II OSK 2539/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 602/12, oddalił skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wyznaczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Delegatura w M. pismem z 1 września 2010 r. poinformował Starostę W., iż w związku ze skargą M. i J. S. dotyczącą uciążliwości hałasowej powodowanej funkcjonowaniem Stacji Paliw nr [...] L. przy Ul. J. [...] w R., przeprowadzono kontrolę tego podmiotu połączoną z pomiarami hałasu. W załączeniu przekazany został raport z pomiarów hałasu nr [...] dla pory nocy.

Starosta W. pismem z 20 września 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu poza terenem Stacji Paliw nr [...] L. w porze nocnej.

Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Starosta W. wyznaczył dopuszczalny poziom hałasu, wyrażony wskaźnikiem hałasu l_Aeq n dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla pory nocy - wynoszący 40 dB, poza terenem Stacji Paliw nr [...] L. w R. (C.) przy Ul. J. [...] oraz zobowiązał ww. Spółkę do zastosowania rozwiązań ograniczających emisje hałasu poza teren przedmiotowej stacji paliw, związane z ruchem pojazdów samochodowych po terenie stacji, do poziomu określonego w decyzji oraz przedłożenia Staroście W. informacji o podjętych działaniach mających służyć ograniczeniu emisji hałasu poza terenem stacji paliw - w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w wyniku rozpoznania odwołania Spółki - decyzją z [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, przytaczając treść art. art. 112, art. 115 a ust. 1, 3 i 4, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, ze zm.), podało iż w rozpoznawanej sprawie jako źródło przekraczające dopuszczalne normy hałasu zidentyfikowano ruch pojazdów poruszających się po stacji (wjazd na stację z drogi publicznej oraz zjazd). Potwierdził to znajdujący się w aktach sprawy protokół nr [...] wraz z raportem z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska sporządzony 19 sierpnia 2010 r. i 27 sierpnia 2010 r.

Kolegium nie podzieliło twierdzenia odwołującej się, iż wjazd samochodów na teren stacji paliw (także ich zjazd) nie jest związany z funkcjonowaniem stacji paliw. Istota funkcjonowania stacji paliw sprowadza się bowiem do obsługi pojazdów mechanicznych. Tym samym ruch samochodowy w obrębie tej stacji, w tym wjazd na nią i zjazd w kierunku drogi publicznej kwalifikowany musi być jako związany z funkcjonowaniem stacji paliw.

Dalej organ podniósł, że dla terenu stanowiącego bezpośrednio sąsiedztwo nieruchomości położonej przy Ul. J. [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 roku (Dz. Urz. Woj. M. Nr[...], poz. [...]). Zgodnie z zapisami tego planu tereny te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zdaniem Kolegium kwalifikacja ta, a dokonana przez organ pierwszej instancji, jest prawidłowa i odpowiada metodologii określonej w art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska, dającej pierwszeństwo ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie na uznanie nie zasługuje zarzut odwołania, w którym wskazano na konieczność badania sposobu zagospodarowania ww. gruntów.

Kolegium nie dostrzegło żadnych wadliwości w kontroli poziomu hałasu dokonanej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Pomiar hałasu przeprowadzono metodą referencyjną opisaną w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291).

W zakresie zarzutu nieprawidłowego pomiaru tła akustycznego Kolegium dostrzegło, że zgodnie z ww. wytycznymi tło akustyczne tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych. Dokonując pomiaru tła akustycznego wyłącza się pojedyncze, sporadyczne dźwięki, których wpływ na pomiar hałasu z zakładu, instalacji czy urządzenia można wyeliminować przez chwilowe zatrzymanie procesu mierzenia lub analizę zarejestrowanego sygnału. Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny, a mianowicie: w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła/źródeł hałasu będącego/będących przedmiotem oceny - lub w przerwach pracy badanych źródeł. W sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła/źródeł hałasu, dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru tła w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Pomiary tła przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. W warunkach rozpatrywanej sprawy punkt pomiarowy dla zbadania tła akustycznego "pp2" umieszczony został na terenie posesji przy Ul. J. [...], z kolei punkt pomiarowy dla zbadania hałasu emitowanego przez stację paliw ulokowany został na posesji położonej przy Ul. J. [...]. W piśmie z 12 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. wyjaśnił, że nie było możliwe wyłączenie źródeł hałasu, a zatem uniemożliwienie pojazdom poruszania się na stacji paliw. Tym samym, biorąc pod uwagę, że poziom tła akustycznego składa się zarówno hałas emitowany przez pojazdy poruszające się po obwodnicy R., jak i Ul. J., punkt pomiarowy dla tła akustycznego umieszczono, podobnie jak punkt pomiarowy dla źródła hałasu wzdłuż Ul. J., gdzie poziom tła akustycznego był porównywalny.

