VI SA/Wa 2289/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2012 r. cofającą M. J. uprawnienie diagnosty nr [...] wydane przez Prezydenta W. w dniu [...] listopada 2011 r.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta Powiatu [...] poinformował Prezydenta W., iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2012 r. przez upoważnionych pracowników Starosty Powiatu [...] ww. diagnosta przeprowadził okresowe badania techniczne pojazdów [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz [...] o nr rejestracyjnym [...] nie wykonując wszystkich czynności kontrolnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.) tj.: sprawdzenia poprawności działania spryskiwaczy, wycieraczek, sprawdzenia działania drzwi, pasów bezpieczeństwa oraz ich miejsc kotwiczenia, znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych. Pomiar siły hamowania został wykonany bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca tj. niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 działu II załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. W pojeździe [...] o numerze rejestracyjnym [...] diagnosta nie dokonał sprawdzenia ustawienia świateł przeciwmgielnych przednich. Do pisma dołączono zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych ww. pojazdów, w których Pan M. J. uznaje, iż pojazdy spełniają wymagania techniczne określone w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.).

W dniu [...] października 2012 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty.

W toku postępowania przesłuchano w charakterze strony M. J., który:

- potwierdził, iż przeprowadził badanie techniczne pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym;

- potwierdził, iż nie sprawdził działania drzwi tylnych prawych;

- potwierdził, iż sprawdził działanie spryskiwaczy przed halą;

- potwierdził, iż nie sprawdził mechanizmu blokowania tylnych pasów bezpieczeństwa;

- potwierdził, iż dokonał weryfikacji znaków legalizacyjnych na tylnej tablicy rejestracyjnej w trakcie kontroli wyposażenia dodatkowego, a na przedniej tablicy rejestracyjnej podczas sprawdzenia najazdu na rolki;

- potwierdził, iż przy pomiarze sił hamowania nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca, gdyż jak tłumaczył w tym samochodzie z uwagi na sprawność układu hamulcowego nie musiał tego robić;

- potwierdził sprawdzenie ustawienia świateł przeciwmgłowych na bramie wjazdowej na której ma zaznaczone punkty odniesienia;

- potwierdził, iż przeprowadził badanie techniczne pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu;

- potwierdził, iż sprawdził działanie spryskiwaczy przed halą;

- potwierdził, iż sprawdził działanie drzwi i przednich pasów bezpieczeństwa;

- potwierdził, iż nie sprawdził tylnych pasów bezpieczeństwa, gdyż w pojeździe te pasy były wykorzystane do przypięcia dwóch fotelików dziecięcych;

- potwierdził weryfikację znaków legalizacyjnych na tablicach rejestracyjnych;

- potwierdził, iż podobnie jak w pierwszym przypadku nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca.

Organ powołując się na art. 81 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał, że pojazdy podlegają okresowym badaniom technicznym. Organ wskazał, że szczegółowy wykaz czynności oraz metod i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określał załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.).

Organ stwierdził, iż diagnosta M. J. nr uprawnienia [...], przeprowadzał badania techniczne pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania tj:

- pkt 9.1.3. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.);

- pkt 9.1.12. załącznika nr 1 ww. rozporządzenia; 

- pkt 4.15.2 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia;

- § 2 działu II załącznika nr 1 ww. rozporządzenia.

Wobec czego Prezydent W. na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym cofnął diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych.

M. J. wniósł odwołanie od tej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1/ art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, tj. naruszył wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzoru dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 155, poz. 1232) w sposób uzasadniający pozbawienie go uprawnień zawodowych na 5 lat,

2/ art. 7, 77 i 107 kpa, poprzez niewystarczające i niepełnie rozważenia materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego, co doprowadziło do wadliwego wydania decyzji oraz błędne i niepełne jej uzasadnienie.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że:

- sprawdzanie wycieraczek i spryskiwaczy przed halą (z uwagi na opad deszczu) - wszystkie czynności kontrolne winny być przeprowadzone w czasie i miejscu kontroli dla zachowania transparentności i poprawności kontroli,

- sprawdzenie drzwi poza drzwiami tylnymi prawymi (które nie nosiły śladów uszkodzeń) - podczas poważnego wypadku droga ewakuacji osób z pojazdu może być poważnie ograniczona, toteż przyjęcie domniemania sprawności niesprawdzonych drzwi może mieć poważne skutki podczas wypadku drogowego,

- sprawdzenie tylnych pasów organoleptycznie (bez dotykania) - aktualna pozostaje uwaga dotycząca konieczności precyzyjnego i dokładnego (a nie jedynie wzrokowego) badania działania pasów bezpieczeństwa z uwagi na ich ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowników podczas wypadków drogowych,

