II OSK 1084/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 289/13, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Z. B. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący pismem z dnia 23 lipca 2011 r. złożył skargę na zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu utwardzenia gruntu na działce budowlanej nr ... w Ł..

W odpowiedzi organ I instancji poinformował skarżącego pismem z dnia 30 lipca 2011 r. o swoich czynnościach i rozstrzygnięciach w sprawie, w szczególności o wydaniu w dniu 31 maja 2011 r. decyzji znak PINB-OA/7356/22A//11 orzekającej o nienałożeniu na inwestorów obowiązku wykonania robót bądź innych czynności, bowiem roboty na działce nr 329/5 zostały już doprowadzone do stanu zgodnego z prawem.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tarnowie, zw. dalej PINB, działając na podstawie art. 231 k.p.a., przekazał skargę na bezczynność organowi II instancji.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, zw. dalej WINB, wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania wniosku, bowiem nie było jasne, czy skarżący składa skargę na bezczynność, czy skargę w trybie art. 235 § 1 k.p.a.

Z. B. poinformował w odpowiedzi na powyższe wezwanie, że żąda stwierdzenia bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie i zobowiązania do czynności.

Zawiadomieniem z dnia 30 października 2011 r., znak WSE.7641.244.2012.MMAT, WINB uznał powyższą skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu organ podniósł, że w sprawie nie można mówić o bezczynności organu I instancji, bowiem PINB zakończył postępowanie wyjaśniające wydaniem zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, skierowanego do skarżącego, a następnie wszczął postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji znak PINB-OA/7356/22A//11 z dnia 31 maja 2011 r.

Ponadto, w dniu 13 listopada 2012 r. skarżący złożył zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, na niezałatwienie jego skargi z dnia 23 lipca 2011 r.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. znak DON/ORZ/7101/1700/12 GINB odmówił wyznaczenia WINB dodatkowego terminu załatwienia sprawy, bowiem skarga została już rozpatrzona.

Skargę na bezczynność WINB wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. B.. W uzasadnieniu skarżący przywołał okoliczności rozpoznawania przez organ I instancji sprawy wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu na działce budowlanej nr ... w Ł., wskazując, że PINB nie powiadomił go o przebiegu postępowania oraz nie doręczył mu decyzji z dnia 31 maja 2011 r., zaś WINB nie zadziałał w tym przypadku jako organ II instancji, rozpoznający wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność, bowiem skarga dotyczy postępowania prowadzonego na podstawie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a z przepisu art. 3 p.p.s.a. wynika, że kognicja sądu nie obejmuje czynności administracji w toku postępowania skargowego.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że skarga dotyczy bezczynności WINB polegającej na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę drogi.

Sąd Wojewódzki skargę odrzucił, gdyż postępowanie organów administracji publicznej w sprawach skarg w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i wydane w tym trybie zawiadomienia na podstawie art. 237 i 238 k.p.a. nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w pkt od 1 do 4a omawianego przepisu, co wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była bezczynność WINB w związku z rozpoznaniem zażalenia objętego pismem skarżącego z dnia 23 i 26 lipca 2012 r. na niezałatwienie sprawy w terminie przez PINB oraz w związku z ww. pismami skarżącego z dnia 23 i 26 lipca 2012 r. adresowanymi do WINB o nakazanie rozbiórki drogi. Taki wniosek wynika z zestawienia ze sobą treści skargi do Sądu Wojewódzkiego z dnia 9 kwietnia 2013 r., uszczegółowionej następnie pismem skarżącego z dnia 17 czerwca 2013 r. i z dnia 1 września 2013 r. Skarżący nie zgadza się z wykonaniem na działce nr ... w Ł. utwardzenia terenu z kruszywa naturalnego, gruzu betonowego, piasku rzecznego i żółtego. W odniesieniu do tych robót budowlanych PINB decyzją z dnia 31 maja 2011 r. wypowiedział się, że nie nakłada na A.i J. B. obowiązku wykonania czynności ani robot budowlanych, przy robotach budowlanych polegających na wykonaniu utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej - działce nr ... w miejscowości Ł. gm. S., ponieważ roboty te zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W decyzji tej PINB wyjaśnia, że "roboty budowlane polegające na utwardzeniu działki budowlanej nie są budową obiektu budowlanego (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego) a jedynie innymi robotami budowalnymi i nie podlegają rozbiórce w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Zatem postępowanie w przedmiotowej sprawie należy prowadzić w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 -Prawo budowlane".

