II SAB/Kr 83/14

Uzasadnienie

W dniu 4.01.2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie wyciągu narciarskiego krzesełkowego na stoku narciarskim należącym do ośrodka Narciarsko-Wypoczynkowego "[...]" przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

W dniu 05.03.2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Stowarzyszenia [...] na przewlekłe prowadzenie przez PINB postępowania w sprawie legalności robót budowlanych polegających na wybudowaniu instancji sztucznego zaśnieżania stoku ze zbiornikiem retencyjnym na potoku [...]. Strona skarżąca zarzuciła organowi rażące przekroczenie terminu załatwienia spray oraz podejmowanie czynności zbędnych nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniosła o zobowiązanie do niezwłocznego wydania decyzji kończącej sprawę – w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi, zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że okresy zwłoki są ewidentnie zawinione przez PINB, a zwłoka jest rażąca. Przykładowo - między wszczęciem postępowania a wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót upłynął niemal cały rok 2010. Strona skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem, że sprawa jest "prawnie skomplikowana". Przepisy stanowią, że inwestor powinien w celu zalegalizowania samowoli budowlanej dostarczyć określone dokumenty, w terminie wyznaczonym przez organ. Wyznaczony termin powinien być realny. Realne powinno być również uzyskanie samych dokumentów. Tymczasem, z przebiegu postępowania wynika, że inwestor nie jest w stanie sprostać nałożonym obowiązków mimo upływu czterech lat od wszczęcia postępowania. Ponadto wskazano, że inwestor nie uzyska decyzji środowiskowej w ogóle, ze względu na fakt, że zrealizowana samowola budowlana jest jednocześnie samowola przyrodnicza, która w sposób rażący narusza przepisy o ochronie środowiska i w sposób rażący godzi w cele ochrony pobliskich obszarów Natura 2000. Gdyby nawet przyjąć, że inwestor uzyska dla siebie decyzję środowiskową z zapisami na tyle korzystnymi, żeby umożliwiały one legalizację samowoli budowlanej, z okoliczności sprawy nie wynika, aby fakt ten można było osadzić w przewidywalnej perspektywie czasowej. Strona skarżąca poinformowała, że WSA w Krakowie w wyroku do sygn. II SA/Kr 1173/12, uchylił negatywną dla inwestora decyzję środowiskową, wydaną pierwotnie przez Burmistrza [...], a na orzeczenie WSA złożono skargę kasacyjną. W powtórnym postępowaniu przed Burmistrzem [...], właściwym do wydania decyzji środowiskowej wyłoniły się natomiast okoliczności, które przesądzają ostatecznie o braku możliwości uzyskania przez Inwestora decyzji środowiskowej, czego PINB nie chce uwzględnić. W wyroku z 30.01.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1332/13 WSA w Krakowie w całości uwzględnił skargę Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 23.07.2013 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza [...] z 10.06.2013 r. stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie przez, jak to oznaczono w skarżonym postanowieniu: "[...]", A. R., "[...]", z siedzibą w R., Os. [...], S. stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie oraz określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd w całości uchylił oba postanowienia i podkreślił brak po stronie Spółki [...] Sp z o.o. Sp. k., jak również po stronie S. R. czynnej legitymacji do występowania w sprawie po stronie Inwestora. WSA w Krakowie podkreślił, że w sprawie występują okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością postępowania środowiskowego. W związku ze śmiercią Inwestora i brakiem w sprawie wydania decyzji środowiskowej następstwa procesowego, skutkującym następczym brakiem możliwości kontynuowania wobec osób występujących w sprawie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Ze względu na to, że ani S. R., ani Spółki, których jest właścicielem lub wspólnikiem nie są następcą prawnym pierwotnego Inwestora samowoli budowlanej (na dzień dzisiejszy - co najmniej w sprawie wydania dla przedsięwzięcia decyzji środowiskowej) stwierdzić należy obiektywną (formalnoprocesową) niemożliwość kontynuowania również przedmiotowego postępowania legalizacyjnego. Konsekwencją takiej konkluzji jest przyjęcie, że w sprawie zachodzi brak merytorycznego i formalnego uzasadnienia dla przedłużania przedmiotowego postępowania. Bez decyzji środowiskowej w niniejszej sprawie nie jest możliwa legalizacja samowoli budowlanej. A skoro niemożliwe jest uzyskanie takiej decyzji - spełniły się wszelki przesłanki, aby postępowanie legalizacyjne umorzyć i wszcząć postępowanie w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych stanowiących zarazem rażąca samowolę przyrodniczą.

