II SA/Ol 212/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: PINB), działając na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1995 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał T.J. rozbiórkę garażu typu "blaszak" zlokalizowanego na działce nr [...] obr. nr [...] miasto P. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestor T.J. nie posiadał prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskał jedynie zgodę Dyrektora Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa A (zwanego dalej: Wojewódzkim Przedsiębiorstwem), ówczesnego właściciela terenu, na budowę i użytkowanie garażu. W archiwach Urzędu Miasta w P., Starostwa Powiatowego w B. oraz Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa nie zachowały się żadne dokumenty dotyczące budowy spornego garażu. Ponieważ lokalizacja garażu narusza przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) oraz ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Pieniężna zatwierdzonego uchwałą nr XII/126 PWRN w Olsztynie z dnia 9 kwietnia 1965 r., obowiązującego w okresie budowy garażu, organ orzekł o nakazie jego rozbiórki.

W dniu 25 kwietnia 2013 r. T.J. zwrócił się do PINB z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia

[...] orzekającą nakaz rozbiórki garażu. Wskazał, że nigdy nie był właścicielem spornego garażu, tylko jego najemcą. Właścicielem natomiast było Wojewódzkie Przedsiębiorstwo i to na jego terenie powstało zaplecze gospodarczo-garażowe. Po rozwiązaniu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa powstała Spółka cywilna A. Dyrektor Spółki w 1982 r. przedłużył mu umowę najmu na część garażową. Następnie właścicielem posesji stała się gmina, która przygotowała budynki wraz z gruntami do sprzedaży pracownikom zakładu. Jednakże gmina nie dopełniła tych czynności.

Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 i art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwanej dalej: k.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] orzekającą nakaz rozbiórki garażu. W uzasadnieniu organ podkreślił, że po otrzymaniu wezwania do wskazania okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, T.J. w piśmie z dnia 21 października 2013 r. jako podstawę wznowienia wskazał zaistnienie nowych dowodów w sprawie (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a jako datę, w której strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia - datę wydanego wcześniej w tej sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, tj. [...]. Do pisma tego została dołączona kopia podania z dnia 6 lipca 1992 r. do Dyrektora Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa w sprawie wyrażenia zgody na przedłużenie użytkowania garażu, kopia mapki z naniesioną lokalizacją garażu, a także kopia karty pracy T.J. za 1988 r. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, że przedłożone podanie z dnia 6 lipca 1992 r. znajduje się w aktach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] jako załącznik do pisma z dnia 19 marca 2011 r. W piśmie tym oraz w piśmie z dnia 10 kwietnia 2011 r. T.J. oświadczył, że uzyskał zgodę ówczesnego właściciela terenu – Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa na budowę garażu. Zatem dokument ten nie zawiera żadnych faktów nieznanych organowi, a o zaistniałym fakcie strona wiedziała już 19 marca 2011 r. Również przedłożona kopia karty pracy nie wnosi nic nowego do sprawy. Zdaniem organu, nie zostały przedstawione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. Nie został także zachowany termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a zatem wniosek ten nie spełnia przede wszystkim wymogów formalnych.

Na to postanowienie T.J. wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy dotyczących przedłożonej dokumentacji i zawnioskowanych świadków, a także błędne przyjęcie biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że strona może skutecznie złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a jeżeli żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał fakt ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi. Skarżący jako nową okoliczność wskazał fakt, że nie był on właścicielem garażu tylko najemcą, a jako datę, od której należy liczyć początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - datę postanowienia z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem organu, dokumenty, które mają potwierdzić rację skarżącego znajdowały się w aktach postępowania dotyczącego rozbiórki garażu, zakończonego decyzją z dnia [...], i były znane organowi. Ponadto skarżący nie zachował miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Natomiast kwestia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. wyłączenia organu I instancji bądź pracownika tego organu nie była w ogóle badana z urzędu czy na wniosek strony.

Na powyższe postanowienie T.J., działając poprzez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 24 i art. 25 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu

I instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, które zostało wydane przed rozpatrzeniem wniosku o wyłączenie organu od załatwienia sprawy;

- art. 149 k.p.a. poprzez uczynienie przesłanką odmowy wznowienia postępowania negatywnego wyniku ustaleń co do przyczyn wznowienia, podczas gdy ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania może nastąpić dopiero w fazie postępowania rozpoznawczego, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 147 i art. 148 k.p.a. poprzez uznanie, że wniesienie wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, po ustawowym terminie wynikającym z art. 148 k.p.a. skutkuje bezwzględnym obowiązkiem odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego, podczas gdy organ zobowiązany był ocenić zasadność wznowienia postępowania także z urzędu;

