IV SA/Wa 1080/13

Uzasadnienie

Pismem datowanym na 15 marca 2013 r. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w P. z [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie oświetlenia ulicznego związanego z funkcjonowaniem obiektu hotelowo-restauracyjnego "[...]".

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.".

Skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.

W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ zaskarżona uchwała z [...] stycznia 2013 r. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zaskarżona uchwała z [...] stycznia 2013 r. została wydana wskutek wniesienia przez skarżącą skargi w trybie art. 227 K.p.a. Organ administracji publicznej, do którego wniesiono skargę w tym trybie, nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz dokonuje czynności materialno-technicznej w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 237 § 3 K.p.a.).

Co istotne, zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia skargi - jako niezałatwiająca sprawy administracyjnej czynność materialno-techniczna - nie należy do form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., mogących być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2783/13 i powołane tam orzecznictwo).

Nie zmienia tego okoliczność, że powyższe zawiadomienie zostało wydane w formie uchwały, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie w orzecznictwie wyrażony został odosobniony pogląd, że uchwała rady gminy jako organu właściwego do oceny kwestionowanego postępowania organu wykonawczego gminy (art. 229 pkt 3 K.p.a.) jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej i podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2481/01, ale Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie podziela tego stanowiska. Organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości, co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego, jednakże uchwały podjęte w wyniku załatwienia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (a tego rodzaju uchwała jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie) są takimi samymi czynnościami materialno-technicznymi informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której stanowi art. 227 K.p.a., nastąpiło w formie uchwały, na którą służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem podmiotom, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność materialno-techniczną informującą o sposobie załatwienia skargi nie służyłaby (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1064/09).

Przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli uchwał wydanych na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a.

Wobec powyższego należało uznać, że na zaskarżoną uchwałę z [...] stycznia 2013 r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.