II SA/Wa 2060/13

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął J. B. pozwolenie na broń palną myśliwską, wskazując na istnienie w stosunku do niego obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Wskazaną wyżej obawę organ ten powziął w związku z uzyskaniem wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. [...] Wydział [...], sygn. akt [...], którym J. B. został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na pięć lat za popełnienie czynów z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk (k. 196-197). Wskazany wyrok został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], w ten sposób, że z ciągu przestępstw przypisanych stronie w punkcie 1 wyroku Sądu Rejonowego w [...] wyłączony został czyn z art. 286 § 1 kk, a strona została uniewinniona od popełnienia tego czynu. Natomiast orzeczona w stosunku do niej kara pozbawienia wolności została obniżona do jednego roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy lata. Ponadto na mocy tego orzeczenia Sądu strona została zobowiązana do naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz osób pokrzywdzonych kwoty 17.700 zł, zapłatę na rzecz Banku Spółdzielczego w [...] kwoty 200.000 zł. zapłatę na rzecz Banku [...] S.A. w [...] Oddział w [...] kwoty 130.000 zł.

Przedmiotowa decyzja została uchylona decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], jednakże z innych przyczyn, niż podniesione w odwołaniu. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że z uwagi na naruszenie przez organ I instancji jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a., zobowiązującej organy administracji publicznej do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów, decyzja cofająca J. B. pozwolenie na broń palną winna zostać uchylona celem umożliwienia organowi I instancji przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], po raz kolejny cofnął J. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji ponownie wskazano, iż czyny, za które został on skazany, są przestępstwami przeciwko mieniu, a zatem zachodzi w stosunku do niego określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa możliwości użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń (k. 254/2).

Od decyzji organu I instancji pełnomocnik strony złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji wraz z zażaleniem na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. o nieuwzględnieniu żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną interpretację oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 10, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ewentualnie o ich uchylenie i umorzenie postępowania w całości.

W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, iż poprzez nieprzesłuchanie Sekretarza Kola Łowieckiego "[...]", który wystawił jej negatywną opinię, stawiając go tym samym w złym świetle oraz poprzez oddalenie jej wniosku o wezwanie Komendanta Powiatowego Policji w [...] do wyjaśnienia, z jakich powodów sporządził na temat strony dwie sprzeczne ze sobą opinie środowiskowe, organ I instancji pozbawił tym samym skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, nie zebrał, a następnie nie ocenił wszechstronnie materiałów sprawy, czym naruszył wyżej wskazane przepisy postępowania administracyjnego.

Ponadto podniesiono, iż organ I instancji bezzasadnie zakwalifikował stronę do kręgu osób, w stosunku do których istnieje uzasadniona obawa możliwości użycia przez nich broni w sposób sprzeczny z prawem, podczas gdy "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a jej istnienie powinno opierać się na prognozach przeprowadzonych w oparciu o fakty, które wydarzyły się do daty tego prognozowania. W ocenie pełnomocnika nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu z przesłuchania świadka oraz z wyjaśnień Komendanta Powiatowego Policji w [...] uniemożliwiło takie prognozowanie, co jego zdaniem ma w przedmiotowej sprawie duże znaczenie, bowiem wskutek tego uchybienia organ pozostał w błędnym przeświadczeniu, że strona lekceważy prawo oraz uniemożliwił wykazanie, że jest ona osobą godną zaufania i godną utrzymania wydanego 20 lat temu pozwolenia na broń. W ocenie pełnomocnika za słusznością jego rozumowania przemawia fakt, iż Sąd Okręgowy w [...] zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej w stosunku do J. B. kary, biorąc pod uwagę jego postawę i właściwości, warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Zdaniem pełnomocnika nie może mieć zatem miejsca sytuacja, iż osoba, która dla sądu karnego godna jest zastosowania środka probacyjnego związanego z pozytywną oceną jej zachowania, w stosunku do której nie ma potrzeby obarczania jej jakimikolwiek dodatkowymi obowiązkami związanymi z poddaniem jej próbie, dla organu administracji pozostaje osobą "niebezpieczną, zagrażającą otoczeniu".

