VII SA/Wa 341/14

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania W.Sp. z o.o. z siedzibą w Z. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] r., stwierdzającą z urzędu, w związku ze sprzeciwem Prokuratury Apelacyjnej w P., nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę wyciągu narciarskiego, na wyciąg krzesełkowy typu D. wraz z obiektami towarzyszącymi w Z., działka nr ew. 1, 1), obręb Z.- etap II.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił zasady rządzące postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji i wskazał, że decyzja Wojewody D. jest prawidłowa, bowiem decyzja Starosty K. z dnia 1 października 2008 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę – została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska oraz art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wskazane naruszenia nie budzą wątpliwości. Naruszone zostały bowiem przepisy, których treść nie budzi wątpliwości, zaś zawarte w nich normy prawne nie wymagają dokonania jakiejkolwiek wykładni. Naruszone zostały przepisy ustawowe o charakterze ius cogens, a więc bezwzględnie obowiązujące, mające na celu ochronę szczególnie ważkich wartości oraz zapewnienie określonych gwarancji.

Powołując się na treść przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 4, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 3 pkt 7a, art. 3 pkt 1 lit b, art. 3 pkt 3, art. 20 ust. 2 i art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 25, poz. 150) organ wskazał, że zachodzi rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora z dnia 16 września 2008 r., w którym wnosi o pozwolenie na przebudowę istniejącego wyciągu narciarskiego, sentencją decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], a zatwierdzonym ww. rozstrzygnięciem projektem budowlanym, pomiędzy określonym w ww. decyzji, a wynikającym z projektu budowlanego zakresem robót budowlanych.

Zarówno wniosek o pozwolenie na budowę, jak również decyzja o pozwoleniu na budowę wskazują na przebudowę, podczas gdy analiza dokumentacji prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, iż obejmuje ona budowę obiektu budowlanego.

Dokumentacja projektowa dotyczy budowy, nie zaś przebudowy wyciągu narciarskiego. Powyższe stanowisko potwierdza Opis techniczny, w którym projektant wskazał iż "projektuje się budowę krzesełkowego wyciągu narciarskiego (...) w miejscu istniejącego wyciągu narciarskiego orczykowego z przedłużeniem w rejon granicy państwa ..." (pkt. 2 Koncepcja zagospodarowania - k. 152; pkt 4.1 - k. 158-159; k. 162-164) oraz załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z którego jednoznacznie wynika zamiar realizacji, równolegle do istniejącego wyciągu przeznaczonego do rozbiórki, nowego wyciągu, realizacja spornego zamierzenia inwestycyjnego wiąże się z wykonaniem nowych fundamentów stacji i podpór oraz budynku garażu krzesełek i ratraka.

A zatem, decyzją z dnia [...] października 2008r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę wyciągu narciarskiego, nie zaś jego przebudowę.

Powyższe stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Kolejną zasadą wynikającą z Prawa budowlanego jest udzielenie pozwolenia na budowę dotyczącego całego zamierzenia budowlanego. Ta zasada również została naruszona w niniejszej sprawie. Sporne zamierzenie budowlane obejmowało jeden obiekt (wyciąg narciarski), co wynika jednoznacznie z projektu zagospodarowania terenu. Ponadto, żaden z etapów realizacji inwestycji nie mógł samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem, bez drugiego etapu. Trudno bowiem bronić tezy, iż etap II obejmujący budowę stacji górnej wraz z linią wyciągu (od podpory nr 5) był w stanie prawidłowo funkcjonować, tj. zapewnić ciągły ruch (w ogóle ruch) krzesełek (obejmujący ich nawrot) oraz wejście/zejście turystów z krzesełek. Zdecydowanie stwierdzić należy, iż rozpoczęcie etapu II od podpory nr 5 uniemożliwia ww. czynności (z uwagi na brak elementu utrzymującego napięcie liny, wprawiającego linę w ruch oraz zapewniającego nawrót krzesełek - w postaci stacji dolnej).