- odstąpienie od pełnej procedury sprawdzania sprawności i siły hamowania (bez a mierzenia siły nacisku na pedał hamulca) z uwagi na pewne uwarunkowania dostępnych przyrządów - odstąpienie od pełnej procedury jednego z najistotniejszych dla bezpieczeństwa jazdy układów pojazdu nie może mieć miejsca w żadnym wypadku, a w przypadku trudności z wykonaniem badań na określonym przyrządzę diagnosta winien użyć innego - właściwego przyrządu,

- zbadanie świateł przeciwmgielnych na bramie wjazdowej - aktualna pozostaje uwaga dot. badania spryskiwaczy,

- ewentualnie za zasadne można uznać twierdzenia, iż diagnosta dokonał sprawdzenia znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych.

Organ stanął na stanowisku, że diagnosta naruszył zakres badania w zakresie badania hamulców, drzwi i pasów bezpieczeństwa zaś niewłaściwy sposób badania (miejsce) dotyczył spryskiwaczy, wycieraczek i świateł przeciwmgielnych.

Nie podzielił także zarzutu odwołania, iż organ niezasadnie odstąpił od ponownego badania pojazdów, co pozwoliłoby ustalić, iż układy których badanie zostało wykonane niezgodnie z procedurą, działały w tych pojazdach należycie.

W ocenie organu nie było bowiem istotne, czy diagnosta przepuścił pojazd niesprawny (bo to mogłoby rodzić po jego stronie także odpowiedzialność karną) ale to czy wykonał badanie ściśle zgodnie z procedurą.

Organ wywodził, że diagnosta jako osoba zaufania publicznego musi wykonywać wszystkie badania niezwykle starannie, a nie tylko "na oko" (organoleptycznie), albowiem wystawienie świadectwa, że pojazd nadaje się do ruchu w normalnej sytuacji nie może już ponownie zostać zweryfikowane w żadnej formie.

Z podanych względów jako nietrafne Kolegium uznało wywody odwołania posiłkujące się wyrokiem II SA/Sz 1152/06, które wskazują, iż za odstępstwa od procedury badania o mniejszej wadze organ me powinien cofać uprawnienia diagnoście.

Organ stanął na stanowisku, że każde odstępstwo, już to z uwagi na niemożność przewidzenia przyszłych skutków niesprawności najmniejszego układu pojazdu, już to z uwagi na ponowną nieweryfikowalność pozytywnego orzeczenia diagnosty, jest wysoce naganne i winno skutkować cofnięciem uprawnień.

Za szczególnie naganne Kolegium uznało natomiast, że podczas kontroli diagnosta dopuścił się istotnych uchybień proceder kontrolnych w przypadku aż dwóch pojazdów, oraz że zaniechał sprawdzenia więcej niż jednego mechanizmu (układu) pojazdu.

Organ wskazał też, że względy o charakterze społecznym czy rodzinnym pozostają irrelewantne w sprawie cofnięcia uprawnień, zaś skutek wydanej decyzji (brak możliwości ubiegania się o ponowne nadanie uprawnień przez 5 lat) jest wyrazem woli ustawodawcy i choć jest sankcją surową to właśnie ma na celu powstrzymaniem diagnostów przed pochopnym łamaniem obowiązujących ich procedur.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł M. J. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo ruchu drogowym (dalej "ustawa") poprzez uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania tj. naruszył wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 155, poz. 1232 - dalej "rozporządzenie") w sposób uzasadniający pozbawienie go uprawnień zawodowych na lat 5.

2. Procedury administracyjnej tj. art. 7, 77, 80 i 107 kpa poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów i niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty oraz błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. 

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnosił m.in., że badania techniczne pojazdów przeprowadzane w dniu badania przeprowadzane były zgodnie rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 21 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 166, poz. 1232 (dalej: "rozporządzenie") w oparciu warunki techniczne pojazdów określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262 z późn. zm.).

Zdaniem skarżącego za całkowicie chybiony i nie poparty przepisami prawa materialnego należy uznać zarzut nieprawidłowości sprawdzenia wycieraczek i spryskiwaczy, a także przeprowadzanie czynności zbadania świateł przeciwmgłowych przed halą stacji.

Wskazywał, że przepisy nie precyzują miejsca wykonania takiej czynności.

W zakresie zarzutu braku sprawdzenia drzwi skarżący wywodził, że w toku postępowania nie sprawdzono ich stanu stąd wniosek, że były one potencjalnie niesprawne jest zdaniem skarżącego nieuprawniony.

Podobnie w zakresie zarzutu dotyczącego odstąpienia od pełnej procedury sprawdzania sprawności i sił hamowania bez mierzenia nacisku na pedał hamulca skarżący wskazał, że organ nie dokonał analizy jaki wpływ na wynik badania i bezpieczeństwo pojazdu ma fakt braku posłużenia się tym miernikiem i jakie ma to znaczenie dla ogólnej oceny prawidłowości postępowania diagnosty.