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził bowiem, co następuje.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. B. pozwolenia na broń zostało wszczęte w 2007 r., a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji sprzed jej nowelizacji, która nastąpiła ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., a zmienione przepisy weszły w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie natomiast z art. 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U z 2011 r. Nr 38, poz. 195) do spraw wszczętych i niezakończonych przez dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przyjęty za podstawę prawną decyzji organu I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Jak bowiem wynika z zebranego materiału dowodowego, J. B. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk, tj. przeciwko mieniu.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wypełniona została dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – zebrany materiał dowodowy potwierdza istnienie określonej w tym przepisie prawa obligatoryjnej przesłanki wykluczającej możliwość posiadania broni, co nakazuje zastosowanie wobec strony ustalonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji konsekwencji administracyjnej, czyli cofnięcia pozwolenia na broń. Wobec powyższego – odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika strony zawartego w odwołaniu – oczywistym jest, iż w przedmiotowej sprawie organ Policji nie musiał przeprowadzać "badania" mającego na celu ustalenie, czy w stosunku do J. B. zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Ustawodawca jednoznacznie bowiem przesądził, że osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu – ze względu na ochronę interesu społecznego – broni posiadać nie mogą.

Bez znaczenia dowodowego są zatem argumenty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu, dotyczące zawieszenia orzeczonej w stosunku do niej kary pozbawienia wolności z uwagi na jej cechy osobiste i dotychczasowe postępowanie oraz długoletnie posiadanie przez nią pozwolenia na broń. Nie zmieniają bowiem faktu, iż dopuściła się ona czynów przeciwko mieniu, a wyrok sądu karnego, który w stosunku do niej zapadł, jest prawomocny i znajduje się w obrocie prawnym. Wyjaśnić przy tym należy, iż z uwagi na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ustawodawca jednoznacznie odmówił prawa do posiadania broni osobom skazanym prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko mieniu, wywodząc wprost z takiej okoliczności obawę możliwości (zatem nie pewności) takiego zachowania, jak wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ I instancji słusznie zatem oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika strony, w tym wniosek o przesłuchanie sekretarza koła łowieckiego, do którego strona należała, a który wystawił jej negatywną opinię (k. 62) oraz wniosek o wezwanie Komendanta Powiatowego Policji w celu wyjaśnienia powodów, dla których sporządził on o stronie dwie sprzeczne ze sobą opinie środowiskowe, nie mogłyby one bowiem mieć żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, a zmierzałyby jedynie do niezasadnego przedłużenia postępowania.

Podkreślić również należy, że prawo do posiadania broni nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie – nie jest prawem powszechnym i dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega administracyjnej reglamentacji. Dla jego zachowania posiadacz pozwolenia na broń musi spełniać rygorystyczne, ustawowo określone wymogi, a jednym z nich jest dawanie gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu, jak to ma miejsce w przypadku strony, gwarancji takiej nie daje i skutkuje zaliczeniem do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a tym samym zastosowaniem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, popełnionego przez J. B. czynu z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk nie można uznać za incydentalny, bowiem wyrokiem Sadu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2006 r., sygn. akt [...], uznano go również winnym popełnienia czynu z art. 233 § 1 kk. Przedmiotowe postępowanie zostało warunkowo umorzone na okres próby dwóch lat (k. 75).