Decyzja Starosty K. z dnia [...] października 2008r., Nr [...], dotyczy więc udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do części obiektu, co stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Kolejno organ wskazał, że dla analizowanej inwestycji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], znak: [...] (zmienioną postanowieniem własnym z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], znak: [...]) Burmistrz Miasta D. ustalił warunki zabudowy. Lektura ww. rozstrzygnięcia pozwala stwierdzić, iż ustalono w nim warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wymianie istniejącego wyciągu narciarskiego wraz z przyłączem energetycznym, systemem zaśnieżania i urządzeniami technicznymi w postaci: budynku sterowni, budynku stacji trafo i pompowni. Tymczasem analiza zatwierdzonej dokumentacji projektowej wskazuje, iż decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowego krzesełek i ratraka oraz budynku stacji górnej, a więc obiektów nie objętych decyzją wzizt, co stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Ponadto, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w niniejszej sprawie jakkolwiek projektant posiadał wymagane uprawnienia budowlane oraz przedłożył stosowne zaświadczenie, o którym mowa w powołanym przepisie, tym nie mniej projekt budowlany nie został poddany sprawdzeniu. Nie budzi zaś wątpliwości, iż analizowana inwestycja nie należy do żadnej z kategorii, o których mowa w art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego, która zwalniałaby z obowiązku dokonania sprawdzenia.

Brak zatem sprawdzenia projektu budowlanego, w sytuacji gdy ustawa wprost nakłada taki obowiązek, stanowi o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Z analizy akt sprawy wynika również, że sporne zamierzenie inwestycyjne zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane było uzyskanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody (art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. Nr 25, poz. 150). Stosownie do art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

Wprawdzie decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację spornej inwestycji, Nr [...], wydana została przez Burmistrza Miasta D. w dniu [...] sierpnia 2008 r., tym nie mniej winna ona zostać wydana już przed dniem [...] lipca 2008 r., tj. datą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji (decyzja Starosty K. Nr [...]). Wydanie decyzji środowiskowej po tej dacie, lecz przed zatwierdzeniem projektu budowlanego dotyczącego II etapu nie konwaliduje powyższego braku, co stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska. Powyższe potwierdza okoliczność, iż sporna inwestycja stanowi jeden obiekt budowany.

Nie zgodził się natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowanego z oceną Wojewody D. w kwestii rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego bowiem, w aktualnym stanie prawnym, do projektu budowlanego należy dołączyć jedynie oświadczenie inwestora złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle obowiązujących przepisów inwestor nie ma obowiązku wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis, który tego wymagał, został uchylony z dniem 11 lipca 2003 r. na mocy art. 1 pkt 25 lit. a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Weryfikacja oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę. Ponadto organ wskazał, że z treści sprzeciwu Prokuratora wynika, że w chwili obecnej inwestor dysponuje prawem do działki nr ew. [...], wynikającym z zawartej z Nadleśnictwem Z. umowy dzierżawy. W sytuacji zaś, gdy brak dysponowania gruntem na cele budowlane został po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uzupełniony, to nie można uznać, że decyzja ta nie da się pogodzić z porządkiem prawnym i z tej przyczyny zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa.

Na koniec organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołania i wskazał, że 3-letni okres funkcjonowania inwestycji oraz powstanie "skutków społecznie korzystnych" nie wyłączają możliwość eliminacji z obrotu prawnego rozstrzygnięcia obarczonego wadą rażącego naruszenia prawa. Zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wyłącza bowiem ani upływ czasu, ani realizacja inwestycji, zaś wywołane stwierdzonymi naruszeniami skutki prawne są o wiele bardziej doniosłe, aniżeli troska o "poprawę kultury fizycznej społeczeństwa i rozwój regionu". Wskazał również, że eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadami materialno-prawnymi służy tryb stwierdzenia nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. złożyła W. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, polegające na jego błędnej wykładni i zastosowaniu, wyrażających się przyjęciem przez organ niemożności etapowania inwestycji, podczas gdy takie założenie nie znajduje oparcia w treści powołanego przepisu.

Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie przez organ braku wymaganego przy wniosku Spółki oświadczenia o dysponowaniu przez Spółkę prawem do nieruchomości na cele budowlane pomimo niekwestionowanego przedstawienia przez inwestora pisemnego oświadczenia w tym zakresie;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uznaniu rażącego charakteru przez Starostę K. naruszenia art. 64 § 2 k.p.a.,

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uznaniu rażącego charakteru naruszenia art. 35 ust. 3 Praw budowlanego przy aktualnym niekwestionowaniu merytorycznej zawartości projektu;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie rżącego charakteru stwierdzonych naruszeń przepisów prawa, na podstawie których wydano analizowaną decyzję mimo, że racje ekonomiczno-gospodarcze związane są bezpośrednio z konsekwencjami kontrolowanej decyzji i wskazują, że na podstawie unieważnianej decyzji powstała inwestycja społecznie pożądana i niekolidująca z interesem społecznym ani też interesem osób trzecich oraz że skutki tej decyzji wymagają podtrzymania stabilności ostateczniej decyzji administracyjnej, aniżeli destrukcyjnej ingerencji w społecznie aprobowany model funkcjonowania i działania inwestycji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postępowaniu prowadzonym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 642/11 kontrolował zaskarżoną przez W.Sp. z o.o. z siedzibą w Z. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianej w niniejszej sprawie inwestycji.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie II SA/Wr 642/11 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie II OSK 1481/12, oddalił skargę kasacyjną W. Sp. z o.o. od powyższego wyroku zapadłego w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo wskazał, że decyzja Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy wydana została w sytuacji kiedy obowiązujące przepisy prawa w dniu jej podjęcia nie zezwalały na wydanie takiego rozstrzygnięcia.

W innej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt II SA/Wr 643/11 kontrolował zaskarżone przez W. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr SKO [...], stwierdzające nieważność postanowienia Burmistrza Miasta D. z dnia [...] lipca 2008r., Nr [...] zmieniającego decyzję tegoż Burmistrza z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] o warunkach zabudowy.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie II SA/Wr 643/11 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie II OSK 1482/12, oddalił skargę kasacyjną W. Sp. z o.o. od powyższego wyroku zapadłego w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo wskazał, że w tej sprawie postanowieniem zmieniono w trybie art. 155 k.p.a. decyzję nr [...] Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy - czyli w sposób rażący zastosowano konstrukcję prawną zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jednak również w świetle ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2013 r. zapadłych w sprawach II OSK 1481/12, II OSK 1482/12.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz biorąc pod uwagę orzeczenia zapadłe w sprawie II OSK 1481/12 i II OSK 1482/12 - Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji.

Wskazać zatem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności.

Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] r., stwierdzającą z urzędu, w związku ze sprzeciwem Prokuratury Apelacyjnej w P., nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę wyciągu narciarskiego, na wyciąg krzesełkowy typu D. wraz z obiektami towarzyszącymi w Z., działka nr ew. [...] ,[...], obręb Z. - etap II.

Kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie omawianego wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy.

Następnie na wniosek inwestora z dnia 9 lipca 2008 r., postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 155 k.p.a., Burmistrz Miasta D. zmienił opisaną wyżej decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. w następujący sposób: "treść dotychczasowa w wierszach 19 i 25 na stronie pierwszej oraz 17 na stronie trzeciej zastępuje się następująco: - wiersz 19 na str. 1 – 2/1, 1 oraz [...] obręb Z. w D., - wiersz 25 na str. 1 – oznaczonych geodezyjnie nr [...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...], - wiersz 17 na str. [...],[...],[...],[...] oraz [...]obręb Z. w D."

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie II OSK 1481/12, oddalił skargę kasacyjną W. Sp. z o.o. od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r. II SA/Wr 642/11, oddalającego skargę na decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], o warunkach zabudowy ustalonych dla tej inwestycji.

W wyroku tym (II OSK 1481/12) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych oraz gminach uzdrowiskowych w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - decyzja Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy wydana została wbrew powołanym przepisom prawa obowiązującym w dniu jej podjęcia. "Oczywistość naruszenia w tej sprawie przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych oraz gminach uzdrowiskowych w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Również charakter tych przepisów mających na celu planowane zagospodarowanie terenów jak i szeroko pojętą ochronę środowiska nie pozwala ocenić tych naruszeń inaczej jak tylko mających rażący charakter. Za rażące naruszenie prawa mianowicie uznać należy takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa".