- art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 148 k.p.a. oraz art. 107 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się przez organ do nowych dowodów w postaci zeznań świadków, a tym samym nierozstrzygnięcie czy dowody te mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z dnia 14 września 2013 r., zawierające wniosek o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od załatwienia sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 oraz art. 25 k.p.a. Tymczasem organ odwoławczy pominął okoliczność złożenia tego wniosku i wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania przed merytorycznym załatwieniem kwestii incydentalnej, jaką jest ocena istnienia podstaw do wyłączenia organu. Z tego powodu wydanie w sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania przez organ, co do którego w dniu wydania rozstrzygnięcia został wniesiony i nierozpatrzony wniosek o wyłączenie organu, stanowiło przejaw naruszenia prawa, którego nie zauważył organ II instancji. Skarżący wskazał, że z chwilą wydania postanowienia z dnia [...] o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania decyzji o nakazie rozbiórki, PINB stał się wierzycielem tej należności, w związku z czym podlegał na podstawie art. 25 k.p.a. wyłączeniu od załatwienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]. Ponieważ decyzja ta była podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nałożenia grzywny, której wierzycielem stał się PINB, to zgodnie z art. 25 k.p.a. ten organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika.

Skarżący podniósł, że ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania uregulowanego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, czyli po wznowieniu postępowania. Natomiast organy obu instancji oceniły przyczyny wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Nadto skarżący wskazał, że obowiązkiem organu rozstrzygającego wniosek o wznowienie postępowania, który z powodu niedochowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie zasługiwałby na uwzględnienie, jest rozważyć i wypowiedzieć się co do tego, czy przywołane przez wnioskodawcę okoliczności i przedstawione dowody nie wykazują w stopniu dostatecznym istnienia przyczyny uzasadniającej wznowienie postępowania z urzędu. W sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody nieznane organowi, tj. lista płac skarżącego oraz nowi świadkowie, wskazujące, że w okresie wybudowania spornego garażu skarżący był czynnym pracownikiem Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa. Oznacza to, że skarżący wybudował garaż jako pracownik tego przedsiębiorstwa. Działał zatem w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy, który jako właściciel terenu i spornego obiektu był inwestorem. Skarżący pozyskał wiedzę i wszedł w posiadanie tych dowodów we wrześniu 2013 r. Nie można zatem uznać, że nie został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo organ odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że skarżone postanowienie zostało wydane po rozstrzygnięciu przez organ II instancji kwestii wyłączenia organu I instancji od rozpoznania sprawy dotyczącej postępowania egzekucyjnego związanego z wykonaniem decyzji nakazującej rozbiórkę garażu. Wnioskiem z dnia 14 września 2013 r. skarżący zwrócił się o wyłączenie PINB od postępowania w sprawie garażu. W tym czasie prowadzone było jedynie postępowanie przez PINB dotyczące egzekucji decyzji nakazującej rozbiórkę garażu. Postanowieniem z dnia [...] WINB odmówił wyłączenia PINB od prowadzenia postępowania w tej sprawie. Postanowienie to zostało wydane na długo przed utrzymaniem w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania.

Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że intencją wniosku o wyłączenie inspektora nadzoru budowlanego w postępowaniu egzekucyjnym było wznowienie postępowania. Skarżący w dacie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę nie orientował się co oznacza pojęcie inwestora. O nowych dowodach z zeznań świadków i listy płac skarżący dowiedział się we wrześniu 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu

(art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: ustawą ppsa.).

