II SA/Ol 321/14

Uzasadnienie

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu "[...]" Zarząd Powiatu

podjął uchwałę nr "[...]", którą na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a

w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U.

z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), uwzględnił oświadczenie K. K.

z dnia 28 listopada 2013r. o rezygnacji ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół

i orzekł o jego odwołaniu po upływie okresu wypowiedzenia z dniem 28 lutego 2014r.

Tego samego dnia, tj. 28 listopada 2013r. K. K. poinformował pisemnie Starostę, że cofa swoją rezygnację. Wyjaśnił, że podpisanie rezygnacji związane było z emocjami, jakie towarzyszyły mu podczas rozmowy z Wicestarostą.

W odpowiedzi na to pismo Wicestarosta zawiadomił K. K., że wniosek zawierający cofnięcie rezygnacji został złożony w sekretariacie Starostwa Powiatowego po podjęciu uchwały Zarządu Powiatu nr "[...]"

w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół po upływie trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

Uchwałą z dnia "[...]"., nr "[...]" Zarząd Powiatu, działając na tej samej podstawie prawnej, zmienił powyższą uchwałę poprzez nadanie nowego brzmienia § 1 tej uchwały i wskazanie, że odwołuje się K. K., w związku ze złożoną rezygnacją, ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół po upływie trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

W dniu 16 stycznia 2014r. K.K. wezwał Zarząd Powiatu

do usunięcia naruszenia prawa polegającego na podjęciu niezgodnych

z prawem uchwał z dnia "[...]" i "[...]" w sprawie jego odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół. Wyjaśnił, że w dniu 28 listopada 2013r. został wezwany do Starostwa Powiatowego, gdzie wręczono mu oświadczenie o złożeniu rezygnacji z zajmowanego stanowiska dyrektora. Podpisał to oświadczenie, będąc pod wpływem silnych emocji, silnego wzburzenia, wobec silnego nacisku ze strony członków Zarządu Powiatu, szczególnie Wicestarosty. Stwierdził, że złożenie rezygnacji zostało na nim wymuszone. Podkreślił, że w tym samym dniu po kilku godzinach odwołał swoje oświadczenie, a mimo to organ podjął w tej sprawie uchwały. Zdaniem strony powołane uchwały są nieważne, gdyż zostały podjęte pomimo wiedzy o cofnięciu złożonej przez niego rezygnacji. Poza tym uchwała nr "[...]" jest nieważna z uwagi na wskazanie w jej treści terminu zajmowania stanowiska – do 28 lutego 2014r. Stwierdził, że jest to termin nieznany ustawie o systemie oświaty, która w art. 38 stanowi o trzymiesięcznym wypowiedzeniu. Wzywający wyraził też wątpliwość, aby uchwała o odwołaniu ze stanowiska została rzeczywiście podjęta zanim cofnął rezygnację. Stwierdził również, że przez takie błyskawiczne podjęcie uchwały Zarząd Powiatu odmówił stronie jakichkolwiek wyjaśnień co do rezygnacji i jej odwołania.

Uchwałą z dnia "[...]", nr ‘[...]" Zarząd Powiatu odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu podano, że K. K. złożył oświadczenie o rezygnacji ze stanowiska dyrektora w godzinach porannych w dniu 28 listopada 2013r. Wobec złożenia tego oświadczenia Zarząd Powiatu podjął tego dnia przed godziną 13:00 uchwałę o odwołaniu ze stanowiska dyrektora. Następnie o godzinie 14:00, czyli po podjęciu uchwały, K. K. złożył w sekretariacie oświadczenie o cofnięciu rezygnacji. Wyjaśniono, że wzywający nie odwołał skutecznie oświadczenia woli o rezygnacji. Zgodnie bowiem z art. 60 i 61 § 1 kodeksu cywilnego odwołanie oświadczenia woli następuje przez złożenie kolejnego oświadczenia woli, które dotrzeć musi do adresata przed albo równocześnie z oświadczeniem odwoływanym, w taki sposób, aby mógł się on zapoznać z jego treścią. Odnośnie do zarzutu błędnego określenia terminu wypowiedzenia w uchwale z dnia "[...]", organ stwierdził, że podany termin - 28 luty 2014r. zachowywał trzymiesięczny termin wypowiedzenia, o którym mowa w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o systemie oświaty. Organ założył bowiem, że uchwałę uda się doręczyć dyrektorowi w dniu następnym, tj. 29 listopada 2013r. w Zespole Szkół. Doręczenie tej uchwały okazało się jednak niemożliwe, gdyż dyrektor przebywał w tym dniu na zwolnieniu lekarskim. Ze względu na fakt, że nie udało się skutecznie doręczyć uchwały zainteresowanemu przed końcem listopada 2013r., w dniu "[...]" Zarząd Powiatu podjął uchwałę nr "[...]", na mocy której zmienił okres wypowiedzenia bez zmiany stanu faktycznego. Zauważono, że termin wypowiedzenia oblicza się zgodnie z art. 30 § 21 kodeksu pracy.