Kolegium biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, a także lokalizację obu punktów pomiarowych zobrazowaną w protokole z kontrolnego pomiaru poziomu hałasu, nie dostrzegło w tym względzie uchybień. Ponadto zastosowana przez organ metoda pomiaru hałasu nie wymaga dokonywania pomiaru ciągłego, trwającego nieprzerwanie kilka godzin. Pomiar może ograniczyć się do pobrania "próbek" hałasu również w okresie największego natężenia ruchu w godzinach nocnych o określonej porze roku. Tak właśnie postąpił organ w przedmiotowej sprawie. Tym samym Kolegium nie dopatrzyło się nieprawidłowości organu w zakresie wyboru pory roku i godziny pomiaru.

Skargą L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym dokonaniu ustaleń stanu faktycznego sprawy i błędnej jego ocenie przez nieuprawnione przyjęcie, że źródłem hałasu poza terenem stacji paliw jest ruch pojazdów na terenie stacji paliw położonej przy Ul. J. [...] w miejscowości C. (R.), podczas gdy hałas jest wytwarzany poza obrębem stacji paliw i wynika z eksploatacji drogi publicznej przez poruszające się po niej pojazdy, a ponadto przyjęcie, iż punkty pomiaru pp1 i pp2 zostały zlokalizowane w prawidłowych miejscach; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty na okoliczność rzeczywiście generowanego poziomu dźwięków przez instalację skarżącej; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nieprzeprowadzenie oględzin w celu stwierdzenia w terenie usytuowania stacji paliw względem drogi publicznej i samego zjazdu, a nadto zlokalizowanych punktów pomiaru pp1 i pp2; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w przyznaniu mocy dowodowej i wiarygodności dowodowi z dokumentu w postaci protokołu kontroli z 19 sierpnia 2010r., raportu z pomiarów hałasu [...] i oparciu ustaleń wyłącznie na tych dokumentach, których wyniki były kwestionowane przez R. P., co winno skutkować przeprowadzeniem nowych pomiarów i oględzin i jednoczesne odmówienie mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi w postaci raportu sporządzonego na zlecenie R. P. przez N. "Badanie uciążliwości akustycznej dla środowiska Stacji paliw Płynnych w R. przy Ul. J. nr [...]"; art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte, niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej jedynie ogólnych stwierdzeń i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, zwłaszcza do konieczności przeprowadzenia ponownych pomiarów poziomu hałasu, dowodu z opinii biegłego, przeprowadzenia oględzin miejsca usytuowania stacji paliw w terenie, daty przeprowadzenia kontroli i daty wydania decyzji bez sprawdzenia aktualności pomiarów, czy zarzutu dotyczącego braków w treści samej decyzji organu I instancji,; art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty W..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że decyzja Kolegium nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd wskazał, że organ - na podstawie pomiarów dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. w dacie 19/20 sierpnia 2010r., w porze nocnej w godzinach 21.30 - 1.00, udokumentowanych protokołem nr [...] z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska z 19 sierpnia 2010 r. oraz raportem z pomiarów hałasu [...] z 27 sierpnia 2010r., a dalej pismem z 12 kwietnia 2011 r. - stwierdził, iż poza zakładem, tj. Stacją Paliw nr [...] położoną przy Ul. J. [...] w R. - C., w wyniku jej działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Okoliczność ta doprowadziła do wydania decyzji z [...] czerwca 2011 r. Natomiast z racji ustalenia, iż zarówno teren Stacji, jak i teren sąsiedni objęte są uregulowaniami uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. (Dz. U. Woj. M. Nr[...], poz. [...]) i teren Stacji mieści się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, a teren sąsiedni (naprzeciwko) jest terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w decyzji określono - na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). - dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, czyli Stacją, przy zastosowaniu ww. wskaźników w odniesieniu do terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla pory nocnej - wynoszący 40 dB i niektóre z wymagań wynikających z ust. 4 art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku ustalenia przez organ rzeczywistego zagospodarowania gruntów sąsiadujących ze stacją. Ustaleń z zakresu faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów sąsiednich organy dokonują - w oparciu o art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska - jedynie w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, celem oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

