I SA/Bd 1173/13

Uzasadnienie

W roku 2007 A. R. prowadził działalność gospodarczą pod firmą "G.", z siedzibą R. – P. [...] zajmującą się obróbką metali

i nakrywaniem powłok na metale. Ze złożonego w roku 2008 zeznania PIT-36 wynikało, że skarżący w roku 2007 poniósł stratę w wysokości [...] zł. Kontrola przeprowadzona w sierpniu i we wrześniu 2010r. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za ww. rok zakończyła się sporządzeniem protokołu, doręczonego stronie w dniu [...]. W dniu [...]. podatnik złożył korektę zeznania podatkowego (nie uwzględniając wszystkich ustaleń kontroli) oraz zastrzeżenia do ww. protokołu wraz z wnioskiem o przesłuchanie świadków w osobach: J. P., K. R., E. Ch., P. P. i o jego przesłuchanie jak również o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów do zastrzeżeń. Organ przeprowadził żądane przez stronę dowody, oprócz zeznania strony, bo [...]. skarżący odmówił ich złożenia.

W dniu [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych - od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanej wg stawki 19 % na zasadach określonych w art. 30 c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.

z 2012r. poz. 361 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w roku 2007) dalej jako: "u.p.d.o.f.". Ustalono, że skarżący do kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki w łącznej kwocie [...] zł, wynikające z faktur, wystawionych przez firmę P.P.H.U. "A. które zdaniem organu nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych. W związku z powyższym organ powołując się na art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. uznał, że koszty wynikające z ww. faktur nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. A następnie organ decyzją z dnia [...] r. określił stronie wysokość straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...].

Strona nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ, uwzględniając argumenty strony, decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, poprzez ustalenie następujących okoliczności: czy A. R. dokonywał również zakupu materiałów wymienionych w zakwestionowanych fakturach od innych dostawców, uzupełnienie materiału dowodowego o księgę przychodów i rozchodów za 2007r. oraz ponowne przesłuchanie strony.

Decyzją z dnia [...]. organ I instancji określił wysokość straty

w wysokości poprzedniej tj. [...] zł.

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji oraz o umorzenie postępowania. Zdaniem strony organy naruszyły następujące przepisy procesowe ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p.", tj. jej przepisów:

- art. 120, 121 § 1,art. 123 §1 i art. 178 poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału na wszystkich etapach postępowania,

- art. 122, art. 187 i art. 191 poprzez zgromadzenie materiału dowodowego

w sposób nieobiektywny,

- art. 210 § 1 pkt 4 poprzez brak podstawy materialnoprawnej wydanej decyzji wskazanej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych,

- art. 193 poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu strona wskazała, że postępowanie winno być prowadzone w sposób zapewniający zaufanie do organów, a stronie winno zapewnić się czynny udział na każdym etapie postępowania oraz dostęp do materiału dowodowego. Według strony organ utajnił większość materiału twierdząc, iż stanowi on informacje niejawne oraz tajemnicę skarbową. Skarżący zarzucił organowi nieznajomość prawa w związku

z błędną informacją udzieloną o zażaleniu, co do postanowienia organu I instancji

z dnia [...]. Zdaniem strony błędem było również tłumaczenie pojęcia

"interes publiczny" zamiast udzielenia czytelnej odpowiedzi, dlaczego część materiału utajniono. Za niezgodne z prawem uznano brak zgody na prawo do zapoznania się z wezwaniem na przesłuchanie świadka, z uwagi na interes publiczny. Zdaniem strony główną kwestią wymagającą wyjaśnienia było prowadzenie działalności gospodarczej przez J. P.. Skarżący podkreślił, że nabył ubrania robocze od ww., co zostało potwierdzone zeznaniami pracowników skarżącego, którzy zeznali, że widzieli J. P. na terenie zakładu. W konsekwencji skarżący stwierdził, że twierdzenia organu, co do fikcyjności transakcji są nieuprawnione.