Ww. decyzja PINB stanowi decyzję ostateczną. Skarżący nie został uznany za stronę postępowania w sprawie wydania ww. decyzji administracyjnej.

W piśmie z dnia 23 lipca 2013 r., które zaczyna się od słów "skarga" skarżący podnosi, że na działce sąsiedniej nr 329 w Ładnej J. B. prowadzi budowę drogi jak wynika, według skarżącego, bez stosownego pozwolenia lub decyzji, gdy prowadzenie takiej budowli jest niedopuszczalne z przyczyn technicznych. Nadto - pisze dalej skarżący, jak potwierdził PINB pismem z dnia 16 maja 2011 r. - do dnia dzisiejszego nikt nie dokonał egzekucji z tego tytułu przez doprowadzenie budowanej drogi bez zezwolenia niezgodnie z Prawem budowlanym do stanu pierwotnego. W związku z tym skarżący wnosi o stwierdzenie bezczynności PINB przez wykonanie jego ustaleń, ustalenie stanu prawnego dokonywania w dalszym ciągu kwestionowanej drogi. Pod ustaleniem stanu prawnego skarżący rozumie zebranie wszelkiej dokumentacji związanej z wydaniem decyzji zezwalającej na budowę drogi, wydanie stosownej decyzji bądź innego orzeczenia związanego z dzisiejszą skargą i wnioskami oraz przesłanie na adres skarżącego. W chwili ustalenia jakiejkolwiek wątpliwości skarżący wnosi o zawiadomienie organów ścigania, wnosi też o wstrzymanie budowy drogi do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w tym sądowoadministracyjnego.

Pismem z dnia 26 lipca 2012 skarżący zwrócił się do WINB na bezczynność PINB przez nie podjęcie czynności ani powiadomienia skarżącego o czynnościach bądź nie nadania skarżącemu statusu uczestnika postępowania opisanego w sprawie stwierdzenia przez organ, że inwestor naruszył przepisy Prawa budowlanego, organ podjął to postępowanie ale do dnia dzisiejszego nie wyegzekwował swych ustaleń naruszenia prawa. Z kolei organ swą bezczynnością prowadzi do przedłużenia drogi w miejscu technicznie niewykonalnym.

Wobec niejasności żądań ww. pism skarżącego WINB wezwał pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. do usunięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego pisma przez jednoznaczne wskazanie jakich czynności oczekuje skarżący od organu II instancji. W odpowiedzi skarżący wskazał, że oczekuje stwierdzenia bezczynności PINB i zobowiązanie go do czynności i stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji, która została wydana w dniu 31 maja 2011 r. W tej sytuacji WINB działając w trybie art. 237 § 3 w zw. z art. 238 § 1 k.p.a. uznał zawiadomieniem z dnia 30 października 2012 skargę za niezasadną, gdyż z relacji PINB przedstawionej zawiadomieniem z dnia 30 lipca 2012 r. oraz przesłanych w załączeniu akt, w obrębie których znajdują się m.in. kierowane do tamtejszego organu wystąpienia skarżącego w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej nr ... w miejscowości Ł. gmina S., oraz udzielone na nie odpowiedzi, wynika, że tamtejszy organ w związku ze skargą skarżącego z dnia 28 kwietnia 2011 w sprawie "budowy drogi na działce nr ... w miejscowości Ł. przeprowadził postępowanie wyjaśniające obejmujące kontrolę na przedmiotowej działce, w wyniku którego stwierdzając naruszenie przez inwestora przepisów ustawy prawo budowlane, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowych ww. robot budowlanych i o powyższym poinformował w drodze pisma-zawiadomienia z dnia 16 maja 2011 r., uznając tym samym jego skargę za uzasadniona. Następnie PINB decyzją z dnia 31 maja 2011 r. zakończył prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne.