W kontekście powyższego – w ocenie strony skarżącej - wszelkie czynności organu nadzoru budowlanego, zmierzające w kierunku umożliwienia Inwestorowi zalegalizowania samowoli budowlanej, stanowiąc czynności bezpodstawne są zarazem czynnościami zbędnymi.

Niezależnie od powyższych okoliczności, Stowarzyszenie wskazało, że w swoim zażaleniu na przewlekłe prowadzenie sprawy wskazywało, że organ nadzoru budowlanego może rozpatrzyć wniosek sprawcy samowoli budowlanej w przedmiocie przedłużenia terminu wyznaczonego do przedłożenia wymaganych dokumentów tylko wtedy, gdy wniosek taki został złożony przed upływem wyznaczonego terminu. Termin z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane ma wprawdzie charakter procesowy, ale organ, działający w tym przypadku na zasadzie uznania administracyjnego, uwzględnić wniosek może wyłącznie po wyczerpującym zbadaniu okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że z przedłożonych dotychczas dokumentów wynika, że inwestor, przez cały czas trwania postępowania podejmuje niezbędne kroki w celu pozyskania żądanego dokumentu, tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Termin załatwienia przedmiotowej sprawy nie wynika z winy organu, lecz skomplikowania, złożoności sprawy, jak również z uwagi na konieczność pozyskania dodatkowej dokumentacji, pochodzącej od innego organu.

W nawiązaniu do podnoszonego zarzutu stowarzyszenia w kwestii "wyłonienia się okoliczności, które przesądzają ostatecznie o braku możliwości uzyskania przez Inwestora decyzji środowiskowej" organ wyjaśnił, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak jest dowodów potwierdzających podnoszony fakt.

[...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. również wniosła o oddalenie skargi wskazując, że w dniu 1.04.2014 r. wniosła skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. II SA/Kr 1332/13, zatem wyrok ten nie jest prawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związane granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Właściwość sądu administracyjnego w tych sprawach dotyczy niepodejmowania przez organy administracji w wyznaczonym terminie nakazanych prawem aktów (np. decyzji administracyjnej) lub czynności w sprawach indywidualnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Skarga w niniejszej sprawie została poprzedzona złożeniem przez Stowarzyszenie "[...]" w B. zażalenia w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia tj. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., a zatem strona skarżąca spełniła ustawowy wymóg wyczerpania środków zaskarżenia.

Na wstępie należy przytoczyć przepisy odnoszące się do rozpatrywanej sprawy oraz uwagi o natury ogólnej.

Prawną podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłość jest przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 art. 149 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zgodnie z ogólną zasadąs postępowania administracyjnego wyrażoną w przepisie art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 kpa, który w § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a w § 3 określa terminy załatwiania spraw. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa).

W skardze na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu ( wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24). W orzecznictwie wyrażony został również pogląd, zgodnie z którym organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa, ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji ( wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87). Z bezczynnością zatem organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

W odniesieniu do skargi na przewlekłość należy wskazać, że instytucja ta została wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.). Trzeba przy tym wskazać, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania". W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 kpa, ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wystąpi zatem gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny ( J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym.

W doktrynie wskazuje się także, iż ustawodawca poddał kognicji sądów administracyjnych i badanie przewlekłości postępowania przed organami administracji publicznej dążąc do wymuszenie większej efektywności i sprawności funkcjonowania organów administracji publicznej), przy jednoczesnym polepszeniu sytuacji prawnej obywatela - przyznanie dodatkowego instrumentu prawnego służącego osiągnięciu jego interesu prawnego (por. P. Kornacki "Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przez organem administracji publicznej", ZNSA 2011, z. 5).

