II SAB/Kr 316/13

Uzasadnienie

K. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że wnioskiem z dnia 13 czerwca 2013 r., w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagał się udostępnienia kopii wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 13 czerwca 2013 r. pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią radcy prawnego P. K.. W dniu 13 sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję odmawiającą udostępnienia skarżącemu przedmiotowej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powołując się na rzekomą potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy – radcy prawnego P. K. świadczącego w oparciu o umowę cywilnoprawną kompleksową obsługę prawną dla organu jednostki samorządu terytorialnego. W wyniku wniesienia odwołania od tej decyzji przez skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 października 2013 r. uchyliło odmowę udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, wskazując przy tym, ze ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych przesądza w zasadzie o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, ograniczając ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zawierającego umowy cywilnoprawne związane z gospodarowaniem finansami publicznymi. Po otrzymaniu w dniu 29 października 2013 r. wyżej wymienionej decyzji organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta [...] nie rozpoznał ponownie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy. Zamiast tego w dniu 19 listopada 2013 r. wydano w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przesłanką dla zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w ocenie organu miała być okoliczność, że zatrudniony przez magistrat radca prawny, niezadowolony z decyzji organu odwoławczego wydanej w przedmiotowej sprawie, w dniu 18 listopada 2013 r. złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta [...] podanie o wznowienie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji oraz uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego, a dodatkowo w tym samym dniu wniósł o zawieszenie postępowania. Reasumując skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi Burmistrz Miasta [...] nie rozpoznał ponownie wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. K. W. wskazał również, że przedmiotem umowy zawartej z radcą prawnym jest świadczenie kompleksowej obsługi Urzędu Miasta [...]. Umowa ta jest wykonywana w sposób nieprawidłowy, gdyż radca prawny umyślnie przetrzymuje skargi wnoszone za pośrednictwem organu do WSA w Krakowie, co spowodowało obciążenie budżetu gminy kwotą ponad 50 tysięcy złotych grzywien wymierzonych w 13 postępowaniach sądowych. Działania burmistrza jako dysponenta informacji publicznej nakierowane są wyłącznie na odwleczenie w czasie momentu udostępnienia informacji dotyczącej obowiązków ciążących na radcy prawnym. Bezprawnym było zawieszenie z urzędu postępowania, gdyż nie można w ogóle mówić o postępowaniu administracyjnym w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Postępowanie administracyjne może się toczyć wyłącznie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące chociażby termin załatwienia sprawy administracyjnej, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie czy też zawieszenie postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej w trybie wnioskowym.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Podał, że treść przepisu art. 101 a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest jednoznaczna i wprost odsyła do przepisów innych ustawy, w tym również do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma jakichkolwiek przyczyn, dla których w sprawach o dostęp do informacji publicznej wytworzonej przez organy gminy nie miałyby znaleźć zastosowania art. 101 ust. 1 w związku z art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W niniejszej sprawie zastosowanie tych przepisów nie prowadziło do absurdu albo rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji. Zatem skarżący miał obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, tak jak czynią to inni obywatele na gruncie innych spraw objętych ustawami szczególnymi.