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze skierowanej do tut. Sądu strona powtórzyła tożsame zarzuty procesowe i materialne, jak w odwołaniu. Podniosła, że ograniczono jej dostęp do materiału dowodowego, utajniając jego większość, twierdząc, iż stanowi on informacje niejawne oraz tajemnice skarbową. Zarzucono organowi, iż utajniono personalia wzywanych świadków, co pozbawiło stronę i jej pełnomocnika dostępu do akt sprawy. Skarżący podkreślił, że równolegle przed sądem powszechnym toczyły się postępowania skierowane przeciwko pracownikom organu podatkowego, zainicjowane przez J. P..

Skarżący nie zgodził się z uznaniem zeznań jego rodziny za niewiarygodne. Potwierdził, że jego kontrahent J. P. miał firmę P.P.H.U. "A."

z siedzibą w Ł., przy ul. P. [...] wynajmując pomieszczenie za zgodą prokurenta firmy T. – Z B..

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, stwierdzając że faktury wystawione przez firmę "A." J. P. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji , a w konsekwencji kwota [...] zł nie mogła zostać uznana za koszt uzyskania przychodów za rok 2007 w firmie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.

Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a." sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku

z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie sądu, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak

i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w aktach sprawy, przekazanych przez organ (por.: wyrok NSA

z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa, o którym mowa w zacytowanych powyżej przepisach, co oznacza, że skarga nie została uwzględniona i podlega oddaleniu.

Jak wynika z treści skargi skarżąca najpierw składa zarzuty, co do naruszenia zasad postępowania, zawartych w cyt. ustawie Ordynacja podatkowa.

Skoro strona wskazuje przede wszystkim na naruszenie procedury to obowiązkiem sądu jest rozpatrzenie powyższych zarzutów przed zarzutami merytorycznymi, przepisy te bowiem, niezależnie od materialnych granic opodatkowania - określonych ustawami podatkowymi, stoją na straży podmiotowych uprawnień podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję, gwarantującą skuteczną obronę jej praw.

Zdaniem strony poprzez niedopuszczenie jej do udziału na każdym etapie postępowania, poprzez utajnienie części akt organy naruszyły przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności: art. art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 178,

a w konsekwencji poprzez ocenę niepełnego materiału dowodowego naruszyły zasadę 191 O.p. oraz art. 193 O.p. poprzez nieuprawnione wnioski, co do rzetelności ksiąg przychodu i rozchodu firmy, niewłaściwie zastosowano przepis art. 22 u.p.d.o.f. dotyczący kosztów uzyskania przychodu. W opinii strony nie wskazano również podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż strona w badanym roku 2007 poniosła stratę wysokości [...] zł, a nie, jak wykazała w deklaracji PIT-36L za ww. rok, w kwocie [...] zł - zawyżając koszty prowadzenia działalności o kwotę [...]zł, wynikającą z faktur wystawionych przez firmę Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "A." J.P. Ł., ul. P. [...], co do których organy uznały, iż dokumentują nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a tym samym nie mogą stanowić kosztów działalności skarżącego.

Rozpoznając zarzuty proceduralne sąd stwierdza, że nie znajdują one odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Organy, wbrew opinii strony, zebrały zgodnie z prawem materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując w pierwszej kolejności podnoszone przez skarżącą zarzuty natury procesowej należy wskazać, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest podstawowym obowiązkiem organów podatkowych. Organ zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi m.in. w art. 120, 121, 122, 187 oraz 191 O.p. jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Uzyskane w ten sposób dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie,

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym

i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (porównaj wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008r., II FSK 1787/06 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony z zachowaniem wszystkich zasad, wynikających

z obowiązywania ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 120, 121, i 122 jak również art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy organy zebrały materiał dowodowy

w sprawie i na jego podstawie dokonały prawidłowej oceny bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Organy ustaliły, że strona nie udowodniła, że zakupiła towar od wystawcy faktur, tj. od J. P. na podstawie niżej wskazanych faktur, na łączną wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł:

- nr [...] z [...] stwierdzająca zakup ubrań, butów kwasoodpornych, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...]zł;

- nr [...] z [...]. stwierdzająca zakup anody cynkowej i cynowej – walcowanej, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł;

- nr [...] z [...]. stwierdzająca zakup ceowników i kątowników stalowych, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł;

- nr [...] z [...]. stwierdzająca zakup ceowników stalowych, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł;

- nr [...] z [...] stwierdzająca zakup chlorku potasu, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...]zł;

- nr [...] z [...]. stwierdzająca zakup odzieży roboczej i kwasoodpornej wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł;

- nr [...] z [...]. stwierdzająca zakup odzieży kwasoodpornej i anod cynkowych, wartość netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł.