Należy podkreślić, że mając na uwadze podnoszone w doktrynie i orzecznictwie trudności interpretacyjne związane z ustalaniem znaczenia oraz zakresu i wzajemnej relacji pojęć "bezczynności" i "przewlekłości", a w konsekwencji i możliwości rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania w kontekście ich odmiennego przedmiotu zaskarżenia, należy mieć przede wszystkim na uwadze cel wprowadzenia obu tych instytucji oraz podstawowe zadanie sądownictwa administracyjnego. Jego podstawowym celem i zadaniem pozostaje ochrona wolności i praw jednostki w jej relacjach z władzą publiczną (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, w: Trzecia władza. Sądy i trybunały w Polsce, (red. A. Szmyt), Gdańsk 2008, s. 127 - 128). Jednym z takich praw podmiotowych jednostki jest bez wątpienia prawo do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Strona wnosząc skargę na bezczynność czy "opieszałe" działanie administracji zarzuca bowiem w istocie naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Dopiero więc merytoryczne rozpoznanie skargi przez sąd pozwala ustalić, czy w sprawie doszło do niezałatwienia sprawy w wymaganym terminie, czy też organ dopuścił się przewlekłego postępowania albo zaistniał zarówno stan przewlekłości jak i bezczynności (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26.03. 2014 r. sygn. akt II SAB/Go 20/14) .

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy uznać należy, że w sprawie zaszły podstawy do stwierdzenia przewlekłości postępowania prowadzonego przez PINB w W. w sprawie z wszczętej z urzędu w dniu 4 stycznia 2010 r. dotyczące realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie wyciągu narciarskiego krzesełkowego na stoku narciarskim należącym do ośrodka Narciarsko-Wypoczynkowego "[...]" bez pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że PINB w W. prowadził postępowanie w sprawie budowy instalacji sztucznego zaśnieżania stoku narciarskiego ze zbiornikiem retencyjnym pod sygnaturą [...].

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi analiza akt administracyjnych stosownie do przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z całością akt administracyjnych przedłożonych Sądowi w ww. sprawie wszczętej przez PINB w W. w dniu 4 stycznia 2010 r. podjęte zostały następujące czynności i akty prawne:

W aktach sprawy znajduje się również pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., w którym poinformowano że inwestor wybudował ujęcie wody dla potrzeb naśnieżania stoku, przy czym urządzenia wodne zostały wykonane z pominięciem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

W dniu 18.01 2010 r. PINB przeprowadził wizję lokalną.

Postanowieniem z 25.01.2010 r. organ rozdzielił do osobnego prowadzenia sprawę samowolnie wybudowanej instalacji sztucznego zaśnieżania stoku narciarskiego wraz z samowolną budową zbiornika retencyjnego na potoku [...] w m. R..

Pismami z 8.02.1010 r. organ zwrócił się do Urzędu Miejskiego w A. o wydanie informacji z rejestru gruntów oraz wypisu i wyrysu z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także do właściwego starostwa o przesłanie wyrysu z mapy obejmującego działki na których zlokalizowano inwestycję.

Postanowieniem z 25.02.2010 r. organ odmówił dopuszczenia o udziału w postępowaniu organizacji społecznej – Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B..

W piśmie z 01.03.2010 r. organ wezwał inwestora – A. R. o przedłożenie w terminie 14 inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wykonanych robót.

W piśmie z 16.03.2010 r. inwestor wniósł o przedłużenie terminu o dodatkowe 30 dni.

W piśmie z 25.032010 r. organ przychylił się do prośby inwestora o przedłużenie terminu.

Postanowieniem z 26.03.2010 r. organ zawiesił postępowanie administracyjne z powodu konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest ustalenie kręgu stron postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a to w związku z zaskarżeniem postanowienia z 25.02.1010 r. przez stowarzyszenie.

Postanowieniem z 27.05.2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie PINB z 25.02.1010 r. i dopuścił Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. do udziału w postępowaniu.

Ww. postanowienie zostało zaskarżone przez inwestora A. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z 15.11.2010 r. PINB podjął zawieszone postępowanie.

W pismach z 16.11.2010 r. PINB zawiadomił strony o terminie wizji lokalnej wyznaczonej na dzień 03.12.2010 r. oraz zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wypożyczenie akt sprawy. Sąd dwukrotnie – pismami z 22.11.2010 r. oraz 22.12.2010 r. zwracał się o sprecyzowanie jakie akta maja zostać wypożyczone.

W dniu 2.12.2010 r. PINB w W. przeprowadził wizję lokalną.