Zaś w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie II OSK 1482/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. Sp. z o.o. od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r. II SA/Wr 643/11, oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające nieważność postanowienia Burmistrza Miasta D. z dnia [...] lipca r. Nr [...], zmieniającego decyzję o warunkach zabudowy ustalonych dla tej inwestycji.

W wyroku tym (II OSK 1482/12) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w sposób rażący zastosowano konstrukcję prawną zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 K.p.a. Przede wszystkim zasadnie uznał organ administracji, iż strony postepowania nie były zawiadomione o wszczęciu na wniosek inwestora postępowania w sprawie zmiany decyzji i nie wyraziły zgody. Stanowi to wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia. Niezależnie od powyższego rażące naruszenie prawa wobec postanowienia z dnia 18 lipca 2008 r. przejawia się w tym, że z naruszeniem art. 154 § 2 w zw z art. 155 K.p.a. dokonano zmiany decyzji w formie postanowienia, jak też zmiany dokonano wobec decyzji o warunkach zabudowy, która jest aktem związanym, natomiast tryb z art. 155 K.p.a. może być zastosowany wyłącznie do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, ponadto poprzez zmianę związaną z dodaniem nowej nieruchomości objętej zainwestowaniem zmieniono istotny przedmiot decyzji zmienianej".

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z obrotu prawnego wyeliminowano decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], o warunkach zabudowy, (oraz zmieniające ją postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r.) w oparciu o którą następnie wydano decyzję Starosty K. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę (etap II) kontrowaną w postępowaniu nieważnościowym kontrolowanym, z kolei, przez Sąd w niniejszej sprawie.

W tym miejscu przywołać należy fragment uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12, zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] czerwca 2008 r. (oraz zmieniającego go postanowienia) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy poprzez stwierdzenie jej nieważności wywołuje skutki prawne ex tunc, tzn. od dnia wydania aktu administracyjnego, który podlega unieważnieniu. Następuje restitutio in integrum, tzn. przywrócenie do stanu poprzedniego, obowiązującego przed wydaniem aktu, którego nieważność stwierdzono i nie wywołuje on żadnych skutków prawnych.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany musi spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. Wadliwość tych wymagań może w konsekwencji stanowić podstawę do wzruszenia wydanej na podstawie tak ustalonych warunków zabudowy decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe potwierdza przywołana uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12.

Konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy (oraz zmieniającego go postanowienia) z uwagi na rażące naruszenie szeregu przepisów, jest stwierdzenie nieważności wydanej w oparciu o te warunki decyzji o pozwoleniu na budowę (kontrolowanej w niniejszej sprawie).

W ocenie Sądu poza tym, iż warunki zabudowy naruszały szereg przepisów (przesądzone prze NSA), również decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na przebudowę wyciągu orczykowego – II etap jest decyzją zawierającą wady przejawiające się rażącym naruszeniem szeregu przepisów, w tym przede wszystkim art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska oraz art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Jak słusznie zauważył organ stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga złożenia wniosku, którym właściwy organ jest związany. Tym samym nie jest dopuszczalne wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który obejmuje szersze zamierzenie budowlane niż wniosek o pozwolenie na budowę, do którego projekt został dołączony. W niniejszej sprawie zarówno wniosek o pozwolenie na budowę, jak również decyzja o pozwoleniu na budowę wskazują na przebudowę, podczas gdy analiza dokumentacji prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, iż obejmuje ona budowę obiektu budowlanego. Dokumentacja projektowa dotyczy budowy, nie zaś przebudowy wyciągu narciarskiego. Powyższe stanowisko potwierdza dołączony do akt sprawy Opis techniczny.