W sprawie znajduje zastosowanie cyt. ustawa z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007r. Materialnoprawną podstawę zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak

i odwoławczego stanowił m.in. przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym: "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23".

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podnoszono, iż zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru (usługi) u konkretnego sprzedawcy za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji (tak też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 lipca 2013r., w sprawie o sygn. akt II FSK 2783/11, oraz w wyroku z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt II FSK 515/12 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

A zatem trzeba przyznać rację skarżącemu, że istotne znaczenie w sprawie ma kwestia rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez J. P., prowadzącego jak wynika z zakwestionowanych faktur firmę

o nazwie PPHU "A." z siedzibą w Ł. przy ul. P. [...]

Podkreślenia wymaga fakt, że organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania - z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, poprzez ustalenie, czy skarżący dokonywał również zakupu towaru wymienionego w zakwestionowanych fakturach od innych dostawców, uzupełnienia wymagał również materiał dowodowy o księgę przychodów i rozchodów oraz nakazano ponowne przesłuchanie strony. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji określił ponownie stronie wysokość straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2007 w wysokości [...]zł nie zmieniając zdania, co do zakwestionowanych faktur.

Należy zaznaczyć, że wbrew zarzutom skargi, pełnomocnik strony był obecny przy przesłuchaniach, brał udział na każdym stadium postępowania. Ponieważ

w stosunku do kontrahenta strony p. J. P. toczyło się postępowanie prokuratorskie to zdaniem Sądu zasadnym było wyłączenie z akt sprawy - akt

z postępowania prokuratorskiego w sprawie Ds. [...] (Prokuratura Rejonowa

w A. K.) oraz z akt Ds. [...] - Prokuratura Okręgowa

w T.. Organ przyznał, że istotnie nastąpiło uchybienie poprzez nieujawnienie terminu przesłuchania J. P., jednak to uchybienie zostało rozstrzygnięte postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. w z [...]., które nie zostało zaskarżone, a pełnomocnik strony brał udział czynny w przesłuchaniu ww. świadka.

Organy wykazały, że J. P. zjawił się w organie w dniu [...]. i w obecności pełnomocnika strony - okazał 6 faktur wystawionych na rzecz firmy skarżącego. Organy podały, że zeznający nie potrafił wskazać, od kogo nabył towar, który następnie miał sprzedać skarżącemu. Podkreślono, że J. P.i nie przedstawił żadnej dokumentacji, ewidencji potwierdzającej zdarzenia gospodarcze, będące przedmiotem kontroli. Zeznał, że sam prowadzi dokumentację swojej firmy ale jej nie przedstawi, bo znajduje się ona w siedzibie firmy w Ł.. Wskazał, że wynajmował lokal od firmy "T." Sp. z o.o. z Ł., która wynajmowała pomieszczenie od W.Z. P. B. W. S.A.

Organy zwróciły uwagę, że umowa najmu łącząca wynajmującego z najemcą

w § 8 zawierała zakaz zawierania umów podnajmu i udostępniania lokali bez zgody wynajmującego i oddawania ich do bezpłatnego użytkowania osobom trzecim.

Na zapytanie organu wynajmująca Firma W. S.A. w piśmie z dnia [...]. oświadczyła, że T. nie ubiegał się o zgodę na podnajem. Organy zwróciły uwagę na fakt, że w dniu [...]r. były pracownik firmy T. – pełniący kiedyś funkcję prokurenta tej firmy p. Z. B. sporządził odręczną notatkę – informację, potwierdzającą fakt bezpłatnego udostępnienia adresu firmie J. P. tuż po zakończeniu kontroli u skarżącego, po zakwestionowaniu prawa strony do zaliczenia w koszty faktur wystawionych przez PPHU "A.". Zapytany o cel użyczenia adresu p. B. oświadczył, że nie wie dlaczego to zrobił, mimo, że z treści notatki wynikało, że chodzi o przedłożenie tej informacji Urzędowi Skarbowemu w A.K..