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Instytucja wznowienia postępowania uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) dalej: k.p.a. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszym etapie tego postępowania organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do wskazanych przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Zatem w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania organ administracji bada w szczególności, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu. W przypadku ujawnienia, iż nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. organ administracji, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Zaznaczyć trzeba, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie domagającej się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji (por.: wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1901/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Kr 489/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Łd 714/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organy prawidłowo ustaliły i uznały, że strona skarżąca nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący złożył bowiem wniosek o wznowienie postępowania w dniu 25 kwietnia 2013 r., a w swoim piśmie z dnia 21 października 2013 r. wyjaśnił, że jako czas niezbędny do liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. należy wskazać dzień [...], tj. datę wydanego wcześniej w sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia należy wyjaśnić, że wskazana data nie może być uznana za wiarygodną, skoro przedłożone przez skarżącego dowody (kopia podania z dnia 6 lipca 1992 r. skierowanego do Dyrektora Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa w sprawie wyrażenia zgody na przedłużenie użytkowania garażu, kopia mapki z naniesioną lokalizacją garażu, a także kopia karty pracy skarżącego za 1988 r.) były już wcześniej organowi znane. Podanie z dnia 6 lipca 1992 r. wraz z załączoną mapką z naniesioną lokalizacją garażu znajdują się bowiem w aktach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] jako załącznik do pisma skarżącego z dnia 19 marca 2011 r. i były analizowane w kontekście wydanej wówczas decyzji. W tych okolicznościach nie może budzić wątpliwości, że wniesienie przez skarżącego podania o wznowienie postępowania w dniu 25 kwietnia 2013 r. nastąpiło z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Stwierdzenie zaś tej okoliczności skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Skoro zaś takie właśnie rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem organu odwoławczego, uznać należało, że postanowienie to odpowiada prawu. Również nie wskazała strona w jakiej dacie powzięła wiadomość o istniejących środkach dowodowych w postaci zeznania świadków, którzy mogą w tej sprawie swoimi zeznaniami wpłynąć na treść podjętej decyzji, w ocenie skarżącego, gdyż ten środek dowodowy został powołany przez stronę dopiero w piśmie z dnia 21 października 2013 r., natomiast sam wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 25 kwietnia 2013 r. Nie wykazała zatem strona, że o tej nowej istotnej dla sprawy okoliczności istniejącej w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie nakazu rozbiórki garażu skarżący dowiedział się w terminie jednego miesiąca od dnia wstąpienia do organu z wnioskiem o wznowienie.

Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący badania przez organ podstaw wznowienia postępowania jeszcze przed jego wszczęciem. Podstawą odmowy wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie było bowiem nie zachowanie terminu określonego w art. 148 k.p.a., skoro przedłożone dokumenty były istniejące i znane organowi w dacie wydawania decyzji co do której wnioskowano o wznowienia, zaś dowód z zeznań świadków został zgłoszony dopiero po wystąpieniu z wnioskiem o wznowienie i nie wykazano aby zachowany został termin od powzięcia wiadomości o tym nowym dowodzie w sprawie. Zatem to brak zachowania terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a., a nie brak wystąpienia przesłanek wznowieniowych wskazanych w k.p.a. był podstawą rozstrzygnięcia.

Nie można również uznać, że skarżone postanowienie zostało wydane przed rozpatrzeniem wniosku o wyłączenie organu od załatwienia sprawy i tym samym został naruszony art. 25 k.p.a. Umknęło skarżącemu, że wniosek o wyłączenie PINB od rozpoznania sprawy został zawarty w piśmie strony z dnia 14 września 2013 r. (k. 18 akt sądowych) złożonym w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego garażu. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, postanowieniem z dnia [...] odmówiono wyłączenia PINB od prowadzenia postępowania w tej sprawie. Natomiast w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczna z dnia [...] o nakazie rozbiórki garażu, wniosek o wyłączenie organu i instancji nie został nigdy złożony. Nadto, zgodnie z art. 25 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., a także osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Z brzmienia tej regulacji wynika niezbicie, że do wyłączenia organu dojdzie, gdy rozpatrywana sprawa dotyczy interesów majątkowych osoby wymienionej w art. 25 § 1 k.p.a. Pojęcie "sprawy dotyczącej interesów majątkowych" należy wiązać z pojęciem "interesu prawnego lub obowiązku", o którym mowa w art. 28 k.p.a. Jest to zatem sprawa rozstrzygana w drodze decyzji, dotycząca interesu prawnego lub obowiązku tej osoby, która wskutek tego jest stroną postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1150/10, dostępny CBOSA ). Za "sprawę dotyczącą interesów majątkowych kierownika organu" należy uznać sprawę, w której chodzi o wydanie decyzji administracyjnej mogącej mieć jakikolwiek wpływ na stan majątkowy osób wymienionych w pkt 1 i 2 art. 25 § 1 k.p.a. (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 162). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawę należy stwierdzić, że nałożenie na skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia, której wierzycielem stał się organ nadzoru budowlanego, nie jest w żadnym wypadku sprawą dotyczącą interesów majątkowych kierownika tego organu lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., jako interesu majątkowego tej osoby lub osób. Kierownik PINB w toku postępowania egzekucyjnego nie reprezentuje własnego interesu majątkowego, lecz interesu Skarbu Państwa, w imieniu którego realizuje obowiązki wynikające z ustawy Prawo budowlane. Tym samym nie została spełniona ustawowa przesłanka wyłączenia organu określona w art. 25 § 1 k.p.a. jak to podnoszono w skardze.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.