Skarżący zarzucił też, że organy nie rozwijały znaczenia wskazanych punktów rozporządzenia nie badając ich szczegółowej treści oraz tego w jakim zakresie potencjalnie diagnosta złamał określone w nich normy i ustanowione prawem wzorce postępowania podczas wykonania badania technicznego. Nie wyjaśniono zatem na czym polega nieprawidłowe przeprowadzenie badania w tym zakresie.

Skarżący zarzucił też, że Kolegium nie dokonało żadnych rozważań określających możliwy powód ewentualnego naruszenia przez diagnostę procedury rozporządzenia. Podnosił, iż nie ustalono jaki wpływ na bezpieczeństwo pojazdów w ruchu drogowym miało by mieć pominięcie przez diagnostę określonych czynności.

Zdaniem skarżącego nie ustalono zatem czy ciężar popełnionego uchybienia jest na tyle duży, że daje podstawę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień.

Skarżący podnosił też, że w toku postępowania nie przesłuchano właścicieli pojazdów. Podnosił, że organ nie dokonał żadnej analizy przepisów oraz rozważań, czy w ich kontekście zachowanie diagnosty naruszyło ustanowiony sposób i zakres badania danego podzespołu pojazdu, czy wynik czynności doprowadził by do dyskwalifikacji pojazdu, a w konsekwencji czy stwierdzone uchybienia miałyby wpływ na bezpieczeństwo w ruchu oraz czy naruszenie procedury badania w stosunku do pojazdu, nie może być rozpatrywane w zakresie miarkowania możliwości wymierzenia kary i czy rzeczywiście diagnosta zasługuje na cofnięcie uprawnień zawodowych.

W tym kontekście skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywał, że na organie administracji spoczywa obowiązek zachowania wyjątkowej staranności w dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego i wydawaniu decyzji o cofnięciu uprawnień.

Zdaniem skarżącego analiza uzasadnienia decyzji wskazuje na jednoznaczną tendencyjność organu administracji przy ocenie zebranych dowodów. Organ deprecjonuje znaczenie istniejących dowodów korzystnych dla diagnosty. Powstałe na ich tle wątpliwości nie tłumaczy na jego korzyść.

Skarżący nie zgodził się z poglądem, że przepisy prawa nakładają obligatoryjny obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnień zawodowych. Wskazywał, że dopiero wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego daje organowi prawo do podjęcia decyzji czy postępowanie wszczęte umorzyć czy wydać decyzje o cofnięciu uprawnień diagnosty.

Podnosił, że skoro wątpliwości mają być tłumaczone na korzyść diagnosty to znaczy, że w takich sprawach możliwe jest umorzenie postępowania już wszczętego, gdy takie wątpliwości powstały w trakcie postępowania dowodowego i nie zostały w toku niego usunięte lub ciężar gatunkowy naruszenia przez diagnostę prawa nie usprawiedliwia pozbawienia go uprawnień na lat 5.

Ostatecznie podnosił, że organ nie dokonał żadnych rozważań na temat wagi ewentualnych naruszeń przez diagnostę procedury badania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie prezentując pogląd, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze W [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. cofającą M. J. uprawnienie diagnosty.

Organ stanął na stanowisku, że diagnosta naruszył zakres badania w zakresie hamulców, drzwi i pasów bezpieczeństwa, zaś niewłaściwy sposób badania (miejsce) dotyczył spryskiwaczy i wycieraczek oraz świateł przeciwmgielnych.

Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137 j.t.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania.

Zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych w dacie kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie określało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z dnia 21 września 2009 r ).

Przepis § 2 ust. 1 wskazuje zakres okresowego badania technicznego, natomiast Załącznik Nr 1 określa wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu.

Stosownie do punktu 9.1.3. zatytułowanego "Drzwi" wykaz czynności kontrolnych oraz metody oceny stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części obejmuje oględziny i sprawdzenie działania, natomiast kryteria uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi obejmują:

1. Złe otwieranie i zamykanie lub samoczynne bądź niezamierzone otwieranie się.

2. Brak lub uszkodzenie klamek drzwi.

Stosownie do punktu 9.1.12. zatytułowanego "Pasy bezpieczeństwa oraz miejsca kotwiczenia pasów" wykaz czynności kontrolnych oraz metody oceny stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części obejmuje oględziny, natomiast kryteria uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi obejmują:

1. Brak pasów bezpieczeństwa (jeżeli są wymagane).

2. Brak miejsc kotwiczenia pasów (jeżeli są wymagane).

3. Punkty kotwiczenia w miejscach nieprzewidzianych przez producenta pojazdu.

4. Śruby mocujące bez oznaczenia cech wytrzymałościowych.

