II SA/Łd 96/14

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]nr[...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]nr [...]w części merytorycznej (pkt 1) i uchylił wspomnianą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w części dotyczącej terminu i w tym zakresie określił nowy termin wykonania obowiązku do dnia 31 marca 2014 r.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, decyzją z dnia [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał H. K., S. K. i T. K. wykonanie robót budowlanych w budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego), zlokalizowanym po wschodniej stronie nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. A, niezbędnych do doprowadzenia w/w budynku do stanu zgodnego z przepisami, polegających na nadmurowaniu do poziomu spodu dachu od strony wschodniej wykonanej zewnętrznej ściany z bloczków betonowych, która to ściana będzie stanowiła ocieplenie budynku i przegrodę ogniową, zgodnie z przedłożoną dokumentacją "Inwentaryzacja budowlana budynku letniskowego i gospodarczego", będącą załącznikiem do niniejszej decyzji, stanowiącą jej integralną część, w terminie do dnia 30 listopada 2013 r.

W odwołaniu od tej decyzji B. K. wniosła o jej uchylenie jako wydanej niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, zarzucając naruszenie: art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niezałączenie do decyzji organu I instancji inwentaryzacji budowlanej budynku letniskowego i gospodarczego opracowanego przez technika W. J., będącej załącznikiem do decyzji i stanowiącej jej integralną część.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części merytorycznej i uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu i w tym zakresie ustalił nowy termin wykonania obowiązku do dnia 31 marca 2014 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż sporny obiekt budowlany, wybudowany w latach 1988-1992, został wykonany bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. W roku 2005 inwestorzy H. i S. K. dobudowali od strony północnej spornego budynku rekreacji indywidualnej budynek gospodarczy, a od strony wschodniej mur z bloczków betonowych do wysokości ok. 1,00 m i długości 6,90 m. Budynek gospodarczy jest przedmiotem odrębnego opracowania.

Prowadząc postępowanie administracyjne w tej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia[...], nr [...]nakazał H. K., S.K. oraz T.K., rozbiórkę rzeczonego budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego), z uwagi na fakt, iż inwestorzy nie przedłożyli dokumentu świadczącego, że budynek ten został wybudowany na terenie, na którym w dacie rozstrzygnięcia dopuszcza się możliwość realizacji tego rodzaju obiektów budowlanych.

Decyzją z dnia [...]nr [...]uchylił w całości powyższą decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpatrzeniu skargi B. K., wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 472/12 oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].

Następnie organ II instancji wskazał, że ze względu na fakt, iż sprawa dotyczy samowoli budowlanej, dokonanej w latach 1988-1992, tj. przed rokiem 1995, w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, co wynika z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powyższe obligowało organy nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania na podstawie przepisów art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Przywołując brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podkreślił, że organ nadzoru budowlanego, stosując powyższe unormowanie winien ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez organ. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika, że dla nieruchomości w Ł. przy ul. A, dla terenu na którym znajduje się działka o numerze ewidencyjnym 22, obręb [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł., obejmującej wschodnią część osiedla B, zatwierdzony przez Radę Miejską w Ł. uchwałą nr XXV/402/11 z dnia 26 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 30 listopada 2011 r. nr 349, poz. 3502), który wszedł w życie 30 dni od daty publikacji. Z treści wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego zakresem nieruchomość przy ul. A w Ł. wynika, że nieruchomość ta znajduje się na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 39 MN. W § 20 ust. 1 uchwały zawarta jest informacja, że dla terenów oznaczonych na rysunku symbolami 10MN, 15MN, 17MN, 19MN, 21MN, 23MN, 35MN, 37MN i 39MN plan ustala przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej. Omawiany budynek rekreacji indywidualnej zlokalizowany jest poza wyznaczonymi liniami zabudowy. Z kolei § 20 ust. 10 uchwały stanowi, iż na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 15MN, 35MN, 37MN i 39MN dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy zlokalizowanej częściowo lub w całości poza liniami zabudowy, z prawem wyłącznie do remontu. Tym samym w świetle ustaleń zawartych w wypisie i wyrysie z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczona została przesłanka wymieniona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w omawianej sprawie.

W celu wyeliminowania przesłanki wymienionej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji ustalił, iż przedmiotowa inwestycja nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Ponadto okoliczność dotycząca pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie ma zastosowania, ponieważ przedmiotem lokalizacji jest budynek rekreacji indywidualnej, a zatem przeznaczony do czasowego użytkowania w celach mieszkalnych, co nie pozostaje w sprzeczności z zapisem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu.

