VI SA/Wa 2418/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia spółce P. Sp. j. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem o nr [...].

Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym w prawnym sprawy:

W dniu [...] grudnia 2011 roku do organu licencyjnego wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który poinformował o wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie P., spółka jawna i ustaleniach, iż posiadacz w/w licencji zatrudnia na stanowisku kierowcy osoby karane za przestępstwa popełnione umyślnie. Po zasięgnięciu informacji z Krajowego Rejestru Karnego organ ustalił, że kierowca R. D. został skazany m.in. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu.

W związku z powyższym pismem z dnia [...] maja 2012 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w zakresie cofnięcia jej licencji na podstawie art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku. Zawiadomienie to strona otrzymała w dniu [...] maja 2012 roku. W odpowiedzi na nie strona wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony dwóch wspólników spółki: Pana E. L. i M. L. oraz w charakterze świadków Pani E. L. i R. D. na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania Pana R. D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowana przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem.

W dniu [...] lipca 2012 roku pełnomocnik stron za pośrednictwem faksu przesłał prośbę o wyznaczenie nowego terminu przesłuchania strony i świadków podnosząc okoliczność, że z niewiadomych przyczyn nie został poinformowany o terminie przesłuchań.

Pismami z dnia [...] lipca 2012 roku organ licencyjny ponownie zawiadomił wspólników spółki o zamiarze przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków Pani E. L. oraz R. D. Pełnomocnik strony ponownie pismem z dnia [...] września 2012 roku wniósł o zmianę terminu przesłuchania podnosząc, że korespondencja otrzymana do wiadomości jego kancelarii nie stanowi zawiadomienia pełnomocnika o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu w świetle przepisów prawa. Kolejno pismem z [...] października 2012 roku pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w/w świadków oraz ograniczenie przesłuchania strony tylko do osoby Pana M. L.

W dniu [...] listopada 2012 roku organ licencyjny uwzględniając wniosek pełnomocnika strony wezwał Pana M. L. do stawienia się w dniu [...] listopada 2012 roku w siedzibie organu celem złożenia zeznań w charakterze strony na okoliczność zatrudnienia R. D. na stanowisku kierowcy oraz przedłożenia dokumentów znajdujących się w posiadaniu strony a mogących mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie.

O wezwaniu Pana M. L. poinformowano również pełnomocnika strony.

W dniu [...] listopada 2012 roku wpłynęła do organu informacja strony Pana M. L. o awarii samochodu i niemożności dojechania na przesłuchanie. Następnie za pośrednictwem pisma z dnia [...] listopada 2012 roku strona ponownie wniosła o jej przesłuchanie.

Organ licencyjny pismem z dnia [...] listopada 2012 roku ostatecznie zwrócił się do Pana M. L. o pisemne wypowiedzenie się w sprawie w terminie 7 dni pod rygorem wydania decyzji administracyjnej w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 roku pełnomocnik strony podtrzymał wykonane żądanie o przeprowadzeniu przesłuchania strony oraz zawnioskowanych świadków.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób autokarem lub autobusem o nr [...].

Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, wyrażające się błędami popełnionymi przez organ na każdym etapie postępowania oraz niezastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wyrażające się niewystosowaniem pisemnego ostrzeżenia, poprzedzającego wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji.

Poza tym strona wskazała na wadliwości poczynione na etapie postępowania dowodowego na skutek których została ona pozbawiona możliwości obrony swojego stanowiska.

Utrzymując zaskarżone decyzje w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniających rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zgodnie, z którym właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę cofają licencję wspólnotową, jeżeli posiadacz licencji:

a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust 1 lub

b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej.

W myśl art. 3 ust 1 w/w rozporządzenia każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1, zezwala się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na wykonywanie usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli:

a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych lub usług okazjonalnych, zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych,

b) spełnia warunki określone ze wspólnotowymi zasadami dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika krajowego w transporcie krajowym i międzynarodowym.

Zgodnie z art. 4 ust 6 w/w rozporządzenia w przypadkach, gdy warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1 nie są spełnione, właściwe organy państwa członkowskiego odmawiają wydania lub odnowienia licencji wspólnotowej lub ją cofają w drodze decyzji zawierającej uzasadnienie.

Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009, ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją.

Natomiast w myśl art. 6 ust 1 w/w rozporządzenia "z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodne z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określeniu, czy przedsiębiorca spełniał ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych osób określonych przez dane państwo członkowskie.

Zgodnie natomiast z przepisami obowiązującymi w Polsce, tj. zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, stosownie do art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Uzyskanie licencji jest zależne od spełnienia warunków określonych w art. 5 ust 3 w/w ustawy.

Stosownie do art. 5 ust 3 pkt 4 ustawy przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz spełniają określone w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, p. 151 z późn. zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku.

Mając na uwadze powyższe uregulowania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że strona nie spełnia warunków do posiadania licencji wspólnotowej. Zatrudniając bowiem R. D. na stanowisku kierowcy naruszyła nie tylko zasadę spełnienia wymogu dobrej reputacji, ale również podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Przedsiębiorca składając wniosek o udzielenie mu licencji zobowiązany był do złożenia oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców, którzy nie byli karani za określone przestępstwa, w tym.in. za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku (art. 5 ust 4 ustawy o transporcie drogowym). Powyższy zamiar został jednak naruszony, strona zatrudniła na stanowisku kierowcy osobę która została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ licencyjny nie miał obowiązku pisemnego ostrzeżenia strony przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Niniejszy obowiązek nie odnosi się bowiem do sytuacji, gdy posiadacz licencji wspólnotowej przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, która zgodnie z w/w przepisami wspólnotowymi weryfikowana jest łącznie jako postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających i innych osób (kierowców) oraz gdy strona podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania jej licencji.

Organ wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony nie doszło do naruszenia przepisów kpa. Strona oraz świadkowie byli trzykrotnie wzywani celem przesłuchania. Poza tym w toku trwającego postępowania miała ona zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z której wielokrotnie skorzystała przesyłając swoje stanowisko i wnioski dowodowe.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 roku spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej jej decyzji wydanej przez organ I instancji ewentualnie o uchylenie w/w decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) Naruszenie art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE nr L 300/88) oraz art. 15 ust 1 pkt 2 lit a w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r., p. 1265 z późn. zm.) poprzez ich błędną interpretację wyrażającą się niewystosowaniem pisemnego ostrzeżenia, poprzedzającego wszczęcie procedury o sprawie cofnięcia licencji,

2) Naruszenie art. 7, 10, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 78 § 1 kpa wyrażające się nieprzeprowadzeniem kompleksowego postępowania dowodowego w szczególności bezpodstawnym zaniechaniem przesłuchania świadków oraz strony postępowania, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz wadliwości wydanej decyzji,

3) Naruszenie art. 107 § 3 kpa wyrażające się sporządzeniem uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób dalece nieprawidłowy, w szczególności z pominięciem wskazania, na jakich dowodach organ oparł swoje przekonanie, a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej lub w ogóle zaniechał ich przeprowadzenia,

4) Naruszenie art. 51 § 1 kpa wyrażające się wezwaniem świadków oraz strony postępowania do stawiennictwa w siedzibie organu, tj. w [...], podczas gdy osoby te winny być wezwane do stawiennictwa w miejscu wyznaczonym na terenie gminy lub miasta, w którym zamieszkuje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. Dz. U. nr 153 p. 1270 ze zm.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2013 roku naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać na uchybienia w przeprowadzeniu przez organ postępowania dowodowego, aczkolwiek nie tylko one zdecydowały w ostatecznym wyniku o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Z art. 7, 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie, co nie zwalnia strony od aktywnego udziału w przeprowadzeniu dowodów, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przesłuchanie w charakterze strony dwóch wspólników spółki: Pana E. L. i Pana M. L. oraz w charakterze świadków Pani E. L. i R. D. na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania Pana R. D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem. Organ uwzględnił powyższe wnioski, jednakże wbrew dyspozycji art. 51 kpa wezwał te osoby, zamieszkałe na terenie województwa [...] do stawiennictwa celem przesłuchania w siedzibie organu w [...] . Niezależnie od powyższego o terminach dwóch kolejnych przesłuchań ([...] lipca 2012 r., [...] wrzesień 2012 roku) nie powiadomiony został w sposób przewidziany prawem pełnomocnik skarżącej, przez co został naruszony przepis art. 40 § 2 kpa.

