IV SA/Wa 1247/13
Wyrok
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
2014-01-28Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Magdalena DurzyńskaSentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2012 r. T. Z. złożył wniosek o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu użytkowym - garażu nr [...] przy ul. [...] w W. Lokal mieści się na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] w W., a właścicielem nieruchomości jest S., z którym w dniu [...] października 2010 r. T. Z. zawarł umowę najmu garażu nr [...] na czas określony do dnia 30 września 2013 r.
W decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Prezydent W. odmówił zameldowania T. Z. na pobyt stały w lokalu użytkowym - garażu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ wskazał, że pod numerem [...] przy ul. [...] znajduje się budynek na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. Garaż wskazany przez T. Z. nie ma nadanego numeru porządkowego, dlatego wobec braku oznaczonego adresu nie można było potwierdzić faktycznego przebywania w tym miejscu T. Z., co stanowi istotę instytucji zameldowania.
Po rozpatrzeniu odwołania T. Z. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. i podzielił w sprawie stanowisko organu I instancji.
Skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożył T. Z. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. skarżący zarzucił decyzji naruszenie
- art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o ewidencji ludności", poprzez przyjęcie, że zameldowanie jest możliwe tylko pod oznaczonym adresem rozumianym jako zidentyfikowanym w odpowiedniej dokumentacji zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.),
- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.", poprzez kierowanie korespondencji na adres wskazywany przez skarżącego przy jednoczesnym twierdzeniu, że adres ten nie istnieje, co przeczy zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ustaleń faktycznych co do zamieszkiwania przez skarżącego lokalu użytkowego przy ul. [...] - boksu garażowego nr [...] oraz pominięcie okoliczności wskazujących na zamieszkiwanie skarżącego pod tym adresem, takich jak zawarcie umowy o dostawę energii elektrycznej z użyciem tego adresu i dzierżawy garażu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl ustawy o ewidencji ludności zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Celem ewidencji ludności jest zatem odzwierciedlanie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod wskazanym adresem. Jak wskazuje art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Pojęcie "oznaczony adres" nie może być jednak rozumiane wyłącznie jako adres oznaczony w zgodzie z art. 47a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto właśnie takie stanowisko w odniesieniu do zameldowania w altanach działkowych (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 1963/00, publ. OSP 2003, Nr 5 poz. 69, s. 297- 299 z glosą aprobującą B. Adamiak; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 5/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 188/08).
Na gruncie rozpatrywanej sprawy należało zatem uwzględnić zarzut naruszenia art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, ponieważ adres wskazywany przez skarżącego nadawał się do zidentyfikowania. Garaż znajduje się na nieruchomości położonej przy ulicy i ma nadany numer, a skarżący odbierał pod tym adresem korespondencję kierowaną do niego w sprawie drogą pocztową. Zgłoszenie zameldowania pozwala na realizację funkcji ewidencji ludności, gdyż umożliwia ustalenie dokładnego miejsca pobytu osoby przebywającej w garażu. Adres pod którym zainteresowany stale przebywa określono jako ul. [...] garaż nr [...] w W. Tak wskazany adres spełnia wszelkie wymogi niezbędne do precyzyjnego wskazania miejsca pobytu wnioskodawcy. Oznaczenie adresowe dokładnie wskazuje nazwę miasta (W.), ulicę (ul. [...]), numer nieruchomości ([...]), oraz numer domu (garaż nr [...] ). Późniejsze nadanie numeru nie ma znaczenia w sprawie, ale potwierdza, że adres był identyfikowalny w chwili wydania decyzji o odmowie zameldowania na pobyt stały. Wnioskodawca może także przy zgłoszeniu zameldowania podać błędny adres, co nie zmienia faktu, że również taki adres jest adresem oznaczonym, chociaż nie spełnia przesłanek dotyczących ewidencjonowania stałego pobytu.
Twierdzenie organu, że brak było możliwości oznaczenia adresu lokalu użytkowego, pod który może nastąpić zameldowanie, jest w pełni niezasadne. Organy każdorazowo kierowały decyzje oraz inną korespondencję na adres wskazany przez skarżącego, doręczenia były skuteczne. Istnienie adresu potwierdzają także umowy o dostawę energii elektrycznej oraz umowa dzierżawy, którego to faktu organ nie wziął pod uwagę. Tym samym za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., ponieważ organ nie rozpatrzył całości zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd przychyla się także do twierdzenia skarżącego, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w celu oceny faktycznego przebywania skarżącego we wskazanym lokalu, odnosząc się jedynie do kwestii oznaczenia adresu, o czym była wyżej mowa.
Sformułowana w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania rozumiana także jako konsekwentne działanie organu oznacza, że organ nie może w jednym postępowaniu zaprzeczać istnieniu adresu i dowodzić, że ze względu na brak jego dostatecznego oznaczenia nie jest możliwe zameldowanie na pobyt stały oraz doręczać korespondencji pod ten adres. Takie działanie budzi poważne wątpliwości, co do prawidłowości działania organu, ponieważ nie można akceptować sytuacji, w której rozstrzygnięcie i treść jego uzasadnienia przeczą czynnościom tego samego organu, który dokonuje doręczenia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego należało uwzględnić również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a.
W dalszym postępowaniu organ powinien uwzględnić stanowisko przedstawione w przedmiotowym wyroku, w szczególności odnieść się do kwestii oznaczenia adresu wskazanego przez skarżącego.
Mają powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.".
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Skład sądu
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /sprawozdawca/Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Magdalena Durzyńska
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2012 r. T. Z. złożył wniosek o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu użytkowym - garażu nr [...] przy ul. [...] w W. Lokal mieści się na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] w W., a właścicielem nieruchomości jest S., z którym w dniu [...] października 2010 r. T. Z. zawarł umowę najmu garażu nr [...] na czas określony do dnia 30 września 2013 r.
W decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Prezydent W. odmówił zameldowania T. Z. na pobyt stały w lokalu użytkowym - garażu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ wskazał, że pod numerem [...] przy ul. [...] znajduje się budynek na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. Garaż wskazany przez T. Z. nie ma nadanego numeru porządkowego, dlatego wobec braku oznaczonego adresu nie można było potwierdzić faktycznego przebywania w tym miejscu T. Z., co stanowi istotę instytucji zameldowania.
Po rozpatrzeniu odwołania T. Z. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. i podzielił w sprawie stanowisko organu I instancji.
Skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożył T. Z. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. skarżący zarzucił decyzji naruszenie
- art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o ewidencji ludności", poprzez przyjęcie, że zameldowanie jest możliwe tylko pod oznaczonym adresem rozumianym jako zidentyfikowanym w odpowiedniej dokumentacji zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.),
- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.", poprzez kierowanie korespondencji na adres wskazywany przez skarżącego przy jednoczesnym twierdzeniu, że adres ten nie istnieje, co przeczy zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ustaleń faktycznych co do zamieszkiwania przez skarżącego lokalu użytkowego przy ul. [...] - boksu garażowego nr [...] oraz pominięcie okoliczności wskazujących na zamieszkiwanie skarżącego pod tym adresem, takich jak zawarcie umowy o dostawę energii elektrycznej z użyciem tego adresu i dzierżawy garażu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl ustawy o ewidencji ludności zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Celem ewidencji ludności jest zatem odzwierciedlanie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod wskazanym adresem. Jak wskazuje art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Pojęcie "oznaczony adres" nie może być jednak rozumiane wyłącznie jako adres oznaczony w zgodzie z art. 47a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto właśnie takie stanowisko w odniesieniu do zameldowania w altanach działkowych (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 1963/00, publ. OSP 2003, Nr 5 poz. 69, s. 297- 299 z glosą aprobującą B. Adamiak; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 5/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 188/08).
Na gruncie rozpatrywanej sprawy należało zatem uwzględnić zarzut naruszenia art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, ponieważ adres wskazywany przez skarżącego nadawał się do zidentyfikowania. Garaż znajduje się na nieruchomości położonej przy ulicy i ma nadany numer, a skarżący odbierał pod tym adresem korespondencję kierowaną do niego w sprawie drogą pocztową. Zgłoszenie zameldowania pozwala na realizację funkcji ewidencji ludności, gdyż umożliwia ustalenie dokładnego miejsca pobytu osoby przebywającej w garażu. Adres pod którym zainteresowany stale przebywa określono jako ul. [...] garaż nr [...] w W. Tak wskazany adres spełnia wszelkie wymogi niezbędne do precyzyjnego wskazania miejsca pobytu wnioskodawcy. Oznaczenie adresowe dokładnie wskazuje nazwę miasta (W.), ulicę (ul. [...]), numer nieruchomości ([...]), oraz numer domu (garaż nr [...] ). Późniejsze nadanie numeru nie ma znaczenia w sprawie, ale potwierdza, że adres był identyfikowalny w chwili wydania decyzji o odmowie zameldowania na pobyt stały. Wnioskodawca może także przy zgłoszeniu zameldowania podać błędny adres, co nie zmienia faktu, że również taki adres jest adresem oznaczonym, chociaż nie spełnia przesłanek dotyczących ewidencjonowania stałego pobytu.
Twierdzenie organu, że brak było możliwości oznaczenia adresu lokalu użytkowego, pod który może nastąpić zameldowanie, jest w pełni niezasadne. Organy każdorazowo kierowały decyzje oraz inną korespondencję na adres wskazany przez skarżącego, doręczenia były skuteczne. Istnienie adresu potwierdzają także umowy o dostawę energii elektrycznej oraz umowa dzierżawy, którego to faktu organ nie wziął pod uwagę. Tym samym za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., ponieważ organ nie rozpatrzył całości zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd przychyla się także do twierdzenia skarżącego, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w celu oceny faktycznego przebywania skarżącego we wskazanym lokalu, odnosząc się jedynie do kwestii oznaczenia adresu, o czym była wyżej mowa.
Sformułowana w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania rozumiana także jako konsekwentne działanie organu oznacza, że organ nie może w jednym postępowaniu zaprzeczać istnieniu adresu i dowodzić, że ze względu na brak jego dostatecznego oznaczenia nie jest możliwe zameldowanie na pobyt stały oraz doręczać korespondencji pod ten adres. Takie działanie budzi poważne wątpliwości, co do prawidłowości działania organu, ponieważ nie można akceptować sytuacji, w której rozstrzygnięcie i treść jego uzasadnienia przeczą czynnościom tego samego organu, który dokonuje doręczenia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego należało uwzględnić również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a.
W dalszym postępowaniu organ powinien uwzględnić stanowisko przedstawione w przedmiotowym wyroku, w szczególności odnieść się do kwestii oznaczenia adresu wskazanego przez skarżącego.
Mają powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.".
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