W przekonaniu WINB, wyrażonym w opisywanym zawiadomieniu z dnia 30 października 2012 r., PINB w związku ze skargą z dnia 28 kwietnia 2011 przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które w stosunku do skarżącego zakończył wydaniem przewidzianego w dziale VIII k.p.a. zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi. WINB podkreślił, że decyzja PINB z dnia 31 maja 2011 jako nie nakładająca obowiązków nie ma charakteru decyzji podlegającej wykonaniu, zatem po uostatecznieniu się tej decyzji nie istniał przedmiot do wykonania, który by podlegał kontroli i ew. innym czynnościom ze strony PINB. W związku z tymi ustaleniami, mając na uwadze ostateczny charakter decyzji z dnia 31 maja 2011 r. i wskazane powyżej działania PINB, WINB nie uznał jako uzasadnionych zarzutów skarżącego w sprawie bezczynności PINB. W omawianym zawiadomieniu WINB wyjaśnił, że nie widzi podstaw do skierowania sprawy do organów ścigania o możliwości popełnienia przez PINB przestępstwa polegającego nie niedopełnieniu obowiązków urzędnika PINB, jednocześnie pouczając skarżącego o prawie każdego do złożenia takiego wniosku w przypadku domniemania popełnienia przestępstwa. Na koniec WINB szczegółowo wyjaśnił, że nie znajduje podstaw do wszczynania z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 21 maja 2011 r., o co wnioskował skarżący w skargach z dnia 23 i 26 lipca 2012 r., a także w piśmie z dnia 6 września 2012 stanowiącym uzupełnienie wcześniejszych skarg. Ww. decyzja PINB jest ostateczna i prawomocna, korzysta zatem z zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej w czasie wyrażonej w art. 16 k.p.a. Wszczęcie postępowania z urzędu powinno nastąpić w przypadku uznania przez organ, że w sprawie zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 156 k.p.a. Sam skarżący nie występuje bezpośrednio z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB w Tarnowie. Zawiadomienie WINB zawiera pouczenie, o którym stanowi art. 239 § 1 k.p.a.

Sąd Wojewódzki wskazał, że jest mu znane urzędu, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji PINB z dnia 31 maja 2011 r. - co uruchamia tym samym odpowiednie postępowanie jurysdykcyjne w sprawie, które pozostaje jednak - poza tą konstatacją - poza przedmiotem ustaleń składu rozpoznającego.

Następnie pismem z dnia z dnia 13 listopada 2012 skarżący skierował do GINB zażalenie na mocy art. 37-37 k.p.a., które - pismem przewodnim WINB z dnia 19 listopada 2012 r. - zostało przekazane do GINB.

GINB postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012, rozpatrując zażalenie na niezałatwienie przez WINB sprawy dotyczącej skarg z dnia 26 lipca 2012 r. i 26 lipca 2012 r. złożonych w PINB odmówił wyznaczenia WINB dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W tym miejscu skład rozpoznający zauważył, że skarżący pisząc skargę na bezczynność WINB, zarówno do GINB jak i Sądu Wojewódzkiego nazywa bezczynnością zachowanie WINB, które zakończyło się wydaniem zawiadomienia w trybie art. 238 k.p.a. Postępowanie skargowe z działu VIII k.p.a. stanowi zaś uproszczone postępowanie jednoinstancyjne, którego przedmiotem nie jest rozpatrywanie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku działalności administracji publicznej w ramach rozpatrywania skarg w trybie działu VIII k.p.a. - ustawodawca nie przewidział skargi do sądu administracyjnego. Wskazuje na to wykładnia art. 3 § 2 p.p.s.a. w zestawieniu z jednoinstancyjnym charakterem tego postępowania wynikającym m.in. z pouczenia, o którym stanowi art. 239 § 1 k.p.a., zgodnie z którym przy ponowieniu skargi bezzasadnej bez wskazania nowych okoliczności, której bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego.

Sąd Wojewódzki wskazał, że procedura skargowa unormowana w przepisie art. 227 k.p.a. ma cechy jednoinstancyjnego postępowania skargowego, bardzo uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną: zawiadomieniem skarżącego o załatwieniu skargi. Co więcej, skardze do sądu administracyjnego nie podlega także bezczynność organów w sprawie skargi. Ta bezczynność i skargi na nią wyczerpują się zatem w trybie skargowym działu VIII k.p.a. bez kontroli sądu administracyjnego. Skoro zaś skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi jako niemieszcząca się w tym katalogu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 16 stycznia 2014 r. wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu w całości zarzucono naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj.

