniem, warunkującym międzynarodowy charakter przewozu, że jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. III SA/Łd 921/12, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. II GSK 705/13).

Gdyby przyjąć, że o charakterze przewozu decyduje fakt przekroczenia granicy, to poza zakresem kontroli uprawnionego krajowego organu pozostawałoby przestrzeganie wymogów określonych w art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, określenie naruszenia w punkcie 3.3. załącznika nr 3 do tej ustawy byłoby zbędne, a każdy przewóz drogowy rzeczy, niezależnie od miejsca docelowego byłby przewozem krajowym (vide wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. II GSK 705/13).

Dowodem, na podstawie którego organy kontroli mogą ustalać miejsce rozpoczęcia przewozu, czy to krajowego czy międzynarodowego i miejsce docelowe - zakończenia przewozu, są dokumenty związane z danym przewozem. Ustalenie, że w rozpoznawanym przypadku miejscem początkowym przewozu - w rozumieniu art. 4 pkt. 2 u.t.d. - była Polska a miejscem docelowym Rosja wynika z całokształtu materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym z treści dokumentu celnego MRN i karnetu TIR (k. 17-19 akt adm.). Nie ulega również wątpliwości, że kierowca wjechał do oddziału celnego w Koroszczynie w celu dokonania odprawy celnej.

W konsekwencji należy przyjąć, że wykonywany przez skarżącego przewóz stanowił międzynarodowy transport drogowy.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, ze zm.), a ponadto w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Stosownie zaś do art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, tj. rozporządzenie Parlamentu i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych.

Stosownie do art. 3 rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy.

Krąg przewoźników, wobec których wymagane jest świadectwo kierowcy określa art. 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Są to przewoźnicy, którzy posiadają licencję wspólnotową (pkt a) oraz legalnie zatrudniają w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzystają z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz w odpowiednich przypadkach lub na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (pkt b).

Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że w dniu 15 października 2013 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w K. przeprowadzili kontrolę dokumentów posiadanych przez obywatela Białorusi V. V. - kierowcę samochodu ciężarowego marki Volvo o nr rej. [...] z przyczepą marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...], użytkowanego przez przedsiębiorcę P. K., prowadzącego firmę T. K. i M. K. P., [...], T. Wymienionym pojazdem przewożono towar z Polski do Rosji. W trakcie kontroli kierujący pojazdem przedstawił m.in. nieważne świadectwo kierowcy, w związku z czym organ celny stwierdził brak wymaganego dokumentu, co z kolei spowodowało nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej.

Co prawda w dniu kontroli istniało już ważne świadectwo kierowcy Nr [...], jednak w czasie kontroli kierowca go nie posiadał i nie okazał aktualnego świadectwa kierowcy. Z akt sprawy wynika, że kierowca nie mógł posiadać ważnego świadectwa w chwili kontroli i nie mógł go okazać kontrolującym, ponieważ przewoźnik nie dysponował jeszcze tym świadectwem. Świadectwo noszące datę 9 października 2013 r. było bowiem wystawione przez właściwy organ, ale nie zostało jeszcze doręczone przewoźnikowi ani też nie zostało przez niego odebrane. Jak wynika z pisma na k. 28 akt adm., świadectwo kierowcy dla obywatela Białorusi V. V., udzielone w dniu 9 października 2013 r., zostało odebrane w siedzibie Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie dopiero w dniu 15 października 2013 r. W tym też dniu uiszczona została opłata za świadectwo (k. 27 akt adm.).

Jest poza sporem, że kontrola miała miejsce w dniu 15 października 2013 r. o godzinie 00.10, nie jest również kwestionowane, że kierowca został zarejestrowany w oddziale celnym w K. w dniu 14 października 2013 r. o godzinie 20.46 (k. 16 akt adm. - wydruk "raportu z pobytu klienta na terminalu". Nie ulega zatem wątpliwości, że kierowca rozpoczął jazdę w dniu 14 października 2013 r. i w tym samym dniu wjechał do oddziału celnego w K. Z zestawienia dat i godzin, w szczególności z porównania daty i godziny kontroli z datą odbioru świadectwa wynika, że skarżący nie mógł przekazać kierowcy świadectwa przed rozpoczęciem zadania przewozowego, nie mógł też przekazać mu tego świadectwa w czasie wykonywania przewozu, ale przed rozpoczęciem kontroli, ponieważ sam tym świadectwem nie dysponował.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia 1072/2009 świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie przewoźnikowi, który spełnił określone w ust. 1 warunki. Stosownie natomiast do art. 5 ust. 2 świadectwo wydawane jest na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej.

Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia, świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że wystąpienie o wydanie świadectwa dla kierowcy będącego obywatelem państwa trzeciego jest obowiązkiem przewoźnika, do niego też to świadectwo należy. Przewoźnik przekazuje świadectwo kierowcy, na nazwisko którego świadectwo zostało wystawione, tylko wówczas, gdy prowadzi on pojazd. Podstawowym obowiązkiem skarżącego było zatem przekazanie kierowcy świadectwa przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca ma bowiem obowiązek okazywania świadectwa na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, a zatem musi dysponować tym świadectwem w czasie całego przewozu.

Jak prawidłowo ustaliły organy, skarżący nie przekazał kierowcy aktualnego, ważnego świadectwa kierowcy przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca dysponował tylko nieważnym świadectwem, które okazał do kontroli.

Bezsprzecznie zatem w przedmiotowej sprawie międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany z naruszeniem obowiązków określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie sądu, nietrafny jest zarzut skargi, że do ustalonego w sprawie stanu faktycznego winny mieć zastosowanie przepis art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 92c u.t.d. umorzenie postępowania może nastąpić jedynie wtedy, gdy naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz drogowy nie mógł przewidzieć, a nadto koniecznym jest, by nie miał on wpływu na powstanie tych naruszeń. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego. Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w omawianym przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (vide wyroki NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. II GSK 936/09). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący powołał wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. III SA/Lu 250/13, w którym sąd uwzględnił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Rozstrzygnięcie to zapadło jednak na podstawie innego stanu faktycznego, bowiem skarżący wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, przedstawiając odpowiednie dowody na poparcie swoich twierdzeń. Z uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Lu 250/13 wynika, że przewoźnik posiadał przed rozpoczęciem zadania przewozowego ważne świadectwo kierowcy, które wydał kierowcy, jednak w momencie kontroli kierowca go nie okazał. Natomiast w rozpoznawanej sprawie kierowca V. V. w dniu kontroli nie mógł posiadać ważnego świadectwa kierowcy, bowiem dopiero w tym dniu, już po dacie kontroli skarżący je odebrał.

Za bezzasadne sąd uznał również zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W kontrolowanym postępowaniu, organy jednoznacznie ustaliły, że kierowca nie został wyposażony w wymagane świadectwo kierowcy. Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje prawne, powyższe stwierdzenie w pełni uprawniało do zastosowania orzeczonej w sprawie kary pieniężnej. Powołane w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak również rozporządzenia nr 1072/2009 mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych unormowań, organ jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., której rozwinięcie następuje w art. 77 § 1 k.p.a., organ prowadzący postępowanie prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy dokonując wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Wskazać również należy, że zaskarżona decyzja prawidłowo wskazuje podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także zawiera wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu.

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl zaś art. 92a ust. 6 u.t.d. – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z Lp. 3.3. tego załącznika, za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, nakłada się karę pieniężną w kwocie 8.000 zł.

Wobec powyższego, organy celne prawidłowo przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącego z naruszeniem obowiązków określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i zasadnie nałożyły na niego karę określoną w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.