W dniu 23.12.2010 r. inwestor przedłożył do akt sprawy kserokopie wypisów z rejestru gruntów.

Postanowieniem z 31.12.2010 r. PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wstrzymał inwestorowi roboty budowlane związane z budową instalacji sztucznego zaśnieżania stoku narciarskiego wraz z samowolną budową zbiornika retencyjnego i ujęcia potoku [...] oraz nakazał w terminie do 15.04.2011 r. przedłożyć dokumenty określone w art. 48 ust. 3 prawa budowlanego.

Zawiadomieniem z 18.03.2011 r. organ powiadomił strony, że ustalił, że wykonane roboty budowlane stanowią inny przypadek niż określony w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i postępowanie będzie prowadzone na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Postanowieniem z 14.12.2010 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę A. R. na postanowienie WINB z 27.05.2010 r. w przedmiocie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony.

W dniu 28.03.2011 r. do organu wpłynęły akta sprawy zwrócone przez WINB, po wydaniu postanowienia przez sąd.

Postanowieniem z 11 kwietnia 2011 r. PINB, na podstawie art. 77 § 2 w zw. z art. 126 kpa uchylił swoje postanowienie z 31.12.2010 nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów.

W piśmie z 12.04.2011 r. organ powiadomił strony, że sprawa zostanie załatwiona do 15.07.2011 r. z uwagi na konieczność wyjaśnienia sprawy.

Postanowieniem z 12.04.2011 r. na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane PINB nałożył na inwestora A. R. obowiązek przedłożenia w terminie do 15.07. 2011 r. ekspertyzy stanu technicznego wybudowanej instalacji sztucznego zaśnieżania wraz samowolną budową szczelnego dołu na wodę i ujęcia na potoku [...].

W dniu 15.07.2011 r. do organu została przedłożona ekspertyza techniczna.

W piśmie z 24.08.2011 r. organ na podstawie art. 50 § 1 kpa wezwał inwestora do uzupełnienia złożonej dokumentacji o pozwolenie wodnoprawne w terminie do 30.09.2011 r.

W piśmie z 28.09.2011 r. inwestor zwrócił się do przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentacji wskazując, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie zostało jeszcze ukończone.

W dniu 21.11.2011 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora w którym poinformował, że nie ma możliwości przedłużenia umowy dzierżawy gruntu na działce [...], stąd inwestor zobowiązuje się do demontażu ujęcia wody wraz z urządzeniami na działce w terminie do 25.11.2011 r. W związku z powyższym przedłożono aneks do ekspertyzy technicznej instalacji sztucznego zaśnieżania, co może mieć wpływ na toczące się postępowanie.

W dniu 2.12.2011 r. organ przeprowadził czynności kontrolne, które wykazały, że inwestor dokonał rozbiórki ujęcia wody w potoku [...].

Postanowieniem z 12.12.2011 r. PINB nakazał inwestorowi w terminie do 30.01.2012 r. przedłożenie dokumentacji w postaci zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunków zabudowy, aktualną mapę do celów projektowych, opinię dyrektora parku w sprawach zamierzeń inwestycyjnych w granicach parku i jego otuliny oraz aktu notarialnego stwierdzającego prawo własności dla działek objętych prowadzonym postępowania.

W piśmie z 22.12.2011 r. organ, na wniosek Sądu Rejonowego w W. wypożyczył temu sądowi akta sprawy.

W dniu 30.01.2012 r. do organu wpłynęło pismo Stowarzyszenia [...] z wnioskiem o uznanie przedłożonej jednocześnie opinii prawnej za dowód w sprawie.

W piśmie z 08.02.2012 r. organ poinformował WINB o przesłaniu w załączeniu akt sprawy do tego organu.

W piśmie z 2.04.2012 r. organ zwrócił się do Urzędu Miejskiego Wydział Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa o podanie informacji czy budowa dołu szczelnego wymaga uzyskania oceny oddziaływania na środowisko.

W dniu 19.04.2012 r. do organu wpłynęła odpowiedź z Urzędu Miejskiego w A. w której poinformowano, że realizacja powyższej inwestycji podlegać będzie postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jedynie w przypadku gdy są to urządzenia towarzyszące niezbędne do funkcjonowania ww. infrastruktury lub obsługi osób z niej korzystających.