1) art. 149 § 1 w zw. z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i:

a) sformułowanie rozstrzygnięcia w sposób uniemożliwiający określenie, która ze skarg została odrzucona, w sytuacji kiedy wskazane normy wymagają sformułowania rozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny, a Sąd Wojewódzki w sentencji wskazał, iż "skargę odrzuca" w sytuacji kiedy rozpoznawał w ramach jednego postępowania dwie skargi złożone do sądu administracyjnego; a zatem uznając, iż obie skargi miałyby podlegać odrzuceniu winien w sentencji wskazać, że "skargi odrzuca", bo w przeciwnym wypadku nie jest jasne w jakim zakresie została rozstrzygnięta;

b) sformułowanie w sentencji postanowienia przedmiotu zaskarżenia w sposób uniemożliwiający dokładne określenie co stanowiło punkt odniesienia tenoru orzeczenia;

2) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy przedmiotowa sprawa należy do właściwości sadów administracyjnych, bowiem Sad Wojewódzki błędnie przyjął, że stanowi ona sprawę rozstrzyganą w trybie skarg i wniosków, co łączy się z błędnym zastosowaniem przy ocenie sprawy art. 222 i art. 227 k.p.a.;

3) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poprzestanie na stwierdzeniu, że sprawa nie należy do właściwości sadów administracyjnych, gdyż podlegała rozpoznaniu w ramach działu VIII k.p.a. bez wyjaśnienia dlaczego Sąd Wojewódzki uznał, że postępowanie organów administracji publicznej kwalifikujące działania skarżącego w trybie działu VIII k.p.a. należy uznać za właściwe.

Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Wojewódzki oraz przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania.

Zarzuty te są niezasadne.

Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że skarga Z. B. nosi wszelkie cechy tzw. skargi powszechnej, tj. skargi o jakiej mowa w art. 227 k.p.a. Ustalenie to należy uznać za prawidłowe. Z. B. skarży się bowiem na niewłaściwe załatwianie jego sprawy przez organy administracji.

Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt IOSK 1300/08 i z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt IIOSK 533/07). Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu skargowym przez ten organ przy zastosowaniu przepisów działu VIII k.p.a. również nie podlega ocenie sądu administracyjnego w trybie przewidzianym w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że określone w tym przepisie zakres kognicji sądu w sprawach skarg na bezczynność pokrywa się z kognicją sądów w sprawach ze skarg na akty lub czynności wymienione w przepisach poprzedzających, tj. w pkt 1 – 4 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, gdy niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawach innych aktów lub czynności, wyłączona jest także możliwość wniesienia skargi na bezczynność w tych sprawach. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. zauważyć trzeba, że skarga Z. B., tak jak wyżej zostało stwierdzone, ma wszelkie cechy skargi, o jakiej mowa w art. 227 k.p.a., która dotyczy w szczególności zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. W niniejszej sprawie strona skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania przed sądami administracyjnymi, nie sprecyzowała w sposób dostateczny na czym polegać miała bezczynność organu, a w szczególności jakiego orzeczenia, czy czynności organ nie podjął. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a. p.p.s.a. Z samego zaś faktu niezadowolenia skarżącego nie wynika dopuszczalność domagania się wydania aktów, czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Niezależnie od tego komparycja postanowienia w połączeniu z uzasadnieniem tego postanowienia powoduje, że nie ma jakichkolwiek wątpliwości jakie dokładnie czynności organów Sąd Wojewódzki miał na względzie w tym postępowaniu.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia orzeczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd Wojewódzki do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345). Przepis przywołanego art. 141 § 4 zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem dotyczy on zarzutów istotnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu Wojewódzkiego pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednym z tych elementów jest wskazanie podstaw rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie Sąd Wojewódzki wskazał tę podstawę, tj. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 237, art. 238 k.p.a., który miał zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem skarga została odrzucona. Z obszernych zaś rozważań Sądu wynikają przyczyny, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu Wojewódzkiego odrzucające skargę jest zatem zgodne z prawem, zaś twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.