Jednocześnie WINB zauważył, iż ewentualne orzeczenie nakazu rozbiórki omawianego budynku jest środkiem ostatecznym i stosowanym w przypadku, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w przepisach zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nakaz rozbiórki powinien mieć zastosowanie nie wtedy, gdy zachodzi możliwość, lecz wówczas gdy występuje taka konieczność. Mając powyższe na uwadze PINB w Ł. w drodze postanowienia z dnia 13 marca 2013 r. nr 89/2013 nakazał inwestorom przedłożenie w terminie do dnia 30 lipca 2013 r. następujących dokumentów: inwentaryzacji zagospodarowania terenu, sporządzonej na aktualnej mapie do celów projektowych; inwentaryzacji budowlanej budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) wraz z orzeczeniem o stanie technicznym; projektu budowlanego ewentualnych zmian lub przeróbek koniecznych do wykonania, w celu doprowadzenia wymienionego obiektu do zgodności z przepisami i prawem; oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczących budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego), zlokalizowanego po wschodniej stronie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...]organ I instancji uchylił powyższe postanowienie w zakresie obowiązku przedłożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pozostawiając je w pozostałej części bez zmian.

Dokonana przez organ I instancji analiza przedłożonych w dniu 26 lipca 2013 r. przez inwestorów dwóch egzemplarzy dokumentacji wykazała, iż są one niekompletne w związku z czym organ I instancji pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. wezwał inwestorów do ich uzupełnienia w terminie 14 dni. Po częściowym uzupełnieniu brakujących dokumentów, lecz przed upływem wyznaczonego terminu, inwestorzy zwrócili się do organu I instancji z prośbą o przedłużenie terminu o ok. 30 dni, celem dostarczenia inwentaryzacji zagospodarowania terenu, z uwagi na czas uzyskania mapy do celów projektowych. W dniu 3 października 2013 r. inwestorzy przedłożyli brakujący dokument.

Zdaniem WINB wobec faktu, iż w odniesieniu do omawianego obiektu budowlanego zostały wyeliminowane przesłanki negatywne, wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. organ I instancji prawidłowo uznał, iż podlega on wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 ustawy. Ze znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy inwentaryzacji budowlanej, pkt 4, opracowanej przez osobę mającą stosowne uprawnienia wynika, iż w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami należy od strony wschodniej wykonaną do wysokości 100 cm zewnętrzną ścianę z bloczków betonowych nadmurować do poziomu spodu dachu. Ściana będzie stanowiła ocieplenie budynku oraz przegrodę ogniową. Nie zachodzi również konieczność wykonania projektu robót zmian i przeróbek doprowadzających do zgodności z obowiązującym planem. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym sprawy, organ I instancji trafnie nakazał inwestorom, na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wykonanie robót budowlanych w budynku rekreacji indywidualnej (letniskowym) zlokalizowanym po wschodniej stronie nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. [...], niezbędnych do doprowadzenia w/w budynku do stanu zgodnego z przepisami a polegających na nadmurowaniu do poziomu spodu dachu od strony wschodniej wykonanej do wysokości 100 cm zewnętrznej ściany z bloczków betonowych, która to ściana będzie stanowiła ocieplenie budynku oraz przegrodę ogniową.

Odnosząc się do zarzutów, podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że w świetle powyższych faktów nie stwierdził naruszenia prawa, tj. art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, jak również naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił przy tym, że dokumentacja p.t. "Inwentaryzacja budowlana budynku letniskowego i gospodarczego" autorstwa W. J., stanowi załącznik jedynie do decyzji przeznaczonej dla podmiotów zobowiązanych do wykonania nałożonych obowiązków. Jednocześnie podkreślił, że nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Ponadto, organ odwoławczy, mając na uwadze brak możliwości wykonania obowiązku w wyznaczonym przez organ I instancji terminie, uznał za uzasadnione skorzystać z unormowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił decyzję PINB z dnia [...] w części dotyczącej terminu i w tym zakresie ustalił nowy termin wykonania obowiązku do 31 marca 2014 r., natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i postanowienia PINB z dnia [...] nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła:

1. skierowanie decyzji do niewłaściwej osoby i błędne potraktowanie współwłaściciela T. K. jako inwestora omawianej inwestycji;

2. naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez rozszerzające ich stosowanie a zwłaszcza zapisów § 4 pkt 19 poprzez przyjęcie, że przekroczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 20 ust. 10 poprzez przyjęcie błędnego założenia, że termin "istniejąca zabudowa" w zapisie tego paragrafu jest tożsamy z samowolą budowlaną;