Organ podniósł również, że dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych nie zawierało wskazań co do kwestii dotyczących stron postępowania w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołany w podaniu o wznowienie postępowania (sygn. akt I OSK 2560/12) otworzył drogę do ochrony praw podmiotów, które dotychczas nie były dopuszczane do takich postępowań. Wobec powyższego twierdzenie, że korzystanie z konstytucyjnych praw i wolności stanowi przejaw strategii niezgodnych z prawem działań, jest nietrafione. W chwili wydania przez organ decyzji z dnia 13 sierpnia 2013 r. odmawiającej udostępnienia skarżącemu informacji publicznej zaczęło się toczyć postępowanie administracyjne zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] miało prawo wydać decyzję opartą na treści art. 138 § 2 K.p.a., w innym wypadku mogłoby podjąć jedynie decyzje określone w art. 16 ust 1 u.d.i.p. Jeżeli zatem decyzja organu z dnia 13 sierpnia 2013 r. uruchomiła postępowanie administracyjne, to trudno przyjąć by kończyło się one z chwilą wydania w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Taka wykładania byłaby całkowicie nieuprawniona i nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa. Wobec powyższego dopuszczalne było wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania. Stanowisko skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] powinien udostępnić żądaną informację publiczną lub wydać nową decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jest w ocenie organu całkowicie nieuzasadnione. Literalne brzmienie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że termin rozpatrzenia wniosku o dostęp do informacji publicznej nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Niemniej jednak zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy K.p.a. Na gruncie K.p.a. nie budzi wątpliwości, że po wydaniu decyzji przez organ II instancji w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia otwiera się dla organu I instancji nowy termin do rozpatrzenia sprawy określony przepisami K.p.a. Treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p. może być rozumiana wyłącznie w ten sposób, że 2-miesięczy termin do załatwienia sprawy należy liczyć od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a przypadku wydania decyzji przez organ II instancji od dnia doręczenia tej decyzji organowi I instancji. Oczywistym jest bowiem, że bezprawna zwłoka organu II instancji w rozpatrzeniu odwołania do decyzji organu I instancji nie może obciążać działań organu I instancji. Wskazano ponadto, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie podaje przyczyn z powodu, których podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może nie udostępnić tej informacji w terminie 14 dni. Zatem przyczyny nie udostępnienia w terminie 14 dni informacji publicznej mogą być dowolne. Podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma jedynie obowiązek wskazać powody opóźnienia oraz termin w jakim udostępni informację publiczną. Takie powody organ I instancji w pismach informujących o przedłużeniu terminu wskazał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. działając na podstawie art. 33 § 2 w związku z art. 24 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) dopuścił organizację społeczną Sieć Obywatelska – Watchdog Polska do udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 P.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 P.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej powoływana jako u.d.i.p.) Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy K.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta [...] jest bez wątpienia organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W sprawie nie ulega też wątpliwości, że K. W. w dniu 13 czerwca 2013 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 13 czerwca 2013 r. pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią radcy prawnego P. K.. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty żądane w niniejszym wniosku stanowią informację publiczną.

Jednakże istota sporu nie dotyczy kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, ale prowadzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (a więc i jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.) – lub w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Burmistrza [...] w takim stanie sprawy, jaki ma miejsce w tym postępowaniu, tzn. po wydaniu przez organ I instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i uchyleniu tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania – rozpoznawanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej winno toczyć się w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 241/13. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Od tej zasady istnieją wyjątki. Ocena postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej nie może być dokonywana poprzez istniejące wyjątki, ale w związku z jego istotą, celem jego prowadzenia. Celem postępowania o udzielenie informacji publicznej nie jest załatwianie sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. Udostępnienie informacji publicznej nie jest ani przyznaniem praw lub nałożeniem obowiązków określonym prawem administracyjnym, ani też potwierdzenie takich praw/obowiązków. Postępowanie, którego przedmiotem jest żądanie udostępnienia informacji publicznej jest odrębnym postępowaniem o charakterze administracyjnym, ale zasadniczo innym niż jurysdykcyjne postępowanie administracyjne określone w szczególności w art. 61-126 K.p.a. Tym samym to postępowanie kończy się, co do zasady, udostępnieniem wnioskowanej informacji, czyli podjęciem przez zobowiązany organ czynności technicznej. Przy tak prowadzonym postępowaniu nie ma podstaw do chociażby odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a., a tym przepisów o zawieszaniu postępowania administracyjnego. Jak zostało to wyżej wskazane, od zasadniczego toku postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, polegającego na udostępnieniu tej informacji w terminie do 14 dni od daty złożenia wniosku – istnieją wyjątki. Jeden z tych wyjątków objęty został art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zgodnie z którym w przypadku, gdy wnioskowana informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie do 14 dni, zobowiązany podmiot do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie udostępnienia informacji, trwającym nie dłużej niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek ten jednak nie oznacza, że po poinformowaniu wnioskodawcy o nowym terminie udzielenia informacji publicznej, następuje "przejście" w tryby postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. Ten wyjątek dotyczy przypadku, w którym z punktu widzenia przede wszystkim technicznego nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 14 dni, ale zostanie ona udostępniona w terminie późniejszym. Nadal będzie to jednak postępowanie odrębne od postępowania uregulowanego w K.p.a. Kolejny wyjątek objęty został art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i polega na braku technicznych możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w sposób, w jaki wskazał na to wnioskodawca. W takiej sytuacji organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zawiadamia o tym wnioskodawcę wraz ze wskazaniem innego możliwego sposobu udostępnienia informacji publicznej i w razie braku zgody wnioskodawcy na proponowany przez organ sposób jej udostępnienia – wydawana jest decyzja o umorzeniu postępowania. Wyjątek dotyczy także przypadku, gdy w związku ze złożeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ musiałby ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym sposobem jej udostępniania. W takiej sytuacji informowany jest wnioskodawca o wysokości opłaty i w razie zaakceptowania tej opłaty – informacja publiczna jest mu udostępniania wraz z pobraniem opłaty. W przypadku zaś wycofania wniosku – postępowanie umarza się w drodze decyzji administracyjnej (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Wreszcie organ administracyjny wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p., a w tym w przypadku gdy ujawnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem naruszenie tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Opisane powyżej przypadki zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem w sprawie udostępnienia informacji publicznej (pominięto nieistotne w tej sprawie rozważania przypadków, gdy wnioskowana informacja w ogólne nie jest informacją publiczną lub wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną) wyraźnie wskazują, że tylko tam, gdzie informacja publiczna nie jest udostępniana, ustawodawca nałożył obowiązek wydania stosownej decyzji. Głównym motywem w tego typu sprawach zakończenia postępowania w drodze aktu administracyjnego jest jednak przede wszystkim ochrona wnioskodawcy. Wydanie decyzji pozwala bowiem na szerszą ochronę wnioskodawcy niż w przypadku, gdyby organ nie był zobowiązany do wydania takiego aktu. Wyraźnie nawiązuje do tej tezy art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji stosuje się (zmienione zresztą) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyraźnie przy tym ustawodawca przesądził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się nie do postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, ale do decyzji o odmowie jej udzielenia lub umorzeniu postępowania. Skoro tak, to po wniesieniu odwołania od decyzji organu o odmowie udostępnienia informacji publicznej, odwołanie to rozpoznaje właściwe samorządowe kolegium odwoławcze, które stosuje rozstrzygnięcia przewidziane w art. 138 K.p.a. W przypadku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – ponownie rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązany organ nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie tych przepisów byłoby możliwe dopiero po ponownym wydaniu decyzji administracyjnej w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Nie ma dwóch odrębnych trybów postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, których stosowanie uzależnione byłoby od tego, czy na wniosek o jej udzielenie była już wydawana decyzja o odmowie udostępnienia, czy też nie było wydawanej takiej decyzji. Jest przy tym powszechnym standardem działania administracji sytuacja, w której po decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, organ zobowiązany do załatwienia wniosku stosuje identyczne przepisy regulujące załatwianie takich wniosków jak w przypadku, gdy załatwiał wniosek po raz pierwszy do niego złożony.

