II SA/Wa 2371/13

Uzasadnienie

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiającą [...] SG U. K. wypłaty zawieszonej części uposażenia za okras zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] lipca 2013 r.

Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:

W dniu [...] lipca 2013 r. [...] SG U. K., w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania karnego w oparciu, o które była zawieszona w czynnościach służbowych, zwróciła się do Komendanta [...] Oddziału SG z wnioskiem o wypłatę zawieszonego uposażenia wraz z odsetkami ustawowymi.

Komendant [...] Oddziału SG decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 128 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm. – dalej jako ustawa o SG) oraz § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 9 poz. 814 ze zm.), odmówił [...] SG U. K. [...] wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] lipca 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] lipca 2006 r. do Komendanta [...] Oddziału SG w B. wpłynęła informacja z Prokuratury Okręgowej w B., iż w dniu [...] lipca 2006 r. [...] SG U. K. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 63 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. W związku z powyższym, na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o SG, wskazany Komendant decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], zawiesił wymienioną funkcjonariuszkę w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Kolejną decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu ukończenia postępowania karnego. W tym czasie zawieszona funkcjonariuszka (w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] lipca 2013 r.) otrzymywała 50% należnego uposażenia, zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy o SG.

Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny w dniu [...] stycznia 2012 r. uznał U. K. za winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § k.k. i wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 złotych. Natomiast uniewinnił od popełnienia czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 § 2 i 4 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. (wyrok sygn. akt [...]). Następnie Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt [...] oddalił apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonej od ww. wyroku Sądu Rejonowego w B..

W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych obowiązywały dwa stany prawne, do dnia [...] czerwca 2007 r. i od [...] czerwca 2007 r., które w sposób odmienny regulują wypłatę zawieszonego uposażenia po zakończeniu postępowania karnego. W związku z tym, oceny wniosku należało dokonać z uwzględnieniem aktualnego brzmienia art. 128 ustawy o Straży Granicznej i brzmienia tego artykułu obowiązującego do dnia 10 czerwca 2007 r.

Komendant [...] Oddziału SG wskazał, iż na podstawie art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o SG (obowiązującej od dnia [...] czerwca 2007 r.), po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.p.k., nawet po zwolnieniu ze służby. Zaś na podstawie art. 128 ust. 2 ustawy o SG (obowiązującego do dnia 10 czerwca 2007 r.), w razie uchylenia lub ustania z mocy prawa zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W analizowanej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] nie jest wyrokiem uniewinniającym, jak też nie jest orzeczeniem umarzającym postępowanie ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.p.k., a zatem nie stanowi on podstawy do wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] lipca 2013 r.

Natomiast w sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się funkcjonariusz, do okresów poprzedzających dzień [...] czerwca 2007 r. ma zastosowanie obowiązująca w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] czerwca 2007 r. regulacja prawna zawarta w art. 128 ust. 2 ustawy o SG. W związku z zarzutem popełnienia przestępstwa, w dniu [...] lipca 2006 r. wszczęto w stosunku do [...] SG U. K. postępowanie dyscyplinarne (nr [...]), które następnie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem nr [...] Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2013 r. podjęto zawieszone postępowanie dyscyplinarne, które do chwili obecnej nie zostało prawomocnie zakończone, tym samym brak jest możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie.

Reasumując, Komendant [...] Oddziału SG stwierdził, iż funkcjonariuszowi nie przysługuje wypłata należności pieniężnych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] lipca 2013 r. Natomiast ustalenie uprawnienia do wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] czerwca 2007 r. nastąpi po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, gdyż obecnie wniosek w tym zakresie jest przedwczesny.