Organy podatkowe podały, że podejmowały wielokrotne i bezskuteczne próby skontaktowania się z p. J. P. pod adresem prowadzenia działalności jak i pod adresem zameldowania w Ł.przy ul. P. [...]

Organy ustaliły, na podstawie pism Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W., że J. P. pomimo wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod adresem Ł., ul. P.[...] nigdy nie prowadził tam działalności gospodarczej (pismo z dnia [...].). Kolejnym pismem z dnia [...]. wskazany wyżej organ zawiadomił organy podatkowe, że ww. dokonał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dniu [...]. vide: zaświadczenie Nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta Ł., w którym adres ul. P.[...] w Ł. figuruje - jako adres główny wykonywania działalności gospodarczej. Do zgłoszenia aktualizacyjnego NIP – 1 złożonego w Urzędzie Skarbowym Ł. – W. ww. nie dołączył żadnych dokumentów świadczących o prawie do dysponowania lokalem przy ul. P.[...]. Ponadto organy zauważyły, że J. P. i Z. B. nie łączyły tylko, jak zeznano, sprawy zawodowe, a również adres zameldowania w Ł. przy ul. P.[...], który był adresem zameldowania obu panów. Organy podały również, że J. P. zamieszkiwał w A. K., przy ul. F.[...] gdzie siedzibę miała firma p. K. B. będąca dostawcą skarżącego w zakresie ubrań roboczych. Organy ustaliły, że żona J. P. zeznała, iż o firmie męża w Ł. słyszała, ale nie podała żadnych szczegółów dotyczących tej działalności. Organ podał, że również w ramach śledztwa, jakie było prowadzone wobec ww. o sygn. akt Ds. [...] w dniu [...]r. J. P. zeznał, że przedstawił w Urzędzie Skarbowym w A. K. wszystkie wystawione w roku 2007 faktury VAT na rzecz firmy "G." i wówczas zobowiązał się do dostarczenia faktur zakupu odsprzedanych skarżącemu towarów do Komendy Powiatowej Policji w A. K.. Zeznał, że dostarczy je w ciągu dwóch tygodni, czego nie uczynił do dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że ww. nie potrafił wskazać ani jednej firmy, od której miał zakupić ubrania robocze, ceowniki i chlorek potasu, tj. towary, które widniały na fakturach wystawionych przez niego na rzecz firmy "G.".

Podał, że wszystko załatwiał telefonicznie, ale nie potrafił podać numeru telefonu,

z którego dzwonił ani operatora sieci, z którym zawarł umowę na usługi telefoniczne. Podał, że towar dostarczał skarżącemu wynajmując od firm transportowych samochody typu TAXI i kombi, bo nie miał uprawnień na samochody ciężarowe. Zapłatę przyjmował od skarżącego zawsze w gotówce. Przyznał, że nie miał magazynu bo sprzedawał towar wg zamówień telefonicznych. Nie posiadał własnych środków transportu a w celu przywiezienia towaru do odbiorców, korzystał z usług transportowych, ale nie potrafił podać nazwy firm, z którymi w tej dziedzinie współpracował. Nie przedstawił żadnych dowodów na poniesienie kosztów związanych z transportem. Podał, że nie zatrudniał pracowników a towar dostarczał osobiście i sam go załadowywał na wynajęte pojazdy. Organy nie dały wiary tym twierdzeniom, mając na uwadze wielkość towaru z ww. faktur i możliwości ładunkowe wskazanych przez świadka pojazdów, zwłaszcza z faktury Nr [...], która dotyczyła dostawy 3000 kg ceowników stalowych oraz 1500 kg kątowników stalowych.