Odnośnie zarzutu dotyczącego skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu, czyli skarżącej, która nie jest właścicielem nieruchomości, jak i znajdujących się na niej budynków i urządzeń, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 48 ustawy, przez zakład, o którym mowa w art. 115 a, rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się nim urządzeniami. W sprawie prowadzącym instalację jest skarżąca - L. Sp. z o. o. z siedzibą w G.. Eksploatacja instalacji prowadzona jest na terenie Stacji Paliw nr [...] przy Ul. J. [...] w R., a tytułem prawnym jakim dysponuje skarżąca jest umowa dzierżawy. Wszystko to odpowiada również treści art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zawierającego definicję instalacji. Powołane okoliczności wynikają z akt sprawy, w szczególności z protokołu nr [...], a nadto oświadczenia samego pełnomocnika skarżącej złożonego do protokołu rozprawy.

W kontekście kolejnych zarzutów Sąd wskazał, że: miarodajny dla sprawy dowód, potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu, wprawdzie był przeprowadzony przed wszczęciem postępowania, niemniej taką sytuację dopuszcza art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska. Następnie został włączony w skład materiału dowodowego sprawy, uzupełniony i oceniony przez organy prowadzące postępowanie za prawidłowy. Ocenę tę podziela także Sąd; w toku całego postępowania administracyjnego, prawidłowo ustalono, iż ruch pojazdów poruszających się po stacji (w tym wjazd i zjazd) stanowi źródło hałasu przekraczającego dopuszczalne normy. Nie można więc było podzielić twierdzenia skarżącej, jakoby hałas wytwarzany był poza terenem stacji i wynikał wyłącznie z eksploatacji drogi publicznej przez poruszające się po niej pojazdy. Ponadto, że wjazd samochodów na teren stacji paliw (także ich zjazd) nie jest związany z funkcjonowaniem stacji. Słusznie wskazał bowiem organ, iż istota funkcjonowania stacji paliw sprowadza się do obsługi pojazdów mechanicznych. Tym samym ruch samochodowy w obrębie tej stacji, w tym wjazd na nią i zjazd w kierunku drogi publicznej kwalifikowany musi być jako związany z funkcjonowaniem stacji paliw; w zaskarżonej decyzji przedstawiono przekonywującą argumentację, której celem było wykazanie prawidłowego usytuowania punktów pomiarów (w szczególności punktu pomiarowego dla zbadania tła akustycznego - "pp2") i zastosowania metody pomiaru hałasu; skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, pomimo kierowania do niej przez organ pism w postaci zawiadomienia z 20 września 2010r. o wszczęciu postępowania i w trybie art. 10 § 1 K.p.a. z 14 października 2010r., 21 stycznia 2011r., 6 maja 2011r., nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, wątpliwości, wniosków, czy materiałów, które zostałyby włączone w skład materiału dowodowego sprawy i stanowiły przedmiot oceny organów rozpoznających sprawę. Jedynie w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, nie zważając na fakt, iż organ dysponuje już dowodami potwierdzającymi przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu i w jego ocenie dowody te nie budzą żadnych wątpliwości, które uzasadniałyby potrzebę zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Natomiast strona skarżąca miała prawo wykazać się inicjatywą dowodową i przedstawić własne dowody, w tym i opinię biegłego. W postępowaniu z kolei czynnie uczestniczył uczestnik, tj. R. P. (właściciel nieruchomości [...], na której usytuowana jest Stacja Paliw nr [...]), który przy piśmie z 26 października 2010 r. załączył raport pt. Badanie uciążliwości akustycznej dla środowiska od Stacji Paliw Płynnych w R. przy Ul. J. [...] z marca 2009r. i zgłaszał pewne wątpliwości. Zatem opinia ta nie była opinią pochodzącą od skarżącej, została sporządzona na zlecenie ww. podmiotu i przez niego złożona do postępowania. Do tego sporządzona została w marcu 2009 r., czyli z półtorarocznym wyprzedzeniem czasowym od pomiarów dokonywanych na potrzeby kontrolowanego postępowania, które przeprowadzono 19/20 sierpnia 2010 r. Ponadto już na wstępie przyjmuje inne założenie niż organ, mianowicie dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo - usługowych (dla pory nocnej - 45 dB), podczas gdy organ przyjął ten czynnik dla terenów mieszkaniowych jednorodzinnych (dla pory nocnej - 40 dB) i - w ocenie Sądu - było to ustalenie prawidłowe. Wszystko to dowodzi, iż opinia ta nie mogła podważyć stanowiska organów zaprezentowanego w wydanych w sprawie decyzjach; rację ma skarżąca, iż od momentu dokonania pomiaru w sierpniu 2010 r. do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu, tj. [...] czerwca 2011 r. upłynęło kilka miesięcy, niemniej skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu świadczącego o zdezaktualizowaniu się pomiarów. Ponadto czasokres trwania postępowania nie był zawiniony przez organ, ale związany był z czynnym udziałem innych stron postępowania i wynikającą z niego potrzebą uzupełniania materiału dowodowego sprawy.

Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności tych wymienionym w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W świetle powyższego i całokształtu zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego sprawy - w ocenie Sądu - nie można skutecznie zarzucić organowi, aby dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnej jego oceny a także że niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy, w tym dokonał jego dowolnej oceny. Jedynie pod adresem organu można sformułować zarzut niesporządzenia uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób odpowiadający zasadzie przekonywania unormowanej w art. 11 k.p.a. i wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., z racji nieodniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania (np. uwagi odwołującej się co do daty przeprowadzonej kontroli a daty wydania przez organ pierwszej instancji decyzji) i wniosków zawartych w odwołaniu (dotyczących przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i oględzin miejsca usytuowania stacji paliw). Niemniej jednak uchybienie to - wobec wyżej poczynionych rozważań - należało, zdaniem Sądu, ocenić w kategoriach naruszenia wymienionych przepisów w stopniu, który nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wszystko to dowodzi, iż Kolegium prawidłowo oceniło okoliczności sprawy i wyprowadziło z nich stosowne wnioski, a w rezultacie wydało rozstrzygnięcie, które nie narusza prawa.

Skargą kasacyjną L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt. 48 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że skarżąca Spółka jest prowadzącą instalację i posiadającą tytuł prawny w sytuacji, gdy tytułem prawnym, którym dysponuje skarżąca jest jedynie umowa dzierżawy a stosunek dzierżawy nie jest tytułem prawnym, który uprawnia lub nakłada na skarżącą obowiązek działania, który mógłby ją czynić adresatem normy z art. 115a;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 ust. 1 pkt a), art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, wyrażające się w oddaleniu skargi L. Sp. z o. o. pomimo naruszenia przez SKO w W. art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt. 48 tej ustawy poprzez błędną wykładnię i zastosowanie;

b) naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt c), art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wyrażające się w oddaleniu skargi L. Sp. z o. o. pomimo naruszenia przez SKO w W. przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 85 k.p.a. polegające na błędnym dokonaniu ustaleń stanu faktycznego i błędną jego ocenę poprzez przyjęcie, że źródłem hałasu jest stacja paliw położona przy Ul. J. [...] w miejscowości C. podczas gdy jest on wytwarzany poza stacją paliw i wynika z eksploatacji drogi publicznej przez poruszające się na niej pojazdy oraz przyjęcie, że punkty pomiaru pp1 i pp1 zostały zlokalizowane w prawidłowych miejscach oraz nieprzeprowadzenie oględzin mających na celu stwierdzenie usytuowania stacji paliw względem tej drogi publicznej oraz zjazdu z niej i punktów pomiaru pp1 i pp2, a także przyznaniu mocy dowodowej i wiarygodności dowodowi z dokumentu w postaci protokołu kontroli z dnia 19 sierpnia 2010 r. i raportu z pomiarów hałasu [...] i oparciu ustaleń wyłącznie na tych dokumentach, które były kwestionowane;