W odwołaniu od powyższej decyzji funkcjonariuszka zarzuciła organowi I instancji błędne zastosowanie art. 128 ust. 2 i 3 ustawy o SG poprzez przyjęcie, że wypłata zawieszonego uposażenia uzależniona jest od łącznego spełnienia warunków określonych w tymże przepisie oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez wydanie decyzji czasie, gdy trwało jeszcze postępowanie dyscyplinarne. Strona podkreśliła, iż nie została uznana za winną czynów będących podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych skutkujących wypłatą połowy wynagrodzenia. Wobec tego, zgodnie z brzmieniem art. 128 ust. 4 ustawy o SG, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza jej się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych jeżeli postępowanie nie zakończyło się wyrokiem skazującym za ten czyn. Brak tożsamości czynów stanowiących podstawę zawieszenia i ujętych w prawomocnym wyroku karnym skłania do uznania, że skarżąca nie została skazana za czyn będący podstawą zawieszenia, a przez to nie można odmówić jej wypłaty należnego jej wynagrodzenia.

Komendant Główny SG uznał zarzuty odwołania za niezasadne i decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Podniósł, iż interpretacja art. 123 ust. 3 ustawy o SG prowadzi do wniosku stwierdzenia, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma zdarzenie, którego konsekwencją jest zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Tym samym, jeżeli przyczyną zawieszenia było prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie karne, jedynie zakończenie tegoż postępowania może wpływać na rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu zawieszonego uposażenia.

Odnosząc się do zarzutu, iż skarżąca została uznana winną popełnienia innych czynów, niż te, które stanowiły podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych organ stwierdził, że tak postawiona teza mija się ze stanem fatycznym sprawy. Funkcjonariuszka została bowiem zawieszona w czynnościach służbowych z powodu postawionego zarzutu popełnienia czynów z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 i 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 63 § 3 k.k.s., a uznana winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. Nie ulega zatem wątpliwości, że o ile kwalifikacja prawna uległa nieznacznej modyfikacji, to jednak przez cały czas trwania postępowania przedmiotem był jeden i ten sam czyn. Zatem, wbrew postawionym przez [...] SG U. K. zarzutom Komendant [...] Oddziału SG dokonał właściwej oceny przepisów, natomiast skarżąca mylnie zinterpretowała treść powyższego przepisu.

Także zarzut dotyczący wydania zaskarżonej decyzji przed ukończeniem postępowania dyscyplinarnego, należało uznać za nieuzasadniony, bowiem skoro [... ] SG U. K. została zawieszona w czynnościach służbowych na skutek wszczęcia przeciwko niej postępowania karnego, oznacza to, że zakończenie wszczętego w późniejszym czasie postępowania dyscyplinarnego, nie ma w rozpatrywanej sprawie znaczenia. Analogicznie niezasadny stał się zarzut dotyczący zaniechania zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego, albowiem w niniejszej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż wynik postępowania dyscyplinarnego w żaden sposób nie mógł rzutować na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

Również wniosek wyciągnięty przez skarżącą, że zawieszenie połowy uposażenia jest towarzyszącą zawieszeniu w czynnościach służbowych sankcją samą w sobie, a odmowa zwrotu zawieszonego uposażenia jest inną sankcją - pozbawienia owego uposażenia - nie ma poparcia w stanie faktycznym i prawnym, bowiem postępowanie organów SG w tym zakresie wynika z przepisów prawa. Ustawodawca w powołanym wyżej art. 128 ustawy o SG dokładnie określił okoliczności zawieszania i wypłaty zawieszonego uposażenia funkcjonariuszom. Tym samym z opisanej regulacji wynika, że odmowa wypłaty zawieszonej części uposażenia jest jedynie konsekwencją skazania za czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych.

Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] października 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika U. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, pełnomocnik strony podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 128 ust. 2, 3 i 4 ustawy o SG, poprzez błędną wykładnię wskazanego przepisu i uznanie, że termin "czyn stanowiący podstawę zawieszenia" jest tożsamy ze zdarzeniem będącym podstawą skazania skarżącej przez Sąd karny, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu wiedzie do wniosku, że termin "czyn" należy rozumieć w sensie karno - prawnym, a więc z rozróżnieniem go na czyn umyślny i nieumyślny, co w konsekwencji skutkowało błędną odmową wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w sytuacji, gdy podstawą zawieszenia był zupełnie inny czyn, niż ten za który skarżąca została skazana prawomocnym wyrokiem. Pełnomocnik skarżącej podniósł także zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu, a odnoszących się do podstawy zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącej, które zrodziły stronie sytuację mniej korzystną od tej jaka wynikałaby z prawidłowego sformułowania zarzutów na wstępie postępowania przygotowawczego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że Komendant Główny SG uznał, że użyte w art. 128 ust. 3 ustawy o SG określenie "czyn" należy interpretować jako stan faktyczny, który się obiektywnie wydarzył, odarty z wszelkiej kwalifikacji prawnej i uteoretyzowania. Zatem jakiekolwiek zmiany kwalifikacji prawnej, które zachodzą w toku postępowania nie mają wpływu na ów początkowy stan. Tymczasem doktryna prawa karnego wypracowała kompleksowe rozumienie pojęcia "czyn", który stanowi składnik definicji przestępstwa. Nie da się poruszać kwestii dotyczących czynu, bez zakwalifikowania go do konkretnych przepisów czyniących z niego przedmiot postępowania karnego. A zatem zmiana kwalifikacji w toku postępowania nie oznacza, iż doszło do zrewidowania subsumpcji tego samego czynu, lecz że za pomocą innego niż dotychczas zestawu przepisów materialnych skonstruowano inny niż dotychczas czyn, będący przedmiotem oskarżenia. Zmianie uległa więc cała strona podmiotowa przestępstwa, która nie może być obojętna przy omawianiu niniejszej sprawy. Zmiana strony podmiotowej, a co za tym idzie zmiana kwalifikacji prawnej, wskazuje, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z dwoma różnymi czynami.

Skarżącej pierwotnie postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 1 i 2 k.k. w związku z art.12 k.k. i art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 63 § 3 k.k.s. w zw. z art 6 § 2 k.k.s. Był to zatem czyn umyślnego podżegania oraz pomocnictwa względem funkcjonariusza publicznego, który przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, oraz czyn wydawania z magazynu wyrobów gotowych lub sprzedawania wyrobów akcyzowych bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, przez osobę która produkuje poza składem podatkowym wyroby akcyzowe. Natomiast prawomocnym wyrokiem U. K. została uznana winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. Jest to więc czyn nieumyślnego przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza i wyrządzenia istotnej szkody. Od drugiego zarzutu została jednocześnie prawomocnie uniewinniona. Analiza powyższych czynów wskazuje, że w sprawie mamy do czynienia z dwoma rozdzielnymi czynami, nie zaś z jednym czynem opisanym różnymi przepisami.

Nadto, U. K. została zawieszona na podstawie oskarżenia o popełnienie czynu umyślnego, natomiast prawomocny wyrok zapadł w sprawie o czyn nieumyślny. Gdyby pierwotnie zarzucany czyn został od początku prawidłowo sformułowany, to samo zawieszenie w obowiązkach służbowych byłoby jedynie fakultatywne, zgodnie z art. 43 § 2 ustawy o SG, natomiast do niniejszego postępowania najprawdopodobniej by nie doszło.

Skarżąca za czyn będący podstawą zawieszenia nie została ani prawomocnie skazana, ani "wydalona dyscyplinarnie". Samo literalne brzmienie art. 128 ust. 3 ustawy o SG wskazuje, że podstawą zawieszenia i skazania muszą być dwa tożsame czyny, a więc tak samo zakwalifikowane. W sytuacji skarżącej mamy do czynienia z dwoma różnymi czynami, których utożsamiać ze sobą nie sposób. Prawomocny wyrok zapadał w sprawie nie tylko o inny czyn, ale dodatkowo o czyn dokonany nieumyślnie, a zatem nie dający podstaw do obligatoryjnego zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym brak jest wyraźnej podstawy prawnej do odmówienia dokonania zwrotu zawieszonej części uposażenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrując skargę U. K. według wskazanych kryteriów, Sąd nie stwierdził, aby organ podejmujący w niniejszej sprawie decyzję o odmowie wypłaty części zawieszonego uposażenia, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżącej w dniu [...] lipca 2006 r. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 63 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. W związku z powyższym, na podstawie art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o SG, Komendant [...] Oddziału SG kolejnymi decyzjami z dnia [...] lipca i [...] października 2006 r. zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych, a następnie przedłużył to zawieszenie do czasu ukończenia postępowania karnego. W tym czasie zawieszona funkcjonariuszka, na podstawie 128 ust. 1 ustawy o SG, otrzymywała 50% należnego uposażenia.

Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny w dniu [...] stycznia 2012 r. uznał U. K. za winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § k.k. i wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 złotych. Natomiast uniewinnił od popełnienia czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 63 § 2 i 4 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. (wyrok sygn. akt [...]. W dniu [...] lipca 2013 r. zapadł prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny Odwoławczy (sygn. akt [...]) oddalający apelację wniesioną od ww. wyroku Sądu Rejonowego w B..

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 128 ust. 3 ustawy o SG. Zgodnie z tym przepisem, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli: 1) nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2) postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby.

Strona skarżąca prawa do otrzymania zawieszonej części uposażenia upatruje w tym, że wprawdzie funkcjonariuszka została skazana prawomocnym wyrokiem za czyn stanowiący przestępstwo nieumyślne, jednak postawę wszczęcia postępowania karnego i zawieszenia jej w czynnościach służbowy stanowił inny czyn, który można było popełnić w zwinny umyślnej. Zatem nie występuje tożsamość pomiędzy czynem zarzucanym skarżącej, a czynem, za który została ona skazana prawomocnym wyrokiem sądowym. Tym samym organy orzekające SG odmawiając skarżącej wypłaty zawieszonej części uposażenia dokonały błędnej interpretacji i wadliwie zastosowały powołany powyżej przepis.

Kluczowym zatem staje się dokonanie wykładni tej części przepisu, która odnosi się do zwrotu "czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych", albowiem dalsza jego część jest jasna z uwagi na wskazanie konkretnych, ostrych przesłanek warunkujących prawo do otrzymania zawieszonej części uposażenia i podwyżek.

Ustawa o Straży Granicznej nie definiuje pojęcia "czynu". Przywołując poglądy doktryny (Andrzej Marek. Prawo Karne. Komentarz. LEX 2012) należy wskazać, iż pojęcie czynu należy do najbardziej spornych w doktrynie prawa karnego. Według przeważającego obecnie poglądu czynem jest jedynie sterowane świadomością i wolą zachowanie się człowieka, które ma określone znaczenie w układzie społecznym, tj. podlega wartościowaniu i ocenie (bliżej zob. A. Marek, Prawo karne, s. 95-97). Czyn możemy określić jako przejaw aktywności człowieka realizującej określoną decyzję woli. Może on polegać na działaniu, tj. wykonaniu dającego się wyodrębnić, zintegrowanego zespołu ruchów (czynności) celowych, albo na zaniechaniu, przez które rozumie się nie zwykłą bezczynność, lecz zamierzone powstrzymanie się od działania nakazanego przez prawo. Dopuszcza się czynu (w tym czynu zabronionego) osoba podejmująca decyzję działania lub zaniechania pod wpływem przymusu względnego (vis compulsiva), zarówno fizycznego, jak i psychicznego (np. bicia, groźby zastrzelenia), mimo że jej wina może być wyłączona, w szczególności ze względu na stan wyższej konieczności (art. 26 § 1-2). Także patologiczny stan psychiki sprawcy, skutkujący jego niepoczytalnością w rozumieniu art. 31 § 1, nie wyłącza popełnienia czynu zabronionego (np. umyślnego zabicia człowieka), aczkolwiek nie przestępstwa - z uwagi na brak winy (z wyjątkiem sytuacji, gdy chodzi o winę "na przedpolu czynu zabronionego" - art. 31 § 3).