5. Brak działania mechanizmu blokowania pasów bezwładnościowych.

6. Stan techniczny nasuwający wątpliwości co do prawidłowości działania w razie wypadku.

7. Brak oznaczeń homologacyjnych pasów.

8. Brak, uszkodzone lub zamontowane niezgodnie z wytycznymi producenta urządzenie do regulacji siły napięcia pasów.

9. Pirotechniczne napinacze pasów bezpieczeństwa wskazują na ich użycie (o ile występują).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 pomiar sił hamowania hamulcem roboczym powinien odbywać się przy zachowaniu następujących warunków:

podczas pomiaru siły hamowania na każdej osi powinien być również zmierzony nacisk na pedał (dźwignię) hamulca, na urządzenie sterujące przyczepy lub zmierzone ciśnienie w siłownikach pneumatycznego układu hamulcowego, stosowane podczas pomiaru.

Stosownie do punktu 9.1.10. zatytułowanego "Wycieraczki i spryskiwacze" wykaz czynności kontrolnych oraz metody oceny stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części obejmuje oględziny i sprawdzenie działania, natomiast kryteria uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi obejmują:

1. Brak wycieraczek lub niedziałające, brak lub uszkodzenie elementu zgarniającego pióra.

2. Brak spryskiwaczy lub niedziałające.

Stosownie do punktu 4.15.2 zatytułowanego "Ustawienie świateł przeciwmgłowych przednich" wykaz czynności kontrolnych oraz metody oceny stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części obejmuje pomiar ustawienia na ławie pomiarowej za pomocą przyrządów do kontroli ustawienia świateł.

Słuszne zatem jest stanowisko organów, że brak sprawdzenia działania drzwi, brak zmierzenia nacisku na pedał hamulca, brak ustalenia wszystkich wskazanych kryteriów koniecznych do uznania pasów bezpieczeństwa za odpowiadające warunkom technicznym nie odpowiada przewidzianemu w rozporządzeniu zakresowi i sposobowi przeprowadzenia badania technicznego.

Ustalenia powyższe, stanowiące podstawę do wydania decyzji przez Prezydenta W. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], nie budzą wątpliwości i znajdują pełne oparcie w treści protokołu kontroli, który został podpisany przez kontrolowanego przedsiębiorcę.

Natomiast wyjaśnienia skarżącego ustaleń tych skutecznie nie podważają. Przeciwnie skarżący w części potwierdza ustalenia organów i jedynie stara się usprawiedliwić brak przeprowadzenia badania technicznego zgodnie ze wskazanym zakresem i sposobem wykonania.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać również należy, że w sprawie nie miało istotnego znaczenia ustalenie czy diagnosta uznał za sprawny pojazd w stosunku do którego winien był wystawić zaświadczenie o negatywnym wyniku badania, lecz to czy przeprowadził badania techniczne wskazanych pojazdów zgodnie z określonym we wskazanym wyżej rozporządzeniu zakresem i sposobem ich wykonania. Nie mają mieć też znaczenia ewentualne ustalenia czy brak wykonania określonych czynności mógł mieć wpływ na bezpieczeństwo ruchu.

Przechodząc do analizy treści przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przypomnieć należy, że przepis ten odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, gdy tymczasem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 83 nie zawierał już ust. 6. Normę tę zastąpił art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a/ zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, b/ prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c/ prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy). Należy uznać to za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83, mocą art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) wchodzącą w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 ustawy. Ponieważ wykładnia art. 84 ust. 3 u.p.r.d. wywoływała wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (publ. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37) przyjął, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

W ocenie Sądu poczynione przez organy administracji ustalenia mieszczą się w hipotezie art. 84 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, bowiem w sposób bezsporny wykazują nierzetelność skarżącego polegającą na przeprowadzeniu badania okresowego pojazdów [...] nr rejestracyjny [...] i [...] nr [...] niezgodnie z wymogami opisanymi w treści rozporządzenia. Stwierdzone nieprawidłowości znalazły swój wyraz w protokole kontroli nr [...].

W zaistniałym stanie faktycznym organ zobowiązany był do wydania decyzji cofającej uprawnienia. Decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter związany, nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "cofa". Zatem w przypadku stwierdzenia w toku kontroli nieprawidłowości przy przeprowadzaniu badania okresowego organ zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej te uprawnienia. Nie ma przy tym znaczenia charakter tych nieprawidłowości, organ nie ma obowiązku badania czy są istotne czy też nie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dopuszczają żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. II GSK 2427/11 publ. Lex nr 1340151, z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. II GSK 60/12 publ. Lex nr 1337191). W tej sytuacji Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego polegający na naruszeniu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. również nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzające. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie wydanych decyzji wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.