Kolejny termin przeprowadzenia wskazanych dowodów, wyznaczony na dzień [...] listopada 2012 roku nie doszedł do skutku z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność strony. W powyższej sytuacji nieprawdziwe jest twierdzenie organu, iż istniała podstawa do zaniechania przesłuchania stron i świadków z przyczyn leżących wyłącznie po stronie skarżącej.

Z uwagi na odległe miejsce zamieszkania wspólników spółki i świadków organ powinien w myśl art. 9 kpa pouczyć skarżącą o wynikającej z art. 52 kpa prawnej możliwości przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów na drodze tzw. pomocy prawnej. Niedopełnienie powyższego obowiązku nie może rodzić ujemnych skutków dla strony, która przez wadliwe działanie organu została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Poza wskazanymi wyżej uchybieniami proceduralnymi organ dopuścił się również naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Jako podstawę materialno - prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 15 ust 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym, art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku autokarowego i autobusowego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE nr L 300/88 oraz art. 3 ust. 1 lit. b oraz art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 ustanawiające wspólne zasady przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE nr L 300/52).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym w jej wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepis ten nawiązuje m.in. do art. 5 ust 3 pkt 4 ustawy zgodnie z którym licencja jest udzielana wtedy, gdy przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, p. 151 z późn. zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku.

Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 cofnięcie licencji w przypadkach określonych m.in. w ust. 1 pkt 2 lit a poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie o cofnięcie licencji. Przepisu tego nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a. Interpretując te przepisy należy wskazać, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zatrudnia, tak jak w niniejszej sprawie pracownika prawomocnie skazanego za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu należy cofnięcie licencji poprzedzić pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Inna sytuacja byłaby, gdy sam przedsiębiorca popełnił przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to wtedy cofniecie licencji nastąpiłoby bez ostrzeżenia o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W myśl natomiast przepisów wspólnotowych, tj. zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 właściwe organy państwa członkowskiego, w których przewoźnik ma siedzibę, cofają licencję przedmiotową jeżeli posiadacz licencji:

a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1 lub

b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej.

Natomiast zgodnie z przywołanym art. 3 ust 1 rozporządzenia każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1 zezwala się zgodnie z rozporządzeniem na wykonywanie usług regularnych w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli:

a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych,

b) spełnia warunki określone zgodnie ze wspólnotowymi zasadami, dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w transporcie krajowym i międzynarodowym.

Według oceny Sądu skarżąca trafnie podnosi, że przepisy prawa krajowego jak i przepisy prawa wspólnotowego w zakresie przesłanek do obligatoryjnego cofnięcia licencji nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W przepisach ustawy o transporcie drogowym znajduje się jedynie uzupełnienie do przepisów rozporządzeń wspólnotowych poprzez wprowadzenie obowiązku wystosowania stosownego ostrzeżenia w przypadku zatrudnienia przez przedsiębiorców kierowców skazanych za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku.

W niniejszej sprawie cofnięcie licencji skarżącej z uwagi na zatrudnienie kierowcy skarżącego za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu nie zostało poprzedzone pisemnym ostrzeżeniem, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, co czyni zasadnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ prawa materialnego.

Jeżeli zaś chodzi o pozostałą przesłankę, na którą powołuje się organ, a przewidzianą w art. 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 1073/2009, tj. podanie nieprawdziwych informacji dotyczących danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej to zostało one przejęte bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, albowiem zarówno wspólnicy spółki jak i zgłoszeni przez stronę świadkowie, którzy wskutek naruszenia przez organ przepisów prawa nie zostali w ostatecznym wyniku przesłuchani, mieli zeznawać na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania Pana R. D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi są usprawiedliwione, dlatego też orzekł o uchyleniu skarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.