W dniu 5 marca 2014r. K. K. zaskarżył uchwałę nr "[...]"

i uchwałę nr "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się ich uchylenia w związku z naruszeniem art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy

o systemie oświaty poprzez wskazanie w uchwale z dnia "[...]" terminu wypowiedzenia niezgodnego z treścią przepisów ustawy oraz poprzez podjęcie uchwały z dnia "[...]" w sytuacji braku przesłanek z art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a, tj. wobec odwołania oświadczenia o złożeniu rezygnacji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł takie same argumenty, jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślił dodatkowo, że wobec błędnego określenia terminu wypowiedzenia w pierwszej uchwale, od dnia 1 grudnia 2013r. uchwała ta stała się nieważna. Określa bowiem sprzeczny z ustawą termin zajmowania stanowiska. Natomiast skuteczna poprawa nieważnej uchwały odbyła się poprzez nową uchwałę podjętą już w świadomości cofnięcia oświadczenia o rezygnacji. Zdaniem strony skarżącej specyfika sytuacji polega na charakterze funkcji dyrektora szkoły oraz na kolegialnym podejmowaniu decyzji. Nie można zatem sztywno odnosić przepisów kodeksu cywilnego w zakresie składania oświadczeń woli na grunt niniejszej sprawy, ponieważ drugą stroną był organ podejmujący decyzje w trybie uchwał. To, że organ określił niefortunnie zły termin pełnienia funkcji, zakładając doręczenie uchwały skarżącemu jeszcze w listopadzie, nie powinno w żaden sposób obciążać strony. Zaś właściwa uchwała podjęta już po cofnięciu rezygnacji powinna fakt ten uwzględnić.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Zarządu Powiatu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że skarżący nie odwołał skutecznie oświadczenia woli o rezygnacji z pełnionej funkcji, ponieważ oświadczenie to zostało złożone w dniu 28 listopada 2013r. w godzinach porannych, natomiast oświadczenie o jego odwołaniu - o godzinie 14:00, po podjęciu uchwały. Tym samym również w chwili podejmowania uchwały nr "[...]" z dnia "[...]" oświadczenie o rezygnacji nie było skutecznie odwołane

Zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2014r. Przewodniczący Wydziału II, stosownie do art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") rozdzielił skargi na poszczególne uchwały. Skargę na uchwałę nr "[...]" zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Ol 321/14, a skargę na uchwałę nr "[...]" - pod sygnaturą II SA/Ol 322/14.

Na rozprawie w dniu 29 maja 2014r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., o połączeniu tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia,

i prowadzeniu ich pod sygnaturą akt II SA/Ol 321/14.

Pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i oświadczył, że skarżący nie wytoczył powództwa zmierzającego do uchylenia się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli.

Pełnomocnik organu podał, że skarżący wytoczył powództwo o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem odwołania ze stanowiska, które zostało oddalone przez Sąd Rejonowy – Sąd Pracy. Wyrok ten nie jest prawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził,

iż poddane kontroli uchwały nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę ich wydania stanowił przepis art. 38 ust. 1 pkt 1lit. a ustawy o systemie oświaty, który stanowi, że organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce, odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem. Zgodnie z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty w przypadku szkół prowadzonych przez powiat kompetencje do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie wykonuje zarząd powiatu. Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 595) zarząd powiatu jest organem wykonawczym powiatu i wykonuje zadania powiatu określone przepisami prawa (art. 32 ust. 1 tej ustawy), podejmując uchwały, które zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu

w głosowaniu jawnym, chyba ze przepisy ustawy stanowią inaczej.

Z unormowań tych wynika, że czynność odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma charakter kompetencji władczej związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty. Wskazać bowiem należy, że zgodnie

z art. 34a i 34b ustawy o systemie oświaty organ prowadzący szkołę lub placówkę oświatową sprawuje nadzór nad ich działalnością administracyjną, finansową

i w ograniczonym zakresie - pedagogiczną. Powiatom, na podstawie art. 5 ust. 5a ustawy o systemie oświaty, powierzono prowadzenie szkół podstawowych specjalnych

i gimnazjów specjalnych, szkół ponadgimnazjalnych, w tym z oddziałami integracyjnymi, szkół sportowych i mistrzostwa sportowego oraz placówek wymienionych w art. 2 pkt 3 - 5 i 7, z wyjątkiem szkół i placówek o znaczeniu regionalnym i ponadregionalny. Oznacza to, że ustawodawca nałożył na organy wykonawcze powiatu obowiązek zapewnienia właściwego funkcjonowania szkół wskazanego typu. Powyższy obowiązek oznacza także, że dobór kadry kierowniczej w szkołach powinien odbywać się w taki sposób, aby zapewnić prawidłowe, niezakłócone funkcjonowanie placówek oświatowych pod względem administracyjno-finansowym oraz pedagogicznym. Dlatego też czynność powierzenia i odwołania dyrektora szkoły lub innej placówki oświatowej ma charakter publicznoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012r., sygn. akt I OSK 2186/11, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, na zasadzie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., uchwała w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły podlega kontroli przez sąd administracyjny pod względem legalności. Przepis ten stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o systemie oświaty wskazuje, że nauczyciel, któremu powierzono stanowisko kierownicze może złożyć rezygnację. Ustawodawca uprawnienia tego nie ograniczył żadnym terminem, więc oświadczenie w tym przedmiocie może zostać złożone w każdym momencie. Złożenie rezygnacji skutkuje odwołaniem nauczyciela ze stanowiska kierowniczego za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, o czym władczo wypowiedzieć się ma organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego prowadzącej daną szkołę. Oznacza to, że odwołanie ze stanowiska kierowniczego następuje dopiero z upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia określonego w uchwale (zarządzeniu) organu wykonawczego. Dopiero więc na skutek podjęcia uchwały w przedmiocie odwołania i zawiadomienia o niej zainteresowanego rozpoczyna się bieg terminu wypowiedzenia. Z treści omawianego unormowania wynika, że organ wykonawczy jest związany złożoną rezygnacją w tym znaczeniu, że nie może jej zignorować i wstrzymywać się z jej uwzględnieniem, chyba że zachodzą inne przyczyny stanowiące podstawę do niezwłocznego zwolnienia ze stanowiska kierowniczego. W przypadku ich braku, skoro ustawodawca zakreślił trzymiesięczny okres wypowiedzenia w przypadku rezygnacji ze stanowiska, to uchwała w przedmiocie odwołania powinna zostać podjęta w terminie umożliwiającym realizację tego uprawnienia wobec nauczyciela składającego rezygnację, który ma prawo oczekiwać odwołania w przewidywanym terminie. Stąd wniosek, że uchwała taka może zostać podjęta niezwłocznie, zwłaszcza gdy złożona rezygnacja nie budzi żadnych wątpliwości, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Zauważyć należy, że omawiany przepis poprzez zastrzeżenie terminu wypowiedzenia, nawiązuje wprost do instytucji wypowiedzenia unormowanej

w kodeksie pracy. Dlatego pojęcie to należy rozumieć i stosować w sposób przyjęty na gruncie kodeksu pracy. Zgodnie z art. 30. § 1 pkt 2 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem). Z unormowania tego wynika, że wypowiedzenie rozpoczyna swój bieg z chwilą dojścia do wiadomości drugiej strony w taki sposób, że mogła się z nim zapoznać (art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). W myśl zaś art. 30 § 21 k.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca. Uwzględniając powyższe, w uchwale z dnia "[...]", nr "[...]" Zarząd Powiatu sprzecznie z tymi przepisami ustalił koniec okresu wypowiedzenia konkretnie na dzień 28 lutego 2014r. Pomimo że termin ten w dacie podejmowania uchwały uwzględniał przedstawione zasady, bowiem organ założył, że uda mu się doręczyć uchwałę dyrektorowi jeszcze w listopadzie 2013r., to jednak ustawodawca jednoznacznie określił, że ma to być termin trzymiesięczny i takiego sformułowania należało użyć wprost w uchwale, co umożliwiało następnie ustalenie skutku upływu okresu wypowiedzenia zgodnie z przytoczonymi unormowaniami. Zarząd Powiatu dostrzegł jednak wadliwość swojego rozstrzygnięcia i w dniu "[...]" podjął uchwałę nr "[...]", którą konwalidował uchwałę z dnia "[...]" w ten sposób, że sformułowanie "po upływie okresu wypowiedzenia z dniem 28 lutego 2014r." zastąpił prawidłowo słowami "po upływie trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia". Z chwilą zawiadomienia o wprowadzonej zmianie uchwała nr "[...]" obowiązuje w brzmieniu nadanym uchwałą zmieniającą, a więc zgodnym z przepisami prawa. Wprowadzenie takiej zmiany było możliwe, gdyż uchwała nr "[...]" w dacie jej zmiany nie wywołała jeszcze skutku prawnego w postaci zakończenia biegu ustalonego okresu wypowiedzenia. Poza tym, nawet gdyby organ wykonawczy powiatu nie wprowadził stosownej zmiany, to w sprawie posiłkowe zastosowanie miałby art. 49 k.p., który stanowi, że w razie zastosowania okresu wypowiedzenia krótszego niż wymagany, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wymaganego, a pracownikowi przysługuje wynagrodzenie do czasu rozwiązania umowy. Reasumując błędne określenie terminu wypowiedzenia w uchwale z dnia "[...]" nie uzasadniało stwierdzenie jej nieważności, bowiem do momentu wprowadzenia zmiany jej treści nie wywołała jeszcze żadnych skutków prawnych.

Wbrew przekonaniu skarżącego odwołanie rezygnacji nie stanowiło przeszkody do podjęcia uchwały zmieniającej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniu 28 listopada 2013r. skierował do Zarządu Powiatu podpisane własnoręcznie oświadczenie o rezygnacji z powierzonego stanowiska dyrektora Zespołu Szkół. Po paru godzinach tego samego dnia "wycofał rezygnację", tłumacząc swoją wcześniejszą decyzję emocjami, jakie towarzyszyły rozmowie z Wicestarostą. Jednak odwołanie złożonego parę godzin wcześniej oświadczenia nastąpiło już po zapadnięciu uchwały o odwołaniu ze stanowiska dyrektora, czego strona w ogóle nie neguje. Zatem należy przyjąć, że w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały z dnia "[...]". Zarząd Powiatu nie miał wiedzy o cofnięciu rezygnacji. Nawet jednak gdyby ją miał, to nie mógłby uwzględnić "wycofania rezygnacji". Skarżący powołując się na możliwość cofnięcia oświadczenia woli, zacytował fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012r., sygn. akt II OSK 401/12. W wyroku tym NSA stwierdził, że "odmawianie radnym możliwości cofnięcia oświadczenia woli, dotkniętego poważnymi wadami, z braku odpowiedniej publicznoprawnej regulacji byłoby rozwiązaniem stawiającym radnych w sytuacji gorszej niż sytuacja osób składających cywilnoprawne oświadczenia woli. Taka interpretacja byłaby zbyt restrykcyjna, zważywszy także na ustrojowe znaczenie demokratycznych wyborów do organów stanowiących samorządu terytorialnego (a także wyborów wójta, burmistrza, prezydenta). Waga aktów wyborczych sprawia jednocześnie, że ewentualne cofnięcie oświadczenia woli o zrzeczeniu się mandatu nie może być swobodne, może mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych i tylko przed podjęciem przez organ stanowiący uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu. Ocena, czy wystąpiły takie szczególne okoliczności, uzasadniające - z uwagi na poważną wadę oświadczenia woli - dopuszczalność jego cofnięcia, należy do organu stanowiącego, który powinien posiłkowo posłużyć się przepisami kodeksu cywilnego (art. 61 i art. 82-88)".

Stanowisko to wyjaśnił i doprecyzował następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2013r., sygn. akt II OSK 880/13 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym NSA zwrócił szczególną uwagę na charakter

i treść przepisów dotyczących oświadczenia woli. Podniósł, że art. 61 § 1 kodeksu cywilnego stanowi "Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej". Z punktu widzenia konkretyzacji adresata oświadczenia woli wyróżnia się: oświadczenia woli składane innej osobie (kierowane do ściśle określonej osoby), które obejmują nie tylko oświadczenia składane w ramach dwu- lub wielostronnych czynności prawnych, lecz także w ramach jednostronnych czynności prawnych, które najczęściej wymagają złożenia oświadczenia indywidualnie oznaczonej osobie. NSA podkreślił, że regulując kwestię składania oświadczeń woli, polski ustawodawca przyjął tzw. kwalifikowaną teorię doręczenia, zgodnie z którą oświadczenie uznajemy za złożone z chwilą, gdy dotarło do adresata w taki sposób, że ten mógł zapoznać się z jego treścią. W przypadku gdy oświadczenie woli składane jest innej osobie, możliwość odwołania tego oświadczenia została wyraźnie przez ustawodawcę ograniczona do sytuacji wskazanej w zdaniu drugim § 1 art.61 kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 zdanie drugie k.c. odwołanie oświadczenia woli jest możliwe w przypadku, gdy następuje jednocześnie lub przed złożeniem odwoływanego oświadczenia. NSA stwierdził, że w literaturze słusznie zauważa się, że sytuację taką trafniej jest określać mianem "wycofania" oświadczenia woli (zob. np. M.A. Zachariasiewicz, Procedura zawierania umów według znowelizowanych przepisów kodeksu cywilnego, KPP 2004, z. 4, s. 938). Trudno bowiem mówić o odwoływaniu oświadczenia, które w sensie jurydycznym nie zostało jeszcze skutecznie złożone. NSA dostrzegł, że analizowana reguła wskazuje, że aż do chwili doręczenia składanego oświadczenia w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią, istnieje ciągle możliwość powstrzymania skutków, jakie oświadczenie to ma wywołać. Oświadczenie wycofane w omawianym tu trybie powinno być traktowane tak, jakby nigdy nie zostało złożone. Tym samym błędny jest pogląd , że dopuszczenie stosowania przepisów kodeksu cywilnego do oświadczenia o zrzeczeniu się mandatu radnego umożliwiłoby odwoływanie takiego oświadczenia. Wręcz odwrotnie z powołanego przepisu, jak zaznaczył NSA, wynika podstawowa zasada, że oświadczenie woli które zostało złożone innej osobie w sposób taki, że mogła zapoznać się z jego treścią nie może być odwoływane. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że dalszym zagadnieniem jest problematyka wad oświadczenia woli uregulowana w przepisach art.82-88 kodeksu cywilnego . Złożone oświadczenie woli może być dotknięte takimi wadami jak: złożenie oświadczenia przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli (art.82 k.c.), oświadczenie złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru (art.83 k.c.), oświadczenie złożone pod wpływem błędu (art.86 k.c.), oświadczenie złożone pod wpływem bezprawnej groźby (art.87 k.c.). Przepisy kodeksu cywilnego regulują również problematykę uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu, groźby, natomiast w przypadku wad oświadczenia woli o których mowa w art.82 i 83 k.c. , oświadczenia są nieważne. Mając powyższe na uwadze NSA dostrzegł, że w świetle przepisów kodeksu cywilnego uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które składane jest innej osobie, nie ma charakteru swobodnego, dowolnego, a wręcz przeciwnie możliwe jest wówczas, gdy oświadczenie to zostało obarczone określoną wadą. Zdaniem NSA taką właśnie sytuację miał na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2012r. II OSK 401/12, w którym w okolicznościach konkretnej sprawy dopuścił " możliwość cofnięcia oświadczenia woli dotkniętego poważnymi wadami " czyli dopuścił możliwość uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli dotkniętego jedną z wad określoną w art.86 lub 87 k.c.

Analogicznie również w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe cofnięcie złożonej skutecznie rezygnacji z powierzonego stanowiska kierowniczego w szkole. Ewentualnie skarżący mógł uchylić się od skutków prawnych złożonego wadliwie oświadczenia woli, jeżeli istnieją ku temu podstawy. Do rozstrzygnięcia takiej kwestii właściwym jest jednak sąd powszechny. Jednakże, jak wynika z informacji przedstawionej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, skarżący żadnych działań w tym kierunku nie podjął.

W tym stanie rzeczy skargi, jako nieuzasadnione, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.