II SA/Wa 2084/13

Uzasadnienie

Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział [...] K. C. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez oficera, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. ąkt II SA 691/02) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez oficera skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r.

W dniu 13 lipca 2011 r. K. C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. w przedmiocie wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zarzucając, że wypowiedzenia tego dokonano na niewłaściwej podstawie prawnej. Zdaniem skarżącego, rozformowanie jednostki wojskowej nie jest równoznaczne z likwidacja pojedynczego stanowiska służbowego określonego w etacie jednostki wojskowej, a zatem wypowiedzenie mu stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 wymienionej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rażąco narusza prawo. Zainteresowany wskazał, że skoro jednostka wojskowa, w której pełnił zawodową służbę wojskową została rozformowana, to organ wojskowy winien wypowiedzieć mu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, po uprzednim zbadaniu możliwości wyznaczenia go na inne (równorzędne lub wyższe) stanowisko służbowe. Brak przeprowadzenia tego rodzaju analizy - zdaniem zainteresowanego - powoduje, że zaskarżone decyzje zawierają wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uznając za podstawę art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt II SA 691/02), wydany został pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), regulującej również postępowanie sądowoadministracyjne.

Z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) wynika, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Powołując się na opisany wyżej stan faktyczny, podał, że stosownie do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej, czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a. Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, stwarza zatem konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania, łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 K.p.a.). Mając zatem powyższe na uwadze, stwierdzono, że w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 691/02, oddalającego skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., Sąd stwierdził, że "wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego z powodu odmowy objęcia niższego stanowiska w związku ze zwolnieniem ze stanowiska, które uległo likwidacji, nie narusza przepisów art. 36 ust. 6 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.).

Z powyższego wynika, że Sąd ocenił jako zgodne z prawem decyzje wydane w sprawie wypowiedzenia oficerowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej.

Natomiast skarżący we wniosku z dnia 13 lipca 2011 r., kwestionuje dopuszczalność dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, przez co wkracza

w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej.

Od powyższej decyzji skarżący złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdził uchybienie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.

Na powyższe postanowienie K. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1583/12).

Minister Obrony Narodowej uznał w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że złożony przez oficera w dniu 26 marca 2012 r. (data stempla pocztowego) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej tym postanowieniem zasługuje na rozpoznanie, gdyż skarżący otrzymał je w dniu 19 marca 2012 r., a nie, jak pierwotnie organ ustalił, w dniu 14 marca 2012 r.

Tym samym, Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. uchylił zaskarżone przez oficera postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie.

Również na to postanowienie K. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1881/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 1583/12) umorzył postępowanie w sprawie ze skargi oficera na postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Rozstrzygnięcie Sądu jest prawomocne od dnia 30 października 2012 r.

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. - sygn. akt II SA/Wa 1881/12 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2012 r.

W związku z powyższym Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. Z pkt 1 ppkt 1 lit. I upoważnienia nr 41/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. Nr 17, poz. 256), po rozpatrzeniu wniosku K. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. O odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kadr

i Szkolnictwa Wojskowego MON nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.

w przedmiocie wypowiedzenia oficerowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – powołując się na zawarte w nim argumenty - podał, że decyzja ta była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt. II SA 691/02) oddalił wniesioną na nią przez oficera skargę.

Sąd ten stwierdził, że "wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego

z powodu odmowy objęcia niższego stanowiska w związku ze zwolnieniem ze stanowiska, które uległo likwidacji, nie narusza przepisów art. 36 ust. 6 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.)".

Użycie zatem przez Sąd cytowanego sformułowania jest równoznaczne

z wykluczeniem możliwości, by decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...]

z dnia [...] grudnia 2000 r. była obciążona którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych określonych w 156 § 1 kpa, a w szczególności by została wydana

z rażącym naruszeniem prawa bądź zawierała wadę powodującą jej nieważność

z mocy prawa, na co skarżący wskazuje w sformułowanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 26 marca 2012 r.

Organ podkreślił, że Sąd ocenił jako zgodne z prawem decyzje wydane w sprawie wypowiedzenia oficerowi stosunku zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej.

W tym kontekście kwalifikowanym naruszeniem prawa byłoby wydanie przez Ministra Obrony Narodowej kolejnego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia. Takie działanie organu w sytuacji, gdy sprawa została już ostatecznie rozstrzygnięta spowodowałoby odrzucenie, służącej pewności prawa i unikaniu wznawiania sporów między tymi samymi stronami o ten sam przedmiot, naczelnej zasady postępowania, tj. powagi rzeczy osądzonej. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uznał, że zachodzi res iudicata, która uniemożliwia rozpoznanie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. po raz kolejny przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym.

Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. skargi oficera na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 691/02 oznacza, że wyrok ten jest prawomocny. Minister Obrony Narodowej nie jest organem kompetentnym, aby ingerować w to prawomocne rozstrzygnięcie Sądu.

Stosownie do treści art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osadzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy.

Konsekwencją procesową faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osadzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu - w myśl art. 170 cytowanej ustawy - wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia.

Organ podkreślił, że podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zostały już w wystarczający sposób wyjaśnione w dotychczasowym toku postępowania, zatem ponowne odnoszenie się do nich, stanowiłoby powielenie treści podjętego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.

W ocenie organu rozpatrującego sprawę, przy wydaniu przedmiotowego postanowienia, zostały podjęte wszelkie niezbędne czynności zmierzające do dokładnego jej wyjaśnienia. Uwzględniając powyższe oraz dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w przedmiotowej sprawie uznano za niedopuszczalne wyeliminowanie rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji,

tj. postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. z obrotu prawnego, jako zgodnego z obowiązującym prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. C. wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez, jak pisze "niewznowienie postępowania oraz naruszenie art. 171 ustawy ppsa (Dz. U. 12. 1101) poprzez błędne zinterpretowanie w sprawie".

W uzasadnieniu skargi K. C. podniósł, iż rzeczywistą podstawą zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej powinien być art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Istotą sporu w przedmiotowym postępowaniu jest ocena, czy Minister Obrony Narodowej w sposób prawidłowy ustalił brak występowania przesłanek umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] i na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi pozytywnej.

Zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przez dniem 1 stycznia 2004 r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Natomiast stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Każde orzeczenie sądu ma indywidualną skuteczność, która zależy od tego, w jaki sposób rozstrzyga ono o losach zaskarżonego aktu administracyjnego. Wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną oznacza, że zaskarżona decyzja zostaje mocą tego orzeczenia utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja nie naruszała prawa w zakresie określonym art. 145 tejże ustawy. Zatem istotną treścią wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną jest ustalenie, że decyzja nie była prawnie wadliwa z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem, określonych w art. 145 ustawy (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 513 i n.). Dodać dalej należy, że decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sadowego uznana za niewadliwą. Stąd też prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pamiętać wszak należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 468/07 (LEX 505294) wyjaśnił, że "Podmioty wymienione w art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego statuujący jego moc erga omnes wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego wskazać należy treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w którym wyrażono stanowisko, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wstępnie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Innymi słowy mówiąc, jeżeli dany akt był już rozstrzygany przez Sąd i oddalono skargę, to - co do zasady - zamyka to drogę ponownego postępowania administracyjnego, ale również w zakresie stwierdzenia nieważności co do przedmiotu tego rozstrzygnięcia sądowego. Z tego mianowicie powodu, że sąd administracyjny, badając rozstrzygnięcie organu w postępowaniu zwykłym, sprawdza z urzędu, czy skarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności.

Przenosząc rozważania powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] została poddana kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem – bowiem – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA 691/02 oddalił skargę K. C. na powyższą decyzję.

Tym samym potwierdzono, że kontrolowania decyzja była niewadliwa również pod kątem wad kwalifikowanych, objętych art. 156 § 1 K.p.a., zaś fakt, że skarżący nie podnosił zarzutów nieważności postępowania nie może przesądzać, iż Sąd nie brał ich pod uwagę z urzędu.

W tym stanie rzeczy organ administracji zasadnie uznał, że nadzwyczajna kontrola decyzji już raz skontrolowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niedopuszczalna i nie naruszył prawa, odmawiając na podstawie art. 61a K.p.a. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Reasumując, organ zasadnie wywiódł, że w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia

[...] grudnia 2000 r. nr [...] istnieje już powaga rzeczy osądzonej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.

Przenosząc rozważania powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że decyzja z dnia 1 grudnia 2000 r. nr 818/Kadr została poddana kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem – bowiem – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA 691/02 oddalił skargę Krzysztofa Chabika na powyższą decyzję.

Tym samym potwierdzono, że kontrolowania decyzja była niewadliwa również pod kątem wad kwalifikowanych, objętych art. 156 § 1 K.p.a., zaś fakt, że skarżący nie podnosił zarzutów nieważności postępowania nie może przesądzać, iż Sąd nie brał ich pod uwagę z urzędu.

W tym stanie rzeczy organ administracji zasadnie uznał, że nadzwyczajna kontrola decyzji już raz skontrolowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niedopuszczalna i nie naruszył prawa, odmawiając na podstawie art. 61a K.p.a. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Reasumując, organ zasadnie wywiódł, że w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia

1 grudnia 2000 r. nr 818/Kadr istnieje już powaga rzeczy osądzonej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.