c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wyrażające się w niewystarczającym wskazaniu i wyjaśnieniu podstawy prawnej oraz przyjęciu za prawidłowe ustalenia kwestionowane przez strony w zakresie ustalenia że wjazd i zjazd oraz ruch pojazdów na stacji stanowi źródło hałasu przekraczającego dopuszczalne normy oraz przyjęciu bez wyjaśnienia że punkty pomiarowe były ustanowione prawidłowo, a także błędnym wyjaśnieniu, że bezczynność skarżącego w zakresie aktualizacji pomiarów wystarczająco uzasadniania uznanie dokonanych za aktualne i zasadne mimo, że skarżący od początku pomiary te, a w szczególności sposób ich wykonania, kwestionował i wnosił o ponowne ich przeprowadzenie.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie L. Sp. z o.o. w G. od SKO w W. zwrotu kosztów postępowania w sprawie, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 85 k.p.a. oraz naruszenia art. 141 § 4, art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, które stanowią próbę podważenia przyjętego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego niniejszej sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca Spółka zmierza do zakwestionowania ustaleń zawartych w protokole pomiaru hałasu nr [...] z dnia 19 sierpnia 2010 r., stanowiącym, razem z raportem z pomiarów hałasu z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...], podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Kwestionuje przy tym przyjęcie, że źródłem hałasu jest przedmiotowa stacja paliw, podważa przyjęte przez organ i Sąd za prawidłowe rozmieszczenie punktów pomiaru hałasu oraz aktualność dokonanych pomiarów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest w niniejszej sprawie podstaw do podważenia sposobu wykonania przedmiotowych pomiarów bądź samych ich wyników. Protokół pomiaru hałasu z dnia 19 sierpnia 2010 r. został sporządzony przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W., a zatem przez organ upoważniony do jego sporządzenia (zob. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm., oraz art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska) oraz w formie prawem przewidzianej - został podpisany przez inspektora dokonującego czynności kontrolnych oraz przez kierownika kontrolowanej stacji paliw (art. 11 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska). Jest to zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 76 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i w związku z tym korzysta on z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu od którego dokument pochodzi. To ostatnie domniemanie może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu (art. 76 § 3 k.p.a.). Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest dowodów potwierdzających, że strona skarżąca skorzystała z możliwości zakwestionowania treści protokołu sporządzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W.. Samo twierdzenie skarżącej Spółki, że wbrew ustaleniom dokonanym podczas kontroli przeprowadzonej dnia 19 sierpnia 2010 r., źródłem hałasu nie jest przedmiotowa stacja paliw oraz że punkty pomiaru pp1 i pp2 nie zostały zlokalizowane w prawidłowych miejscach, nie stanowi jeszcze przeprowadzenia przeciwdowodu w rozumieniu art. 76 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga także, że obecny przy kontroli pomiaru hałasu kierownik kontrolowanej stacji paliw oświadczył, że nie wnosi zastrzeżeń co do miejsca, czasu, sposobu pobrania i zabezpieczenia pomiarów hałasu, co znalazło swoje odzwierciedlenie w omawianym protokole.

Odnośnie podniesionej w ramach omawianego zarzutu okoliczności związanej z aktualnością dokonanych pomiarów podnieść należy, że przepisy Prawa ochrony środowiska w wielu punktach różnią się od regulacji zawartych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Regulacja art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska niewątpliwie stanowi takie odstępstwo, bowiem przewiduje możliwość wydania przez organ ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie czynności kontrolnych dokonywanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska, dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika natomiast aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w oparciu o art. 115a tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1372/07). Słusznie podniesiono przy tym w zaskarżonym wyroku, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć aktualność wyników pomiarów Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W..

Mając powyższe na względzie stwierdzić należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zasadnie uznał, iż nie można skutecznie zarzucić organowi, aby dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędnej jego oceny. Nie można ponadto zarzucić, iż kontrolowany wyrok narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie tego wyroku zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienie przesłanek podjętego rozstrzygnięcia.

Za prawidłowe uznać należy także stanowisko Sądu I instancji odnośnie podmiotu, do którego powinna być skierowania przedmiotowa decyzja.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu (art. 115a ust. 3 powyższej ustawy). Zakład, o którym mowa w art. 115a ust. 1 i 3 ustawy, to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 powyższej ustawy). Z treści powyższych przepisów wynika, że adresatem powyższej decyzji może być jedynie zakład, w ramach którego działalności dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Brzmienie przywołanych przepisów prowadzi bowiem do wniosku, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się "dla danego zakładu" powodującego jego emisję. Ustalenie adresata obowiązku w osobie emitenta hałasu nie powinno rodzić wątpliwości również z tego powodu, że obowiązek przestrzegania wymagań w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu ma charakter publicznoprawny i jako taki kierowany jest do podmiotu, który w ramach swojej działalności wytwarza taki hałas (wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2486/10). Jak wynika z akt sprawy, prowadzącym instalację Stacji Paliw SP [...] jest L. Sp. z o.o. z/s w G., która posiada, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, tytuł prawny w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, do terenu, na którym ww. instalacja jest zlokalizowana. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 41 ustawy, przez użyty w ustawie termin "tytuł prawny", należy rozmieć prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo własności albo stosunek zobowiązaniowy. Umowa dzierżawy, jako stosunek zobowiązaniowy, niewątpliwie mieści się w ww. katalogu. Prawidłowo więc zaskarżona decyzja została skierowana do L. Sp. z o.o. z/s w G., który - jako prowadzący przedmiotową stację - ma obowiązek podejmować działania zmierzające do ochrony terenów sąsiednich przed hałasem, emitowanym w związku z prowadzeniem tej stacji.

Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt 48 tej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie. W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 134 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w powiązaniu z ww. przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie znajdując zatem żadnych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.