3. naruszenie art. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez błędną interpretację pojęcia zabudowa,

4. naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 2 art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe ich stosowanie;

5. oparcie decyzji dotyczącej budynku rekreacji indywidualnej na nie dotyczącej tego budynku inwentaryzacji;

6. naruszenie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, poprzez nie wskazanie naruszeń, które usuwane są w oparciu o ten przepis oraz zastosowanie go do samowolnie wzniesionego w 2005 r. muru, do którego mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązującego prawa budowlanego;

7. nakazanie nadmurowania ścianki bez zgody wszystkich osób posiadających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka H. K. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, iż nie kwestionuje faktu popełnienia samowoli budowlanej. Jak wskazała, stanowisko skarżącej uniemożliwia jej dokonanie legalizacji obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że roboty budowlane przy budowie budynku letniskowego zlokalizowanego w Ł., przy ul. [...] prowadzone były w latach 1988 – 1992 bez pozwolenia na budowę. Organy ustaliły również, że roboty wspomniane zostały zakończone przed dniem 1 stycznia 1994r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, co pozwoliło na zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w oparciu o treść art. 103 ust. 2 tejże ustawy.

Przeprowadziwszy postępowanie, wykluczające istnienie przesłanek z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., działając na podstawie art. 40 tejże ustawy, nałożono wszakże na H. K., S. K. i T. K. obowiązek podwyższenia zewnętrznej ściany wschodniej, która wybudowana została bez pozwolenia na budowę w 2005r., podczas budowy budynku gospodarczego. Trudno zatem odmówić racji zarzutom skargi, kwestionującym prawidłowość tak nałożonego obowiązku, choć wynika on ze złożonej przez inwestorów inwentaryzacji budowlanej. Jeśliby bowiem przyjąć, że wybudowana samowolnie w 2005r. ściana stanowi ścianę budynku letniskowego, brak byłoby podstaw do zastosowania przepisu art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat (1988 – 2005), to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie orzekania. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2007r., sygn.akt II OSK 782/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013r., sygn.akt II SA/Wr 20/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl) Przyjęcie natomiast, że budowa budynku letniskowego zakończona została przed dniem 1 stycznia 1994r., zaś wykonane samowolnie w 2005r. roboty budowlane obiektu tego nie dotyczyły, nie pozwala na legalizację dokonanej w latach 1988-1992 samowoli budowlanej, poprzez wykonanie robót, mających związek z odrębną samowolą, której inwestorzy dopuścili się w 2005r. Tego rodzaju praktyka prowadziłaby bowiem do sytuacji, w której przedmiotem obowiązków nałożonych na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974r. byłaby w istocie inwestycja, zrealizowana samowolnie pod rządami Prawa budowlanego aktualnie obowiązującego.

Wątpliwości budzi również kwestia wykluczenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zgodnie bowiem z treścią cytowanego przepisu obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przepisami, w oparciu o które dokonywana być winna wspomniana ocena, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013r., sygn.akt II OPS 2/13).

Aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla terenu, na którym położona jest nieruchomość, będąca przedmiotem postępowania (oznaczonego symbolem 39 MN), przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej. Legalizowany budynek rekreacji indywidualnej zlokalizowany jest jednak poza wyznaczonymi liniami zabudowy. § 20 ust. 10 uchwały stanowi, iż na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 15MN, 35MN, 37MN i 39MN dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy, zlokalizowanej częściowo lub w całości poza liniami zabudowy, z prawem wyłącznie do remontu. Rację przyznać należy zatem stronie skarżącej, że istniejąca zabudowa, o której mowa w normie prawa miejscowego, musi być zabudową wzniesioną legalnie. Dla oceny zatem, czy zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. konieczne jest ustalenie przeznaczenia terenu, na którym położona jest zainwestowana nieruchomość od daty budowy.

W zakresie adresata obowiązków, nakładanych w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, iż przepis wspomniany dopuszcza możliwość ich skierowania do inwestora, właściciela lub zarządcy. W rozpoznawanej spawie organy adresatami obowiązków, nałożonych zaskarżoną decyzją uczyniły H. K., S. K. i T. K., nie wskazując czy są oni inwestorami czy też współwłaścicielami nieruchomości. W przypadku współwłaścicieli nie wydaje się jednak prawidłowe wybieranie spośród nich jedynie kilku, zwłaszcza w sytuacji, gdy osoby inwestorów, zdają się nie budzić wątpliwości.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy.

Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,-zł.)

Prowadząc ponownie postępowanie, organy winny uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie oraz podejmując i prawidłowo uzasadniając wydane rozstrzygnięcie.

k.ż.