II SA/Op 178/13
Postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
2014-06-04Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Violetta Radecka /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na skutek wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu P. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. G., w kwocie 820,09 złotych (słownie: osiemset dwadzieścia złotych i dziewięć groszy), obejmujące: 1) wynagrodzenie w kwocie 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), 2) zwrot wydatków w kwocie 524,89 złotych (słownie: pięćset dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt dziewięć groszy).
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, ustanowił J. G., radcę prawnego z urzędu, w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny P. S..
Pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, sporządził skargę kasacyjną i reprezentował skarżącą przed Sądem II instancji. Okoliczność występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym potwierdza protokół z rozprawy, odbytej w dniu 12 marca 2014 r., znajdujący się w aktach sprawy (karta: 129 akt). Z protokołu wynika także, że pełnomocnik skarżącej wniósł na rozprawie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Pismem z dnia 19 marca 2014 r. radca prawny P. S. zwrócił się do tut. Sądu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. wynagrodzenia za zastępstwo prawne w wysokości 2.400 zł plus VAT oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków w kwocie 524,89 zł. Ponownie oświadczył, że opłaty te nie zostały uiszczone do tej pory w całości ani w części. Uzasadniając wniosek o przyznanie kosztów w podanej przez niego wysokości wskazał na regulacje § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) i wskazał, że wyczerpał przesłanki tego przepisu, bowiem dokonał czynności w nim wymienionych, tj. sporządził i wniósł skargę kasacyjną, a także reprezentował stronę na rozprawie przed NSA. Ponadto, w niniejszej sprawie nie prowadził sprawy przed Sądem I instancji, lecz został wyznaczony dopiero po wydaniu wyroku przez ten Sąd, a zatem wysokość wynagrodzenia powinna być określona jako 100 % stawki minimalnej określonej w ww. przepisie. Dodał także, że z treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna to stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia i określa się nią w zależności od przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 12.243 zł, bowiem skarżącej przyznano zasiłków celowych na łączną kwotę 7.757 zł, a ona domagała się kwoty 20.000 zł. Tym samym, wysokość wynagrodzenia radcy prawnego powinna wynieść 2.400 zł plus VAT.
Pełnomocnik powołując się na przepis art. 250 P.p.s.a. zwrócił się także o przyznanie zwrotu niezbędnych wydatków związanych ze sprawą, w postaci kosztów przejazdu samochodem na rozprawę przed NSA, tj. przejazdu na trasie: Opole – Warszawa – Opole, czyli 2 x 314 km = 628 km, które pomnożone przez stawkę tzw. "kilometrówki" (równą 0,8358 zł/km) daje kwotę 524,89 zł.
Na wezwanie referendarza, pełnomocnik skarżącej przedłożył do akt sprawy odpis dowodu rejestracyjnego swojego samochodu.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis § 14, różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wskazać też należy, że w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia.
Wbrew opinii pełnomocnika skarżącej, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna w określonej wysokości lecz decyzja dotycząca przyznania zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy z dnia 18 września 2012 r., orzekały o przyznaniu J. G. zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku nawałnicy z gradobiciem, w wysokości 6.205,60 zł. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, istota pomocy społecznej i świadczeń z tego zakresu, w tym także pieniężnych (zasiłków) wskazuje, że świadczenia te nie są należnościami pieniężnymi w rozumieniu art. 216 P.p.s.a. Zaskarżenie decyzji w przedmiocie świadczeń z tego zakresu z uwagi na odmowę przyznania określonego zasiłku lub na jego wysokość nie oznacza zatem, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oraz że w takiej sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 i 216 P.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 515/09; por. także postanowienie NSA z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt I OZ 625/07 – obydwa dostępne na stronie internetowej NSA: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W konsekwencji powyższego, determinuje to wysokość wynagrodzenia dla pełnomocnika świadczącego pomoc z urzędu w tym postępowaniu.
W związku z powyższym, orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA, w kwocie 240 zł (100% z 240 zł) na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) ww. rozporządzenia, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz.1054 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, która wynosi w tym wypadku 55,20 zł. Rozstrzygając o kosztach referendarz uznał, że słuszne jest przyznanie wynagrodzenia w stawce minimalnej, co uzasadnia rodzaj i stopień zawiłości sprawy.
Orzekający uznał również jako "niezbędne, udokumentowane wydatki" koszty przejazdu pełnomocnika samochodem osobowym z Opola do Warszawy i z powrotem, celem stawienia się na rozprawie przed NSA w dniu 12 marca 2014 r. Wskazać przy tym należy, że przepis art. 250 P.p.s.a. wskazując na "niezbędne, udokumentowane wydatki" nie wskazuje formy udokumentowania wydatków, ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków zwłaszcza, gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 117/11 – dostępne na www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Wobec tego, referendarz uznał poniesione w niniejszej sprawie przez pełnomocnika koszty podróży z użyciem jego samochodu, marki [...] 1.6, nr rej. [...], o pojemności silnika 1596,88 cm³, jako niezbędne wydatki. Dokonując obliczenia tych wydatków uwzględnił ww. dane pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego, pokonaną odległość (314 km w jedną stronę) i "stawkę za 1 kilometr przebiegu przejazdu" określoną w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). Stawka ta w odniesieniu do pojazdów o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³, wynosi 0,8358 zł. W ten sposób wyliczone koszty przejazdu samochodem określono zatem na kwotę 524,89 zł.
