IV SA/Wa 2582/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. G. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu odwołującego się z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent

W. wskazał, że w sprawie została spełniona przesłanka uzasadniająca wymeldowanie zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.

o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej: ustawa o ewidencji ludności), bowiem P. G. opuścił trwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia P. ,G. wniósł odwołanie.

Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania Wojewoda stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

W omawianej sprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej W. zwrócił się do Prezydenta W. o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania P. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wskazał. że przeciwko wymienionemu prowadzone jest postępowanie karne [...], a podejrzany nie przebywa

w miejscu pobytu stałego i organy ścigania nie znają jego aktualnego adresu. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. zostało zawieszone dochodzenie przeciwko P. G. z uwagi na nieznane miejsce jego pobytu. W dniu [...] października 2009 r., 1[...] września 2010 r., [...] lutego 2013 r. Prokuratura Rejonowa W. wydawała zarządzenia o poszukiwaniu podejrzanego P. G. w celu ustalenia miejsca jego pobytu. Wydział Prewencji Komendy Rejonowej Policji W. pismami z dnia [...] lipca 2012 r. i [...] lutego 2013 r. poinformował, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nikogo nie zastano. Natomiast sąsiedzi oświadczyli, że P. G. od kilku miesięcy nie zamieszkuje w ww. lokalu. Ponadto Wydział Kryminalny KRP W. poinformował Urząd W. Delegaturę Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w [...], że w stosunku do P. G. został wystawiony list gończy (pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Od [...] kwietnia 2013 r. P. G. przebywa w Areszcie Śledczym W. P. G. potwierdził, że unikał kontaktu z policją, ponieważ był przez nią ścigany. Mimo to twierdzi, że przebywał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i po opuszczeniu zakładu karnego zamierza do niego powrócić. Nie wyraził zgody na wymeldowanie, ponieważ jego zdaniem taka decyzja pozbawi go prawa do lokalu.

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o wymeldowaniu P. G. z pobytu stałego, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Wymieniony nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Dokonując ustaleń Wojewoda [...] oparł się na dokumentacji przedstawionej przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. Wprawdzie P. G. twierdzi, że nie opuścił lokalu dobrowolnie. W orzecznictwie podkreśla się, jednak że ustalenie, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne ma znaczenie kiedy dana osoba jest zmuszona opuścić lokal na skutek działań bezprawnych innych osób. Obawa przed organami ścigania i chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej za czyny przestępcze zarzucane zainteresowanemu nie może stanowić usprawiedliwienia, które mogłoby skutkować w sprawie o wymeldowanie. Nie do przyjęcia byłoby zapatrywanie, że osoba naruszająca prawo może powoływać się skutecznie na obawę przed konsekwencjami tego typu naruszeń w celu uniknięcia wymeldowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 270/11).

W ocenie Wojewody [...] ww. nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed policją. Okres, w ciągu którego organy ścigania nie mogły ustalić, gdzie faktycznie przebywa P. G., należy uznać za w pełni wystarczający do przyjęcia, że opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. miało charakter trwały.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. G. wskazując, iż jest ona niezgodna z prawem i ze stanem faktycznym. Skarżący podkreślił, że mieszka w miejscu zameldowania wraz z synem i konkubiną A. K. Opisał swój harmonogram dnia, podkreślając, że w obawie przed policja opuszczał mieszkanie ok. godz. 6 rano. Wskazał, że fakt jego zamieszkiwania mogą potwierdzić sąsiedzie zamieszkujący w mieszkaniach pod nr [...]. Często odbierał korespondencję z poczty przy ul. [...]. Podkreślił, że niejednokrotnie był zatrzymywany w domu przez policjantów z sekcji kryminalnej. Jednak ani razu po [...] października 2010r. podczas pobytu na policji, czy wylegitymowaniu go nie był informowany o tym, że jest poszukiwany litem gończym. Wskazał, że [...] października 2010r. stawił się do Prokuratury, i poinformowano go, że sprawa będzie najprawdopodobniej umorzona. Dodatkowo skarżący podniósł, że w miejscu zameldowania do dnia [...] kwietnia 2013r. (aresztowanie), przebywał stale. Przyjmował tu rodzinę, kuratora ustanowionego dla jego syna, pracowników MOPS, koleżanki i kolegów. Wojewoda nie wykazał, że musi on mieć stały kontakt z policją, prokuratorem aby posiadać prawo do zameldowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r., którą utrzymał on w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Punkt wyjścia do rozważań na temat prawidłowości procedowania przez organy administracji jak i wydanych w toku postępowania aktów administracyjnych stanowi zatem wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

O opuszczeniu miejsca pobytu stałego jest zatem mowa wówczas może, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż orzekając o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego organy oparły się jedynie o materiał dowodowy- informacje przedstawione przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej W., który zwrócił się do Prezydenta W. o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i wskazał, że przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne [...], a podejrzany nie przebywa w miejscu pobytu stałego i organy ścigania nie znają jego aktualnego adresu. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. zostało więc zawieszone dochodzenie przeciwko P. G. z uwagi na nieznane miejsce jego pobytu. W dniu [...] października 2009 r., [...] września 2010 r., [...] lutego 2013 r. Prokuratura Rejonowa W. wydawała zarządzenia o poszukiwaniu skarżącego w celu ustalenia miejsca jego pobytu. Wydział

Prewencji Komendy Rejonowej Policji W. pismami z dnia [...] lipca 2012 r. i [...] lutego 2013 r. poinformował, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nikogo nie zastano. Natomiast sąsiedzi oświadczyli, że P. G. od kilku miesięcy nie zamieszkuje w ww. lokalu. Ponadto Wydział Kryminalny KRP W. poinformował Urząd W. Delegaturę Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w [...], że w stosunku do P. G. został wystawiony list gończy (pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Od [...] kwietnia 2013 r. P. G. przebywa w Areszcie Śledczym W.

W ocenie Sądu, bez wątpienia wniosek Prokuratora, w którym wskazuje on na okoliczności mające uzasadniać wymeldowanie danej osoby z miejsca pobytu stałego uzasadnia wszczęcie przez organ meldunkowy z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania. Nie zwalnia jednak organu administracji publicznej od przeprowadzenia stosownego, wyczerpującego postępowania dowodowego zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Zgromadzony przez Prokuraturę materiał dowodowy, jak każdy dowód powinien zatem podlegać stosownej ocenie i analizie, którą organ meldunkowy może przeprowadzić dopiero po zebraniu przez siebie materiału dowodowego w postaci, przesłuchania strony, świadków w tym wskazanych przez stronę, przeprowadzenia kontroli meldunkowej w miejscu zamieszkania skarżącego, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie tylko w skardze ale przede wszystkim w odwołaniu wskazał nazwiska osób, które mogą zaświadczyć, iż nie opuścił on miejsca zameldowania na pobyt stały, co dodatkowo obligowało organ odwoławczy do rozpoznania jego żądania zgodnie z art. 78 k.p.a.

Wobec nieprzeprowadzenia w sprawie rzetelnego postępowania Sąd uznał, iż orzekające w sprawie organy naruszyły art. 7, 8, 77, 78, 80 i 107 §3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co uzasadniało konieczność uchylenia decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 w/w ustawy.