W dniu 10.05.2012 r. akta sprawy zostały zwrócone organowi przez [...] WINB w K.

W dniu 23.05.2012 r. organ wypożyczył akta sprawy sądowi rejonowemu w W..

W dniu 29.05.2012 r. do organu wpłynęła decyzja Starosty [...] z 24.05.2012 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego dot. nałożenia na A. R. obowiązku likwidacji urządzeń wodnych dla instalacji sztucznego zaśnieżania tras narciarskich zlokalizowanych na działce nr [...] w miej. R. tj. ujęcia wód na potoku [...], wylotu z rurociągu spustowego, umocnienia brzegowego. Podstawą wydania ww. decyzji stanowiło ustalenie, że ww. urządzenia zostały już usunięte.

W dniu 27.07.2012 r. akta sprawy zostały zwrócone organowi (pismo z 13.08.2012 r. k. 135)

W dniu 13.08.2012 r./29.08.2012 r. do akt sprawy został dołączony akt poświadczenia dziedziczenia po A. R. zmarłej w dniu 23.06.2012 r. w którym wskazano spadkobierców zmarłej.

W pismach z 3.09.2012 r. organ powiadomił spadkobierców (D. R., E. W., S. R.) o uznaniu ich za stronę w postępowaniu.

W piśmie z 04.09.2012 r. organ poinformował spadkobierców, że postanowieniem z 12.04.2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowej instalacji sztucznego naśnieżania w terminie do 15.07.2011 r., pomimo uzupełnienia dokumentacji w dniu 30.12.2012 r. żądane opracowanie w dalszym ciągu nie spełnia wymogów formalnych, a przedłożone rozwiązania nie są spójne ze stanem faktycznym, m.in. w przedmiocie zasilania przedmiotowej instalacji. Organ poinformował strony, że w przypadku nie przedłożenia poprawionej ekspertyzy w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma zleci wykonanie ekspertyzy osobie uprawnionej na koszt stron.

Postanowieniem z 05.09.2012 r. organ zawiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy tj. 30 dni od daty doręczenia kompletnej ekspertyzy technicznej.

W piśmie z 12.10.2012 r. S. R. wystąpił o przedłużenie terminu o 14 dni ze względu na aktualizację mapy w Powiatowym Ośrodku Geodezyjnym.

W piśmie z 19.10.2012 r. organ przychylił się do prośby strony i przedłużył termin.

W dniu 9.11.2012 r. do organu wpłynęło pismo w którym poinformowano, że [...] S. R. przekształcił się w [...] sp. z o.o. Sp. k.

W piśmie z 14.11.2012 r. T. A. (pełnomocnik zmarłej A. R.) poinformował., że przekłada 3 egzemplarze opinii technicznej (w aktach sprawy brak tej opinii).

Postanowieniem z 21.12.2012 r. organ nakazał inwestorom – D. R., E. W., S. R. prowadzącemu działalność gospodarczą "[...]" S. R. z siedzibą w R. oraz firmie [...] sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. w terminie do 30.0013 r. przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W piśmie z 28.03.2013 r. [...] Sp. z o.o. Sp. k. zwróciła się o przedłużenie terminu przedłożenia decyzji do 30.07.2013 r.

W piśmie z 4.04.2013 r. organ wezwał ww. spółkę do doręczenia w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 18.04.2013 r. do organu wpłynęło pismo [...] Sp. o.o. Sp. k. zawierające oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.

W piśmie z 22.04.2013 r. organ powiadomił D. R., E. W. i S. R., że nie mają statusu strony w postępowaniu, a to z uwagi na pismo firmy [...] Sp. z o.o. Sp. k. z którego jednoznacznie wynika, że prawo władania działkami będącymi terenem inwestycji przysługuje ww. spółce.

Postanowieniem z 23.04.2013 r. organ zmienił termin przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 30.07.2013 r.

W dniu 09.07.2013 r. do organu wpłynęło pismo [...] Sp. z o.o. Sp. k. z prośbą o wydłużenie terminu do 1.11.2013 r. z uwagi na nałożenie przez Burmistrza [...] w postanowieniu z 10.06.2013 r. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z 18.07.2013 r. organ zmienił termin przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 4.11.2013 r.

