II SA/Kr 917/12

Uzasadnienie

E.M. i J.P. zamieszkali pod adresem: ul.[...] w B. oraz W.C. , K.S. i A.G. zamieszkałe pod adresem: ul. [...] w B. reprezentowani przez adw. A.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę uchwałę Rady Miejskiej w Brzesku z 29 lutego 2012 r., Nr XX/142/2012 w przedmiocie przeznaczenia do zbycia nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] w drodze przetargu. Skarżący wskazali, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem dworu i budynkami podworskimi oznaczonymi nr [...] ,[...] , zaadoptowanymi na lokale mieszkalne komunalne, od szeregu lat przez nich wynajmowanych. Na skardze naklejone zostały znaki opłaty sądowej w kwocie 300 zł.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 19 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie 300 zł od E.M. i J.P. oraz w tej samej wysokości od W.C. , K.C. i A.G. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżących uiścił wpisy sądowe w żądanej wysokości. Jednocześnie w piśmie z 20 lipca 2012 r. wskazał, że uiścił je w ostrożności procesowej. Zwrócił bowiem uwagę, że skarga została opłacona znakami opłaty sądowej w kwocie 300 zł, stąd zasadne jest żądanie zwrotu opisanej wyżej kwoty na rachunek bankowy pełnomocnika. Ponadto zdaniem pełnomocnika w przedmiotowej sprawie zasadne było pobranie solidarnego wpisu w wysokości 300 zł z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi jest jedna i ta sama nieruchomość oznaczona nr [...], zabudowana dwoma budynkami, stąd skarżący mają dwa różne adresy. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o zwrot nadpłaconej kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek pełnomocnika skarżących o zwrot wpisu uiszczonego w postaci znaków opłaty sądowej, jak również nadpłaconego – w jego ocenie wpisu – nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 225 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ustawodawca w przepisie art. 219 § 2 p.p.s.a. wskazał dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Oznacza to, że opłaty tej nie można uiścić znakami opłaty sądowej. W przypadku takim znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi, zaś pismo podlegające opłacie podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 23 lutego 2005 r., FSK 1613/04, LEX nr 154664).

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących mimo uiszczenia wpisu w postaci znaków opłaty sądowej, na wezwanie Sądu uiścił wpis w wymaganej wysokości przelewem bankowym, zatem brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Znaki sądowe – stosownie do tego co zostało już wyżej wskazane – zostaną zwrócone pełnomocnikowi w formie fizycznej, gdyż nie możliwym jest zwrot ten kwoty na rachunek bankowy, stąd wniosek w tym zakresie podlegał oddaleniu.

Niezasadne jest także żądanie zwrotu nadpłaconego wpisu w kwocie 300 zł, gdyż brak jest podstaw do uznania, że skarżący winni byli uiścić wpis solidarny. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (§ 2).

W niniejszej sprawie, jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący upatrują naruszenia interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia uchwały w przysługującym im prawie najmu mieszkań komunalnych znajdujących się w dwóch budynkach usytuowanych na działce nr [...]. W doktrynie wskazuje się, że przepisy art. 214 § 2 p.p.s.a. dotyczą sytuacji współuczestnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wspólność uprawnień lub obowiązków skarżących, powodująca obowiązek uiszczenia jednej opłaty (zdanie 1), odnosi się do sytuacji współuczestnictwa materialnego, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego. Natomiast zasada rozdzielnego uiszczania opłaty przez każdą ze stron stosownie do jej uprawnienia lub obowiązku (zdanie 2) ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa formalnego, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania cywilnego. Współuczestnictwo materialne ma miejsce wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zatem jedną opłatę wnosi się wówczas, gdy współuczestnictwo jest oparte na tym samym, a nie takim samym prawie (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2011, ss. 776).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, że skarżący będący najemcami dwóch odrębnych lokali komunalnych na podstawie zawartych indywidualnie umów najmu byli zobowiązani do uiszczenia wpisu w pełnej wysokości, albowiem zachodzi po ich stronie jedynie współuczestnictwo formalne we wskazanym wyżej rozumieniu.

Mając powyżej na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.