W powyższym kontekście podkreślić należy, iż jak stanowi art. 66 § 1 kk, warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia czynu i wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Nic jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione lub jego sprawcy nie można przypisać winy – w takim przypadku może zapaść tylko wyrok uniewinniający. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 748/08 (niepubl.), "(...)warunkowe umorzenie postępowania jest szczególnym środkiem odpowiedzialności karnej, polegającym na poddaniu próbie sprawcy przestępstwa, co zakłada stwierdzenie jego popełnienia, a więc i winy sprawcy" (A. Marek, Kodeks kamy, Komentarz, LEX 2007 r., art. 66, teza l). Stanowisko w kwestii charakteru prawnego instytucji warunkowego umorzenia postępowania znajduje odzwierciedlenie również w wyroku Sądu Najwyższego z 24 lutego 2005 r., sygn. akt. V KK 435/04, w którym wskazano, że "... jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego – zgodnie z art. 66 § 1 kk – jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Nie może być zatem wątpliwości, ani co do tego, że oskarżony wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu wymienione w konkretnym przepisie, zawierającym opis danego przestępstwa, jak i że spełnione zostały warunki odpowiedzialności konieczne do uznania kogoś za sprawcę przestępstwa ujęte w części ogólnej Kodeksu karnego, np., że sprawca nie działał w warunkach kontratypu."

Organ pokreślił, że odwołanie strony nie daje zatem podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu 1 instancji – żaden z zawartych w nim argumentów nic eliminuje bowiem z obrotu prawnego zapadłego wobec J. B. wyroku niezawisłego sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a wyrok ten wiąże organy Policji w zakresie prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską. Komendant Główny Policji nie dopatrzył się również w wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciu wskazanych przez pełnomocnika naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o:

– uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

– uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]cofającej J. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach łowieckich,

– zasądzenie od Skarbu Państwa – Komendanta Głównego Policji na rzecz Skarżącego zwrotów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

– przepisu art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na sprzecznym z prawem zaakceptowaniu niepodjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także na niepodjęciu tych czynności samodzielnie,

– przepisu art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu sprawy w sposób skrajnie stronniczy, powodujący utratę zaufania do władzy publicznej i zaakceptowaniu takiego sposobu prowadzenia sprawy przez organ I instancji,

– przepisu art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaakceptowaniu zignorowania przez organ I instancji wniosku dowodowego Skarżącego o przesłuchanie świadka i oddalenia wniosku dowodowego z wyjaśnienia treści oświadczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...], i tym samym uniemożliwienie mu w tym zakresie czynnego udziału w postępowaniu, a także na nieprzeprowadzeniu tego dowodu samodzielnie,

– przepisu art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie niedopuszczenia przez organ I instancji dowodów wnioskowanych przez skarżącego – przesłuchania świadka R. A. i wyjaśnienia oświadczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...], a także na nieprzeprowadzeniu samodzielnie tych dowodów, które to dowody przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, a nie były sprzeczne z prawem,

– art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie niezebrania przez organ I instancji, a także niezebranie samodzielnie, a w wyniku tego również nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego,

– art. 78 § 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i zaakceptowaniu zignorowania jednego wniosku dowodowego i nieuwzględnienia kolejnego, a także nieprzeprowadzenie samodzielnie tych dowodów, których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy,

– art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność niezbędna do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich w postaci stanowienia zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego została udowodniona,

– art. 107 §3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niewskazaniu przyczyn, z powodu których nie tylko odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodowi z przesłuchania świadka R. A., ale przede wszystkim nie rozstrzygnął wniosku o przeprowadzenie tego dowodu, a także oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień Komendanta Powiatowego Policji w [...] i zaakceptował nierozstrzygnięcie i oddalenie wniosków dowodowych przez organ I instancji,

– art. 138 § 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji oraz zaakceptowaniu wad postępowania przed organem I instancji,

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w wyniku błędnej wykładni i wadliwej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w poprzednim brzmieniu, który znajduje zastosowanie tylko w wypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek określonych tam przesłanek, tj. uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich, gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wręcz przeciwnie – jest ono w polskim systemie prawnym poddane daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak np. wiek, określone predyspozycje psychofizyczne, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia, zabezpieczenia, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni, jak choćby w zakresie przestrzegania norm porządku prawnego.