Ustawodawca w powołanym art. 128 ust. 3 posługuje się jedynie pojęciem czynu, bez doprecyzowania jego znamion, bez dookreślenia bezprawności karnej. Nic nie mówi o kwalifikacji prawnej czynu. Posługuje się jedynie pojęciem czynu stanowiącego podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. Zatem chodzi o takie działanie lub zaniechanie działania funkcjonariusza w miejscu i czasie, które daje podstawę do wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne (art. 41 ust. 1), bądź w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego albo przestępstwo skarbowe nieumyślne (art. 41 ust. 2). Przy czym podkreślić należy, iż ustawodawca nie różnicuje w tym przepisie podstawy zawieszenia na obligatoryjną lub fakultatywną. Zatem czynem, na potrzeby stosowania ww. przepisu, będzie określone zachowanie się funkcjonariusza, czynność, zdarzenie, które zainicjuje wszczęcie postępowania karnego, dającego podstawę do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Za takim ujęciem przedmiotu rozważań przemawia art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k., który stanowi, iż akt oskarżenia powinien zawierać dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody. Natomiast kwalifikacja prawna czynu, jest odrębnym od samego czynu elementem, na co wskazuje wymóg zamieszczania w akcie oskarżenia przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada (art. 332 §1 pkt 4 k.p.k.).

, W świetle analizowanego przepisu postępowanie karne jest prowadzone w sprawie o czyn stanowiący następnie postawę zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Innymi słowy sprawa o czyn, jest synonimem sprawy karnej wszczętej przeciwko funkcjonariuszowi, który został postawiony w stan oskarżenia. Sprawa karna kończy się wyrokowaniem sprowadzającym się do oceny materiału dowodowego oraz oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a więc poza zasięgiem rozważań sądu nie mogą pozostawać dowody istotne dla rozstrzygnięcia kwestii winy, oceny prawnej czynu oraz wymiaru kary. Sąd wydając wyrok przesądzający o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa z winy nieumyślnej, gdy pierwotnie w akcie oskarżenia przypisywano winę umyślną, nie orzeka w innej sprawie. Czyn popełniony przez oskarżonego zostaje jedynie inaczej, łagodnie w znaczeniu prawnym (przy zmianie kwalifikacji pranej czynu) oceniony w świetle zebranego materiału dowodowego, co ma znaczenie przy wymierzaniu rodzaju i wysokość kary.

W realiach przedmiotowej sprawy skarżąca została uznana winną nieumyślnego popełnienia czynu, którego dopuściła się w służbie i skazana prawomocnym wyrokiem na karę grzywny, zaś popełniony czyn (pomimo pierwotnie innej kwalifikacji prawnej) stanowił podstawę zawieszenia jej w czynnościach służbowych. W związku z powyższym nie została w sprawie spełniona przesłanka z art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o SG, warunkująca otrzymanie zawieszonej części uposażenia.

W tym stanie rzeczy nie może mieć w sprawie znaczenia, że organ SG zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych na podstawie przesłanki obligatoryjnej z art. 43 ust. 1 ustawy o SG, gdy Sąd prawomocnym wyrokiem skazał ją za przestępstwo nieumyślne, dające organowi możliwość podjęcia fakultatywnej decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych (art. 43 ust. 2). Poza kompetencjami organu SG pozostaje ocena prawidłowości sporządzenia aktu oskarżenia przez organy ścigania. Właściwy Komendant SG jest bowiem związany przestawionymi funkcjonariuszowi zarzutami popełnienia przestępstwa. Natomiast art. 128 ust. 3 ustawy nie uzależnia sposobu załatwienia sprawy o wypłatę zawieszonej części uposażenia od trybu w jakim doszło do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W sprawie musi natomiast istnieć związek pomiędzy czynem wyczerpującym znamiona przestępstwa a zawieszeniem funkcjonariusza w obowiązkach służbowych.

Z powyższych powodów nie można podzielić zarzutów skargi. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny SG w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, prawidłowo go ocenił i wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie oraz dostatecznie wyczerpująco uzasadnił zaskarżoną decyzję.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.