W tym stanie sprawy, należało postanowić o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w podanej wyżej wysokości, co też referendarz orzekł, jak w sentencji, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Violetta Radecka /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na skutek wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu P. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. G., w kwocie 820,09 złotych (słownie: osiemset dwadzieścia złotych i dziewięć groszy), obejmujące: 1) wynagrodzenie w kwocie 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), 2) zwrot wydatków w kwocie 524,89 złotych (słownie: pięćset dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt dziewięć groszy).
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, ustanowił J. G., radcę prawnego z urzędu, w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny P. S..
Pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, sporządził skargę kasacyjną i reprezentował skarżącą przed Sądem II instancji. Okoliczność występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym potwierdza protokół z rozprawy, odbytej w dniu 12 marca 2014 r., znajdujący się w aktach sprawy (karta: 129 akt). Z protokołu wynika także, że pełnomocnik skarżącej wniósł na rozprawie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Pismem z dnia 19 marca 2014 r. radca prawny P. S. zwrócił się do tut. Sądu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. wynagrodzenia za zastępstwo prawne w wysokości 2.400 zł plus VAT oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków w kwocie 524,89 zł. Ponownie oświadczył, że opłaty te nie zostały uiszczone do tej pory w całości ani w części. Uzasadniając wniosek o przyznanie kosztów w podanej przez niego wysokości wskazał na regulacje § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) i wskazał, że wyczerpał przesłanki tego przepisu, bowiem dokonał czynności w nim wymienionych, tj. sporządził i wniósł skargę kasacyjną, a także reprezentował stronę na rozprawie przed NSA. Ponadto, w niniejszej sprawie nie prowadził sprawy przed Sądem I instancji, lecz został wyznaczony dopiero po wydaniu wyroku przez ten Sąd, a zatem wysokość wynagrodzenia powinna być określona jako 100 % stawki minimalnej określonej w ww. przepisie. Dodał także, że z treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna to stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia i określa się nią w zależności od przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 12.243 zł, bowiem skarżącej przyznano zasiłków celowych na łączną kwotę 7.757 zł, a ona domagała się kwoty 20.000 zł. Tym samym, wysokość wynagrodzenia radcy prawnego powinna wynieść 2.400 zł plus VAT.
Pełnomocnik powołując się na przepis art. 250 P.p.s.a. zwrócił się także o przyznanie zwrotu niezbędnych wydatków związanych ze sprawą, w postaci kosztów przejazdu samochodem na rozprawę przed NSA, tj. przejazdu na trasie: Opole – Warszawa – Opole, czyli 2 x 314 km = 628 km, które pomnożone przez stawkę tzw. "kilometrówki" (równą 0,8358 zł/km) daje kwotę 524,89 zł.
Na wezwanie referendarza, pełnomocnik skarżącej przedłożył do akt sprawy odpis dowodu rejestracyjnego swojego samochodu.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis § 14, różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wskazać też należy, że w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia.
Wbrew opinii pełnomocnika skarżącej, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna w określonej wysokości lecz decyzja dotycząca przyznania zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy z dnia 18 września 2012 r., orzekały o przyznaniu J. G. zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku nawałnicy z gradobiciem, w wysokości 6.205,60 zł. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, istota pomocy społecznej i świadczeń z tego zakresu, w tym także pieniężnych (zasiłków) wskazuje, że świadczenia te nie są należnościami pieniężnymi w rozumieniu art. 216 P.p.s.a. Zaskarżenie decyzji w przedmiocie świadczeń z tego zakresu z uwagi na odmowę przyznania określonego zasiłku lub na jego wysokość nie oznacza zatem, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oraz że w takiej sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 i 216 P.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 515/09; por. także postanowienie NSA z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt I OZ 625/07 – obydwa dostępne na stronie internetowej NSA: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W konsekwencji powyższego, determinuje to wysokość wynagrodzenia dla pełnomocnika świadczącego pomoc z urzędu w tym postępowaniu.
W związku z powyższym, orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA, w kwocie 240 zł (100% z 240 zł) na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) ww. rozporządzenia, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz.1054 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, która wynosi w tym wypadku 55,20 zł. Rozstrzygając o kosztach referendarz uznał, że słuszne jest przyznanie wynagrodzenia w stawce minimalnej, co uzasadnia rodzaj i stopień zawiłości sprawy.
Orzekający uznał również jako "niezbędne, udokumentowane wydatki" koszty przejazdu pełnomocnika samochodem osobowym z Opola do Warszawy i z powrotem, celem stawienia się na rozprawie przed NSA w dniu 12 marca 2014 r. Wskazać przy tym należy, że przepis art. 250 P.p.s.a. wskazując na "niezbędne, udokumentowane wydatki" nie wskazuje formy udokumentowania wydatków, ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków zwłaszcza, gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 117/11 – dostępne na www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Wobec tego, referendarz uznał poniesione w niniejszej sprawie przez pełnomocnika koszty podróży z użyciem jego samochodu, marki [...] 1.6, nr rej. [...], o pojemności silnika 1596,88 cm³, jako niezbędne wydatki. Dokonując obliczenia tych wydatków uwzględnił ww. dane pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego, pokonaną odległość (314 km w jedną stronę) i "stawkę za 1 kilometr przebiegu przejazdu" określoną w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). Stawka ta w odniesieniu do pojazdów o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³, wynosi 0,8358 zł. W ten sposób wyliczone koszty przejazdu samochodem określono zatem na kwotę 524,89 zł.
W tym stanie sprawy, należało postanowić o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w podanej wyżej wysokości, co też referendarz orzekł, jak w sentencji, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
