IV SAB/Wr 22/12

Uzasadnienie

W dniu 3 stycznia 2012 r. "M." Spółka z o. o. w Dz. dalej skarżąca przesłała drogą elektroniczną do Komendanta Miejskiego Policji we W. wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie kopii notatki policyjnej z miejsca zdarzenia pojazdów w dniu 17 grudnia 2011 r. na ul. F. [...] we W.

Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji wnosząc o zobowiązanie go do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpiła.

Podała, że zaskarża bezczynność Komendanta Miejskiego Policji na podstawie art. 52 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. polegającą na nie udostępnieniu informacji publicznej o jaką wystąpiła wnioskiem z dnia 19 lipca 2011 r., a którą na podstawie art. 2 i 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej ustawa organ powinien udzielić w terminie 14 dni od złożenia wniosku.

Uzasadniając skargę skarżąca podała, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W związku z tym twierdzeniem przedstawiła szeroką argumentację z powołaniem na orzecznictwo sądów administracyjnych i piśmiennictwo.

Odnosząc się natomiast do istoty skargi skarżąca podniosła, że wnioskiem z dnia 3 stycznia 2012 r. zwróciła się o podanie informacji publicznej na trzy podane adresy e-mail. Pomimo upływu terminu przewidzianego do przekazania informacji publicznej, wnioskowanej informacji nie otrzymała.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej odrzucenie.

Uzasadniając swoje stanowisko podał, że wniosek skarżącej, który miał być przesłany do organu pocztą elektroniczną w dniu 3 stycznia 2012 r. nigdy do niego nie dotarł, a o jego wysłaniu dowiedział się dopiero ze skargi. Adresy e-mail, na które skierowano wniosek były nieaktywne i dlatego żadna z komórek KMP wniosku tego nie otrzymała. Z tej racji nie było jakiejkolwiek działania KMP na wniosek przesłany pocztą elektroniczną przez skarżącą. Adresy e-mail, na które wysłano wniosek były na liście w Biuletynie Informacji Publicznej KMP, ale przez przeoczenie przez służby informatyczne wprowadzono w błąd petentów. Z tego względu nie było możliwe wysłanie wniosku przez skarżącą w systemie ePUAP. Aktualnie błąd ten został już poprawiony.

Zdaniem Komendanta Policji skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżąca nie podjęła czynności określonych w art. 52 § 3 p.p.s.a. Podzielił on stanowisko skarżącej, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, zaś odmowa jej udostępnienia przez organ władzy publicznej stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy następuje w formie decyzji i stosuje się przepisy k.p.a.

Natomiast błędne jest stanowisko skarżącej, że składając skargą na bezczynność - nie musiała wezwać organu do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie 52 § 3 p.p.s.a. - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten odnosi się zarówno do aktów (np. decyzji administracyjnych) , jak również czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (np. czynności materialno - technicznych). Zatem w tym przypadku - jeżeli w ocenie skarżącej organ dopuścił się naruszenia prawa – to zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. powinna była uprzednio wezwać na piśmie KMP o udostępnienia informacji, której żądała lub do wydania w tej sprawie decyzji odmownej.

Tej czynności skarżąca nie dopełniła, a więc skarga jest przedwczesna i tym samym niedopuszczalna, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 53 § 3 p.p.s.a., winna być odrzucona.

W przedmiotowej sprawie należałoby wydać decyzja o odmowie udostępnienia informacji. Aktualnie, mając już wiedzę o wniosku skarżącej, organ taką decyzję niezwłocznie wyda.

Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W myśl art. 2 każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy prawo dostępu do informacji publicznej. Z kolei art. 5 ust .2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W tym przypadku zakres żądanych informacji powoduje, że nie jest to informacja publiczna, lecz informacja w indywidualnej sprawy, dotyczącej konkretnego zdarzenia drogowego z udziałem konkretnych osób oraz interwencji podjętej przez policję. Dane z postępowań w indywidualnych sprawach w tym np. karnych, o wykroczenia, czy też administracyjnych mogą być udostępniane jedynie osobom uprawnionym i na zasadach określonych w przepisach regulujących te postępowania, a nie każdemu, w trybie dostępu do informacji publicznej. Kolizja drogowa, jak miała miejsce w dniu 17.12.2011 jest sprawą o wykroczenie drogowe, do której zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Notatka z kolizji zawiera dane osób biorących udział w zdarzeniu, także dane sprawcy, ukaranego mandatem karnym. Nie może więc ona być przedmiotem informacji publicznej, lecz może być udostępniona tylko stronom postępowania lub ich pełnomocnikom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach kontroli działalności administracji publicznej mieści się orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych sytuacjach, w tym w przypadku niezbędności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.) dalej ustawa. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08).

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Jeżeli ustawa nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia na rozprawie lub posiedzeniu niejawnym (art. 160 w związku z art. 163 § 1 p.p.s.a.)

Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy.

W przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w przytoczonym przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a., ponieważ Komendant Miejski Policji, przed rozpoczęciem rozprawy rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 3 stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej do organu, gdyż wydał decyzję z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia żądanej informacji, z uwagi na to, że dane zawarte we wniosku nie stanowią informacji publicznej.

Decyzja ta została wydana na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Zgodnie art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w formie decyzji z uwagi na ograniczenie dostępu do tych informacji.

W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2012 r. Komendant Miejski Policji podał, że wydał decyzję z dnia [...] 2012 r., która została utrzymana mocy przez Komendant Wojewódzkiego Policji we W. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] (załączając wymienione decyzje).

Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej stanowi jedną z form załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z uwagi na ograniczenie dostępu do tych informacji przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. poprzez: czynność materialno - techniczną polegającą na udostępnieniu tej informacji (art. 10 i 11), poinformowanie, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, lub wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16 ).

Natomiast podejmowanie jedynie działań mających na celu załatwienie wniosku o udostępnienie informacji, w tym także, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w celu wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, nie stanowi żadnej z wyżej wymienionych form prawnych załatwienia tego wniosku przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Oznacza to, że w dniu wniesienia przez skarżącą skargi do Sądu (skarga z dnia 14 lutego 2012 r.) Komendant pozostawał w bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ decyzja odmawiająca udostępnienia tej informacji wydana została dopiero w dniu [...] 2012 r.

W przypadku ustania bezczynności w toku postępowania sądowego podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro organ administracji nie pozostaje już w bezczynności w dniu orzekania przez Sąd w sprawie skargi na tę bezczynność, Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a. tj. podjęcia stosownej czynności.

Z tych względów postępowanie wszczęte skargą na bezczynność stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania obejmujących kwotę wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 199 p.p.s.a., który stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku z tym, że skarżąca nie uiściła wpisu zastosowano odpowiednio art. 201 p.p.s.a., który wskazuje, że zwrot kosztów przysługujących skarżącej od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3., orzekając o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa. Art. 223 § 2 p.p.s.a., określa w tym zakresie, że jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę.