VIII SA/Wa 175/14

Uzasadnienie

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga D. K. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą, które zostało wydane na skutek rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Do wydania powyższego orzeczenia doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W związku z przebywaniem od miesiąca lutego 2013 r. na zwolnieniu lekarskim D. K. został skierowany przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą R. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. celem orzeczenia do dalszej służby w Policji. Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. (organ I instancji) stwierdziła [...] niezdolność D.K. do służby w Policji oraz [...] grupę inwalidztwa. U ww. policjanta rozpoznano:

1. [...]. Przebyty w 2009 r. przemijający incydent [...] [...] - § 74 p 3r9D

2. zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa [...] u osoby z przebytą operacją [...] [...] w 2010 r. bez objawów neurologicznych - § 39 p1 r9C

3. [...] II okres - § 34 p4r9C

Organ I instancji stwierdził, że związek schorzenia (niezdolności, ograniczonej zdolności do służby) ze służbą istnieje odnośnie p. 2 i 3 rozpoznania zgodnie z p. 2 i 9 zał. rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 (Dz. U. Nr 206/09 poz. 1723), nie istnieje zaś odnośnie p. 1 rozpoznania, bowiem schorzenie nie figuruje w ww. rozporządzeniu.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł D.K. prosząc o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Podniósł, że orzeczenie organu I instancji jest dla niego krzywdzące. Nie można bowiem zgodzić się, że jego choroba nie ma związku ze służbą. Służba w Policji miała duży wpływ na stan jego zdrowia. W związku z tym wniósł "o przyznanie uszczerbku na zdrowiu nabytego w pracy lub wykreślenie wpisu niezdolności by mógł wrócić do pracy i jakoś dopracować do emerytury". Nadto wskazał, że do lekarza [...] powinien zgłosić się znacznie wcześniej.

W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2013 nr [...], Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

w W. (dalej także jako "OKL MSW" lub "organ odwoławczy") uchyliła orzeczenie organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. i wydała własne.

OKL MSW rozpoznała u ww. policjanta:

1. Organiczne zaburzenia [...] - § 74 p2r9D

2. Zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa [...] u osoby

z przebytą operacją [...] [...] w 2010 r. z okresowym zespołem bólowym korzeniowym szyjnym aktualnie bez objawów ubytkowych neurologicznych i korzeniowych - §34p4r9C

[...] II okres - §39p1r9C

Przemijający incydent [...] [...] w 2009 r. bez §

Z rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika, że związek schorzenia (niezdolności do służby) ze służbą nie istnieje odnośnie 1 i 4 pkt rozpoznania, istnieje zaś odnośnie 2 i 3 pkt rozpoznania. Związek schorzenia wymienionego w pkt 1 i 4 rozpoznania nie istnieje, gdyż nie spełnia ono kryteriów zał. Nr 1 i 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 13 października 2005 r. (Dz. U. Nr 210/05, poz. 1753) i do rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 r. (Dz. U. Nr 206/05, poz. 1723). Istnieje związek ze służbą odnośnie p. 2 i 3 rozpoznania zgodnie z p. 2 i 9 zał. rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 r. (Dz. U. Nr 206/09 poz. 1723). Jedynie schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania aktualnie powoduje inwalidztwo. Stopień zdolności do służby ustalono na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 9 lipca 1991 r. (Dz. U. Nr 79. poz. 349 z późniejszymi zmianami: Dz. U. Nr 83/92, poz. 425 oraz Dz. U. Nr 146/95, poz. 712) uznając ww. policjanta za [...] niezdolnego do służby w Policji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po zapoznaniu się z odwołaniem, dokumentacją medyczną, po konsultacji [...], [...] i po badaniu własnym stwierdza, że schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania powoduje całkowitą niezdolność do służby, nie ograniczając zdolności do pracy, co uzasadnia orzeczenie [...] grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż schorzenie je powodujące nie spełnia kryteriów zał. Nr 1 i 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 13 października 2005 r. (Dz. U. Nr 210/05, poz. 1753) i do rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 r. (Dz. U. Nr 206/05, poz. 1723).

Schorzenia wymienione w pkt 2 i 3 rozpoznania pozostają w związku ze służbą zgodnie z ww. rozporządzeniem, ale aktualnie nie powodują upośledzenia sprawności ustroju

w stopniu, uzasadniającym przyznanie grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo OKL MSW orzekła czasowo, wyznaczając termin badania kontrolnego za trzy lata. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie wydano w oparciu o ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z dnia 18 lutego 1994 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 53, poz. 214 oraz Dz. U. Nr 8, poz. 67 z 2004 r. z późn. zm.).

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. D.K. (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł skargę na powyższe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu orzeczeniu w części dotyczącej stwierdzenia, że inwalidztwo skarżącego nie pozostaje w związku ze służbą w Policji, zarzucił:

- błędną wykładnię treści załączników do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 13 października 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, z tytułu których przysługują odszkodowania określone w ustawie, co wyraża się uznaniem, iż choroby takie jak [...], na które leczy się skarżący, pozostają bez związku ze służbą w Policji,

- nierozważenie i nie wyjaśnienie szeregu okoliczności faktycznych na temat stanu zdrowia skarżącego oraz pobieżne potraktowanie znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji medycznej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że wbrew orzeczeniu OKL MSW wszystkie schorzenia skarżącego pozostają w oczywistym związku ze służbą w Policji. Problemy z kręgosłupem były najprawdopodobniej pochodną wypadku samochodowego, jakiemu skarżący uległ jako młody policjant. W związku z pracą pozostają też zaburzenia [...] ([...]). Skarżący całą swoją służbę spędził w stanie czynnym, z czego połowę w oddziale [...], wymagającej pełnej sprawności intelektualnej i natężonej aktywności fizycznej, w narażeniu na stres w napiętej atmosferze interwencji domowych oraz w zagrożeniu dla zdrowia i życia ze strony chuliganów, awanturników, nietrzeźwych i innych osób niepanujących nad swoim zachowaniem. Była to praca i jednocześnie pasja skarżącego, która doprowadziła go do inwalidztwa [...] grupy. Posiadając orzeczenie o niezdolności do pracy skarżący nie może wrócić do służby w Policji. Nie może też wykonywać ciężkiej pracy fizycznej ani też pracy bezruchowej w pochylonej pozycji przez osiem godzin.

W konkluzji wskazano, że podstawę skargi stanowi nieuwzględnienie powyższych okoliczności przez OKL MSW oraz niewłaściwa interpretacja wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji zamieszczonego

w załączniku do rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 r. W wykazie tym (załącznik nr 2) pod poz. 2, 7, 9 i 11 wymieniono m.in.:

- chorobę zwyrodnieniową oraz schorzenia kręgosłupa powstałe wskutek długotrwałej służby związanej z ujemnym działaniem wpływów atmosferycznych oraz z wysiłkiem fizycznym,

- chorobę serca w związku ze służbą związaną z dużą odpowiedzialnością, nadmiernym napięciem nerwowym i nienormowanym czasem pracy,

- nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie w warunkach służby i powikłania w jego przebiegu w związku ze służbą w warunkach wymagających nadmiernego napięcia nerwowego, zwiększonej odpowiedzialności i nienormowanego czasu służby,

- przewlekłe [...] wywołane warunkami służby wymagającymi nadmiernego napięcia nerwowego, zwiększonej odpowiedzialności i nienormowanego czasu służby.

W odpowiedzi na skargę, Okręgowa Komisja Lekarska przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji w W., podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o jej oddalenie wskazując, że w zaskarżonym orzeczeniu stwierdzono, iż zarówno zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa jak i [...] pozostają w związku ze służbą (pkt 18 na str 3 orzeczenia). Brak związku ze służbą stwierdzono jedynie w odniesieniu do organicznych zaburzeń [...] oraz przemijającego incydentu [...] z 2009 r. Aktualnie inwalidztwo u skarżącego powodują jedynie organiczne zaburzenia [...]. Zaburzenia te nie są związane ze służbą, gdyż nie znajdują się w wykazach chorób i schorzeń stanowiących załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 października 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723). Pełne uzasadnienie prawne i faktyczne zawarto w pkt. [...] orzeczenia na str. [...], oraz w pkt. [...] na str. [...].

Na rozprawie w dniu [...] maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że kwestionuje również ustalony przez organ stopień niezdolności do służby bowiem skarżący powinien być zaliczony co najmniej do [...] grupy inwalidzkiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Bezspornie o zdolności fizycznej i psychicznej policjantów do pełnienia służby

w Policji orzekają wojewódzkie komisje lekarskie (w pierwszej instancji) i okręgowe komisje lekarskie (w drugiej instancji). Czynią to, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.), wydanego

z upoważnienia art. 26 ust. 2 w związku z art. 40 i art. 86 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

Orzeczenia wydawane przez komisje zawierają rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, podejmowane na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej. Dotyczą konkretnej osoby i zmierzają do ustalenia pewnych faktów prawotwórczych (np. orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę zwolnienia policjanta ze służby - art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Policji).

Charakter prawny orzeczeń o zdolności do służby w Policji nosi cechy typowej decyzji administracyjnej, zawierającej rozstrzygnięcie o zdolności do służby (co jest zasadniczym celem orzeczenia) i uzasadnienie. Ich doniosłość prawną determinuje walor zawartego w nich rozstrzygnięcia, który stwarza wszelkie podstawy do przyjęcia, iż powinny być poddane kontroli sądowoadministracyjnej.

Zauważyć jednak należy, że orzeczenia komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji można podzielić na dwie główne odrębne grupy.

Pierwsza grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania i oceny stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do służby, jej dalszego pełnienia albo zwolnienia ze służby. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny, bowiem ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla organu właściwego w sprawach powołania określonej osoby do służby albo do zwolnienia ze służby, przy czym przyjęcie do służby lub zwolnienie ze służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Należy więc przyjąć, że komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r. o sygn. akt I OSK 354/09 oraz porównawczo uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 stycznia 1998 r.

o sygn. akt OPS 8/97 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA - nsa.gov.pl).

Druga grupa, orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, to orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia

i jednocześnie ustalenia związku stwierdzonego schorzenia funkcjonariusza ze służbą dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.

Reasumując, od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. - publikacja: ONSA z 2001 r. Nr 2, poz. 47; Lex 45587; OSA z 2000 r. Nr 1 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA - nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, że ustawa o Policji w art. 68 stanowi, że policjant, który

w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie. Jest nią ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz. U. z 1072 r., Nr 53, poz. 345 z późn. zm.). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 3 wspomnianej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, z tytułu których przysługują odszkodowania określone w ustawie (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 75 z późn. zm.). Zgodnie z art. 12 tej samej ustawy od decyzji organu resortu spraw wewnętrznych w sprawie odszkodowania przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego oraz w terminie określonym w art. 4779 § 1 tego Kodeksu (ust. 3). Odwołanie przysługuje również w przypadku nie wydania takiej decyzji we właściwym terminie (ust. 4). Natomiast kwestie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji normują przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Art. 15 ust. 4 ostatnio wymienionej ustawy stanowi, że emeryturę podwyższa się o 15% podstawy wymiaru emerytowi, którego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Renta inwalidzka przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu i chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby (art. 19 w związku z art. 20 ust. 3 pkt 4 ustawy). Na podstawie delegacji zawartej w art. 20 ust. 4 przywołanej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r., Nr 206, poz. 1723).

Wynika z powyższego, że choć ustalanie chorób, uszczerbku na zdrowiu,

w związku ze służbą w Policji należy do komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w W., to prawo do świadczeń, ich zakres i wysokość z tego tytułu ustalają inne organy, od rozstrzygnięć których przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W tej sytuacji orzeczenia przedmiotowych komisji lekarskich dotyczące ustalania określonych schorzeń i ich związku ze służbą nie mają w pełni samodzielnego bytu, podlegając kontroli dokonywanej przez sądy powszechne w postępowaniach

o prawo do określonych świadczeń przysługujących z przywołanych tytułów, o ich zakres i wysokość. Kontrola odbywa się w ramach rozpoznania odwołań od decyzji

o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego

i stanowią jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich

zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 603/10 oraz uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA - nsa.gov.pl, jak też uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 199 9 r., sygn. III ZP 9/99, OSNAPiUS z 2000r, nr 5, poz.167).

W niniejszej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła jednak całe orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego - radca prawny wyjaśnił bowiem, że kwestionuje nie tylko związek schorzeń ze służbą ale również ustalony przez organ stopień zdolności do służby. W tej sytuacji, w części dotyczącej zagadnienia samego inwalidztwa oraz jego związku ze służbą, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), bowiem w tym przedmiocie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola legalności zaskarżonej decyzji w zakresie zagadnienia zdolności do służby skarżącego wykazała zaś, że skargę należało oddalić.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że sąd administracyjny, stosownie do zapisu art. 3 § 1 p.p.s.a, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Jednocześnie na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod

względem legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że jeżeli zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, to sąd obowiązany jest skargę oddalić. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, dotyczącym zagadnienia zdolności do służby skarżącego, wykazała, że rozpatrywana pod tym kątem skarga nie jest zasadna.

Należy podkreślić, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zawiera precyzyjne unormowania w zakresie orzekania o zdolności funkcjonariuszy podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych do służby.

Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi, z uwagi na jego specyfikę, ma charakter szczególny i nie podlega rygorom Kodeksu postępowania administracyjnego. Komisje lekarskie oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów oraz funkcjonariuszy poszczególnych formacji mundurowych do pełnienia służby.

Rozporządzenie w § 13 ust. 1 enumeratywnie wymienia pojęcia i ustala kryteria ich zastosowania dla określenia stopnia przydatności funkcjonariusza do pełnienia służby w danej formacji. Orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać między innymi określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby (por. § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Innych sformułowań w orzeczeniu o zdolności do służby niż wymienione w § 13 ust. 1 pkt 1-5 rozporządzenia, komisja lekarska zamieszczać nie może.

Z kolei w § 25 ust. 2 rozporządzenie określa, że orzeczenie winno zawierać: rozpoznane schorzenia lub ułomności fizycznej albo psychicznej, określenie stopnia zdolności do służby, związek schorzeń lub ułomności ze służbą, uzasadnienie orzeczenia oraz stosowne pouczenie.

W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało wydane po dokonaniu czynności orzeczniczych w oparciu o dokumentację medyczną, po konsultacji [...] i [...], jak również po przebadaniu skarżącego oraz zawiera sformułowanie zawarte w § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia i wymagane uzasadnienie wraz z pouczeniem. W stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Stwierdzona bowiem przez OKL MSW choroba skutkująca w przypadku skarżącego inwalidztwem, tj. organiczne zaburzenia [...] (§ 74 p 2) powoduje [...] niezdolność do służby. Warto również zauważyć, że niezdolności skarżącego do służby nie kwestionuje również sama strona skarżąca. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego wskazał bowiem, że skarżący powinien być zaliczony co najmniej do [...] grupy inwalidzkiej.

Powyższe prowadzi do wniosku, że pojęcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu "[...] niezdolny do pełnienia służby w Policji" i poczynione rozpoznanie jest prawidłowe, czemu dał wyraz organ administracji w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Skład orzekający Sądu, podziela dominujący w tym zakresie w orzecznictwie pogląd, że kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może dotyczyć kwestii czysto medycznych. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich oraz ustaleń OKL MSW w zakresie stwierdzonych schorzeń, bowiem nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej niezbędnej przy rozpatrywaniu tego rodzaju spraw przez właściwe komisje lekarskie. Rozpoznanie u skarżącego ww. schorzenia daje podstawę do uznania go za niezdolnego do służby w Policji. Tym samym, uznać należy, że zaskarżone orzeczenie ww. komisji w zakresie określającym stopień zdolności do służby skarżącego odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi są chybione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień, ani naruszeń prawa w takim stopniu, aby skutkowały one uchyleniem, albo stwierdzeniem nieważności zaskarżonego orzeczenia w opisanej powyżej części.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił w części skargę i orzekł, jak w sentencji wyroku.