Choć ustawodawca różnie sankcjonuje naruszenie przez posiadacza broni przepisów nakładających na niego określone obowiązki, to jednak w przypadku prowadzenia postępowań karnych o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przez osoby korzystające z pozwoleń na broń, prawodawca przyjmuje konstrukcję decyzji związanej (organ Policji cofa pozwolenie na broń), odsuwając na dalszy plan subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, posiadającego takie pozwolenie, akcentując przy tym potrzebę szczególnej dbałości o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Właśnie przez wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego istnieje konieczność zarówno ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, jak i egzekwowania obowiązków posiadacza broni.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. B. pozwolenia na broń, zostało wszczęte w 2007, a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przed jej nowelizacją, którą zastąpiła ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r., a zmienione przepisy weszły w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie natomiast z art. 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U z 2011 r. Nr 38, poz. 195) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z uwagi na jednoznaczne brzmienie wyżej wskazanego przepisu, błędne jest stanowisko pełnomocnika strony wyrażone w skardze, zgodnie z którym organy Policji winny stosować w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dniu przestawienia stronie zarzutu w postępowaniu karnym.

Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny, przy czym skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, iż sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o prowadzenie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu ze wskazanych dóbr. Właściwy organ Policji ma w takiej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ nie musi więc, wobec tych osób, przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Co do innych osób, organ Policji musi analizować i uzasadnić istnienie obawy. Takie stanowisko zostało wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA 2010/1/5).

Stosując art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał wystarczające podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W tym zakresie analiza materiału dowodowego, jak i uzasadnienie samej obawy, wskazują na trafność rozstrzygnięcia i jego motywów. Również argumentacja Komendanta Głównego Policji w pełni zasługuje na aprobatę

Rozpatrując niniejszą sprawę podkreślenia wymaga, iż ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk, tj. przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu.

Z powyższego wynika, że strona została bowiem oskarżona w postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa, które wyczerpuje znamiona przestępstwa przeciwko mieniu, czyli takiego przestępstwa, z którego ustawodawca wywodził obawę, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Cofnięcie pozwolenia na broń następuje nie tylko wtedy, gdy właściwy organ Policji dysponuje prawomocnym orzeczeniem skazującym sądu za popełnienie czynów wskazanych w tym przepisie, ale także wtedy, gdy toczy się przeciwko osobie zainteresowanej postępowanie karne o popełnienie takich czynów. W takiej sytuacji nawet nienaganne opinie środowiskowe o skarżącym, jego zasługi czy osiągnięcia, nie mogą wpływać na zmianę stanowiska organu odnośnie prowadzonego wobec niego postępowania karnego i wynikającej z tego faktu obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co determinuje rozstrzygnięcie organu Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Przedstawionej oceny Sądu nie zmienia brzmienie art. 5 in fine dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (91/477/EWG), bowiem w żaden sposób nie stoi ono w sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia, jakie zostało mu udzielone w art. 3 tej dyrektywy, zgodnie z którym Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze, niż przewidziane w dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich, określonych w art. 12 ust. 2, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Zatem prawodawca krajowy mógł wprowadzić dodatkowe, surowsze uregulowania w przedmiocie cofania pozwoleń na posiadanie broni, łącząc sam fakt prowadzenia przeciwko osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu ze wskazanych wyżej dóbr z obawą użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tego rodzaju uregulowań nie można jednak kwalifikować w kategoriach łamania zasad konstytucyjnych, w szczególności art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu). Samo prowadzenie postępowania karnego, gdy toczy się ono o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu z wymienionych dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń i nie ma podstaw, by przyjąć, że jej wydanie winno być poprzedzone wpierw rozstrzygnięciem postępowania karnego, wszak decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej nie rozstrzyga o winie osoby zainteresowanej. W sytuacji, gdy prowadzone postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu ze wskazanych dóbr stanowi samoistnie ustawową przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, rozstrzygnięcie organu ścigania czy sądu karnego nie ma znaczenia prawnego w tej sprawie. Skoro bowiem toczące się postępowanie karne w tym przypadku stanowi przesłankę ustawową do podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, zatem w żaden sposób decyzja taka nie obarcza winą skarżącego.

W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.