W dniu 4.11.2013 r. do organu wpłynęło pismo [...] Sp. z o.o. Sp. k. z prośbą o wydłużenie terminu do 1.08.2014 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia wymaganych opinii i uzgodnień. Wskazano również, że w dniu 24.10.2013 r. przedłożono raport oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z 12.11.2013 r. organ zmienił termin przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 1.08.2014 r.

Postanowieniem z 24.01.2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie postanowił nie wyznaczać organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

Postanowieniem z 18.03.2014 r. organ wydał postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu kolejnej organizacji społecznej – [...] z siedzibą w O..

W ocenie Sądu przedstawione wyżej okoliczności sprawy i wydane w dotychczas prowadzonym postępowaniu akty prawne uzasadniają przyjęcie iż postępowanie wszczęte przez PINB w W. w dniu 4 stycznia i dotyczące nielegalnej budowy instalacji zaśnieżania stoku narciarskiego na "[...]" w m. R. prowadzone było przez organ I instancji w sposób w odpowiadający, opisanym powyżej, cechom postępowania przewlekłego. Podstawą takiego stanowiska jest niedochowanie przez PINB w W. należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Wystarczy wskazać, że, PINB w W. mimo, iż przeprowadził w dniu 10. 01. 2010 r. wizję lokalną na terenie ww. inwestycji wykonanej bez pozwolenia na budowę to dopiero w dniu 31 grudnia 2010 r.,- a więc po upływie ponad 11 miesięcy - wydał postanowienie wstrzymujące inwestorowi roboty budowlane związane z wykonywaniem instalacji sztucznego zaśnieżania stoku i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów. Kolejny obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowej instalacji został nałożony po upływie kolejnych 3 miesięcy tj w dniu 12. 04. 2011 r. Nadto zastrzeżenia wzbudza fakt, ze dopiero w dniu 21. 12. 2012 r. organ nałożył na spadkobierców inwestora obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej, nie uwzględniając przy tym faktycznych możliwości jej uzyskania przez zobowiązanych. Za zasadne należy uznać zarzuty wskazujące na zbyt częste przedłużanie terminów do wykonania nałożonych przez organ obowiązków, mające nadto miejsce także w sytuacji gdy z wnioskiem występowaniu już po upływie wyznaczone. Ma racje strona skarżąca, kwestionując zasadność kilkukrotnego przedłużania terminu do złożenia przez aktualnych inwestorów decyzji środowiskowej. Trzeba podkreślić, że PINB nie rozważył kwestii bezprzedmiotowości postępowania w zakresie następstwa prawnego po poprzednim inwestorze w odniesieniu do wydanej decyzji środowiskowej. Nie można przy tym przyjąć jak podnosi organ, iż przedmiotowa sprawa jest szczególnie trudna i skomplikowana pod względem prawnym i faktycznym. W tej sytuacji należy uznać, że PINB w W. w świetle przedłożonych w aktach administracji dokumentów nie tylko uchybił zasadzie szybkości postępowania administracyjnego, ale prowadził postępowanie w sposób przewlekły w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art.149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość zobowiązany jest jednocześnie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Mając na uwadze długie okresy gdy organ nie podejmował żadnych czynności, względnie podejmował je ze znacznym opóźnieniem jak wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie przedmiotowej budowy pozwala przyjąć, iż przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Należy także uwzględnić fakt, że od dnia rozpoczęcia przez organ postępowania upłynęło ponad 4 i pół roku. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o ukaranie pracownika dyscyplinarne pracownika winnego niezałatwienia sprawy trzeba wskazać iż nie może być uwzględniony ze względu na brak podstawy prawnej.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 p.p.s.a. jak w punkcie l sentencji.

W punkcie II sentencji Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W punkcie III sentencji Sąd wymierzył organowi z urzędu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w z art. 154 § 6 p.p.s.a, grzywnę w wysokości 2000,00 zł, kierując się tymi samymi okolicznościami które zdecydowały o uznaniu, że przewlekłość spowodowana jest rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu wysokość grzywny pozostaje adekwatna do wskazanych celów jakie ma realizować jak i do bezprawności działania organu.

O kosztach orzeczono jak w punkcie IV sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.