A zatem, decyzją z dnia [...] października 2008r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę wyciągu narciarskiego, nie zaś jego przebudowę, co stanowi o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Kolejno wskazać trzeba, że z Prawa budowlanego wynika zasada udzielania pozwolenia na budowę dotyczącego całego zamierzenia budowlanego. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 33 ust. 1 zd. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku zamierzenia obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na fakt, że analizowana inwestycja jest całością jako zamierzenie budowlane, żaden bowiem z fragmentów nie może funkcjonować bez drugiego, zgodzić się zatem należy z organem również w kwestii rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2008r., Nr [...], która dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu tylko do części obiektu.

Rację ma organ wskazując, że rażąco naruszony został również art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji wzizt, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], Burmistrz Miasta D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wymianie istniejącego wyciągu narciarskiego wraz z przyłączem energetycznym, systemem zaśnieżania i urządzeniami technicznymi w postaci: budynku sterowni, budynku stacji trafo i pompowni. Zaś decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku garażowego krzesełek i ratraka oraz budynku stacji górnej, a więc obiektów nie objętych decyzją o warunkach zabudowy.

Ponadto, niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w niniejszej sprawie projekt budowlany nie został poddany sprawdzeniu. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, pozytywne rozpatrzenie przez właściwy organ wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wymaga od tegoż organu sprawdzenia wykonania projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, a także wykonania sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego i legitymującą się aktualnym na dzień sprawdzenia zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Wyjątki od powyższej zasady przewiduje art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego, wyłączając: zakres objęty sprawdzeniem i opiniowaniem na podstawie przepisów szczególnych (pkt 1), np. pod względem ochrony przeciwpożarowej; projekty obiektów budowanych o prostej konstrukcji, juk budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i układowe (pkt 2). Nie budzi zaś wątpliwości, iż analizowana inwestycja nie należy do żadnej z kategorii, o których mowa w art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego (obiekty budowlane o prostej konstrukcji), która zwalniałaby z obowiązku dokonania sprawdzenia.

Brak zatem sprawdzenia projektu budowlanego, w sytuacji gdy ustawa wprost nakłada taki obowiązek, jak słusznie zauważył organ, stanowi o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Kolejno, sporne zamierzenie inwestycyjne zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane było uzyskanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody (art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. Nr 25, poz. 150). Stosownie do art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Wydanie decyzji środowiskowej po tej dacie, stanowi o rażącym naruszeniu ww. przepisów.

Dlatego prawidłowo organ przeanalizował również kwestię wydania w niewłaściwym czasie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uznał za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska. W analizowanej sprawie decyzja Nr [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację spornej inwestycji, wydana została przez Burmistrza Miasta D. w dniu [...] sierpnia 2008 r., a zatem przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę II etapu (z dnia [...] października 2008 r. Nr [...]), a winna ona zostać wydana już przed dniem [...] lipca 2008 r., tj. datą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji (decyzja Starosty K. Nr [...]).

Słusznie jednak organ zauważył, że nie został rażąco naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W aktualnym stanie prawnym, do projektu budowlanego należy dołączyć jedynie oświadczenie inwestora złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto niezależnie od złożonego oświadczenia, w chwili obecnej inwestor dysponuje prawem do działki nr ew. [...], wynikającym z zawartej z Nadleśnictwem Z. umowy dzierżawy.

Na koniec zgodzić się również należy z organem, że zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wyłącza ani upływ czasu, ani realizacja inwestycji, zaś wywołane stwierdzonymi naruszeniami skutki prawne są o wiele bardziej doniosłe, aniżeli troska o "poprawę kultury fizycznej społeczeństwa i rozwój regionu".

Konkludując, sąd wojewódzki orzekający w sprawie stwierdził, że w świetle argumentacji przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach zapadłych w sprawie II OSK 1481/12 i II OSK 1482/12 oraz analizy podjętej w sprawie przez skarżony organ a dotyczącej rażącego naruszenia omówionych wyżej przepisów, stwierdzić należy że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ przeprowadził postępowanie w zgodzie z przepisami wyznaczającymi kierunek postępowania administracyjnego, tj. w zgodzie z art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., zaś uzasadnienie zostało sporządzone w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. i stanowi odzwierciedlenie prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego i subsumpcji prawnej.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.