VIII SAB/Wa 66/14
Postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
2014-09-05Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na przewlekłość Rzecznika Praw Obywatelskich w rozpatrzeniu wniosku postanawia : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. (data wpływu do Sądu) M. K. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie załatwienia jego wniosku
z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wydanie zezwolenia na pobyt okresowy na terenie RP.
W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Obywatelski podniósł, że sprawa, której dotyczy skarga, była przedmiotem badania przez Rzecznika, który udzielił skarżącemu wyczerpujących wyjaśnień. Organ podkreślił, że w obowiązującym obecnie porządku prawnym nie istnieje jakakolwiek norma prawa, zobowiązująca Rzecznika Praw Obywatelskich do podejmowania żądanych przez obywateli działań we wszystkich sprawach, w których się do niego zwracają. Decyzja o podjęciu lub niepodjęciu sprawy należy wyłącznie do suwerennej oceny Rzecznika co do tego, czy w danej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające jego działanie, to jest naruszenie wolności lub praw człowieka i obywatela. Zatem w niniejszej sprawie skarga, jako niedopuszczalna, powinna zostać odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony
w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
(Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności
z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane
w ustawie.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone wyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych
w pkt 1 – 4a oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Oznacza to, że skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005,
s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko
w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu
(zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37).
Dla uznania bezczynności lub przewlekłości postępowania konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 tj. ze zm.) – dalej jako "ustawa o RPO" Rzecznik po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może podjąć sprawę, poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania, przekazać sprawę według właściwości lub nie podjąć sprawy – każdorazowo zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.
Zarówno w literaturze przedmiotu jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, że rozpatrywanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kierowanych do niego wniosków nie następuje w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Dlatego też ocena podejmowanych przez Rzecznika działań nie należy do sądu administracyjnego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB 41/98; postanowienie z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA 2652/99), a także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 343/04; postanowienie z dnia 4 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 659/05).
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1791/06 stwierdził, że podejmowane przez Rzecznika czynności, o których mowa w art. 11 ustawy o RPO nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej, ponieważ nie spełniają kryteriów tego rodzaju czynności, wynikających z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
Mając na względzie, że działania podejmowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie przepisów ustawy o RPO, nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania, w tym zakresie, jest także niedopuszczalna.
W świetle ww. rozważań stwierdzić należy, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie był organem uprawnionym i zobowiązanym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wydanie zezwolenia na pobyt okresowy na terenie RP.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na przewlekłość Rzecznika Praw Obywatelskich w rozpatrzeniu wniosku postanawia : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. (data wpływu do Sądu) M. K. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie załatwienia jego wniosku
z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wydanie zezwolenia na pobyt okresowy na terenie RP.
W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Obywatelski podniósł, że sprawa, której dotyczy skarga, była przedmiotem badania przez Rzecznika, który udzielił skarżącemu wyczerpujących wyjaśnień. Organ podkreślił, że w obowiązującym obecnie porządku prawnym nie istnieje jakakolwiek norma prawa, zobowiązująca Rzecznika Praw Obywatelskich do podejmowania żądanych przez obywateli działań we wszystkich sprawach, w których się do niego zwracają. Decyzja o podjęciu lub niepodjęciu sprawy należy wyłącznie do suwerennej oceny Rzecznika co do tego, czy w danej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające jego działanie, to jest naruszenie wolności lub praw człowieka i obywatela. Zatem w niniejszej sprawie skarga, jako niedopuszczalna, powinna zostać odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony
w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
(Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności
z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane
w ustawie.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone wyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych
w pkt 1 – 4a oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Oznacza to, że skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005,
s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko
w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu
(zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37).
Dla uznania bezczynności lub przewlekłości postępowania konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 tj. ze zm.) – dalej jako "ustawa o RPO" Rzecznik po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może podjąć sprawę, poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania, przekazać sprawę według właściwości lub nie podjąć sprawy – każdorazowo zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.
Zarówno w literaturze przedmiotu jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, że rozpatrywanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kierowanych do niego wniosków nie następuje w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Dlatego też ocena podejmowanych przez Rzecznika działań nie należy do sądu administracyjnego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB 41/98; postanowienie z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA 2652/99), a także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 343/04; postanowienie z dnia 4 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 659/05).
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1791/06 stwierdził, że podejmowane przez Rzecznika czynności, o których mowa w art. 11 ustawy o RPO nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej, ponieważ nie spełniają kryteriów tego rodzaju czynności, wynikających z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
Mając na względzie, że działania podejmowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie przepisów ustawy o RPO, nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania, w tym zakresie, jest także niedopuszczalna.
W świetle ww. rozważań stwierdzić należy, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie był organem uprawnionym i zobowiązanym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wydanie zezwolenia na pobyt okresowy na terenie RP.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