Tym samym trafnie podnosi skarżący, że decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] spowodowała konieczność rozpoznawania wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Rację ma także skarżący wskazując, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji kasacyjnej, Burmistrz [...] powinien zasadniczo w terminie 14 dni ten wniosek rozpoznać i udzielić wnioskowaną informację. Organ ten mógłby także wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia.

Nie ma racji pełnomocnik Burmistrza [...] wskazując, że termin udzielenia informacji publicznej wynosi 2 miesiące. Termin ten wynosi do 14 dni, a tylko wówczas, gdy istnieją powody bezpośrednio związane z brakiem możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji, termin ten może być wydłużony do 2 miesięcy. Oceniając na podstawie akt sprawy Sąd doszedł do przekonania, że w tej sprawie Burmistrz [...] nie podał żadnego uzasadnionego argumentu usprawiedliwiającego przedłużenie terminu załatwienia wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. Trafnie przy tym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 K.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny".

Reasumując wskazać należy, że Burmistrz [...] pozostaje bezczynny w udostępnieniu informacji publicznej zawartej we wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. i stanu tejże bezczynności nie niweczy zawieszenie postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. postępowania w sprawie udostępnienia tejże informacji. Nie ma przy tym przeszkód, aby Burmistrz [...] dokonał z urzędu ponownej oceny zasadności zawieszenia tego postępowania i z urzędu podjął tak zawieszone postępowanie. Stwierdzony tym wyrokiem obowiązek załatwienia wniosku skarżącego nie oznacza, że jedynym możliwym sposobem działania organu administracji będzie udostępnienie wnioskowanej informacji. Sąd jedynie nakazał, aby w terminie 7 dni Burmistrz [...] udzielił wnioskowanej informacji lub wydał decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że wydanie takiej decyzji opierałoby się na wystarczającej podstawie prawnej.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I – III sentencji na podstawie art. 149 § 1 i § 2 P.p.s.a., przy czym Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa należy uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość prowadzenia postępowania oraz brak jakiejkolwiek aktywności organu po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Te same przesłanki uzasadniają wymierzenie organowi grzywny w orzeczonej wysokości.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 149 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.