Organy podały, że J. P. podobny proceder wystawiania faktur stosował w stosunku do innych podmiotów, ale materiał ten został wyłączony z akt sprawy postanowieniem z [...]. Nr [...] z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz interes publiczny. W związku z czym sąd stwierdza, że taka praktyka znajduje uzasadnienie.

Zdaniem organów J. P. nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem wskazanym na fakturach, tj. Ł. ul. P.[...] nie wynajmował tam pomieszczenia na biuro. Organy nie dały wiary twierdzeniom świadka, że adres ten udostępnił mu bezpłatnie prokurent firmy "T." p. Z. B.. Według zarządcy budynku, którą jest Spółka [...] M. N. K.- (jedyny podmiot uprawniony do zawierania umów najmu) – p. J. P. nie wynajmował żadnych powierzchni w nieruchomości przy ul. P.[...]

w Ł..

Zatem za zasadne należy uznać twierdzenie organu, że adres miejsca prowadzenia działalności wskazywany na fakturach, wystawianych przez J. P., był wyłącznie adresem udostępnionym mu w celach rejestracyjnych oraz korespondencyjnych, stwarzając tym samym fikcję prowadzenia działalności.

Na uwagę zasługuje fakt, że przed tut. Sądem toczyła się również sprawa,

w której dostawcą faktur a nie towaru był p. J. P. Tut. Sąd w sprawie

o sygn. akt I SA/Bd 854/13 przyznał rację organom podatkowym, że udowodniły, iż pomimo faktycznego zarejestrowania dla celów podatku od towarów i usług oraz składania deklaracji podatkowych kontrahent ten nie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu. Dalej Sąd stwierdził, że: "zgodzić się należy

z organem, że faktury otrzymane od J. P. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu towarów i usług od ich wystawcy J. P. (...) Przeprowadzone postępowanie wykazało, że podmiot ten nie prowadził działalności gospodarczej zarówno w Ł., jak również w innym miejscu. Wystawione faktury były tzw. fakturami pustymi".

Należy zaznaczyć, że podnoszona przez stronę kwestia umorzenia postępowania karnego wobec J. P. w sprawie poświadczenia nieprawdy na fakturach VAT była również i w tamtej sprawie brana pod uwagę.

Z postanowienia Prokuratury Rejonowej w A.K. z dnia [...]. wynika, że powodem umorzenia postępowania był brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu, bowiem wszyscy kontrahenci J. P. dla których wystawiane były kwestionowane faktury potwierdzili, że opisane w nich transakcje w rzeczywistości miały miejsce

i dokonywali na ich podstawie zapłat (k 80 - 82 tom 5 akt adm.). Zdaniem Sądu zasadnie organy podatkowe wzięły pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy fakt umorzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową. Należy przyznać rację organom, że dokument ten stanowi jedynie część zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Organ podał, że od kwietnia 2011r. czyli od daty umorzenia postępowania, rozszerzono materiał dowodowy o kolejne dokumenty zebrane przez organ tj. m.in. o protokół badania ksiąg w firnie "G." z czerwca 2012r.,

o zeznania dwukrotnie przesłuchiwanego Z. Bednarka oraz o materiały nadesłane przez Urząd Skarbowy Ł. – W.. Zatem, materiał dowodowy został uzupełniony o nowe dowody, którymi Prokuratura w dacie wydawania postanowienia nie dysponowała. Należy wskazać, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny wiążą tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Co do zasady, związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, przede wszystkim zaś ustaleń odmiennych (por. orzeczenie SN z 16 grudnia 1961r., 2 CR 1229/60, OSN 1962, nr 3, poz. 118 i wyrok SN z 16 czerwca 1967r., III PRN 9/67, OSPiKA 1968, nr 12, poz. 263). Przepis wskazanego art. 11 p.p.s.a. wprowadza zasadę związania sądu administracyjnego skazującym wyrokiem karnym i wyznacza granice tego związania. Przepis ten ma zastosowanie do tych sytuacji, gdy istnienie wyroku karnego nie jest konieczną przesłanką rozstrzygnięcia sprawy, ale wyrok ten ma wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w nim ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie sądowoadministracyjnej. Związanie sądu administracyjnego prawomocnym wyrokiem skazującym zostało wprowadzone, by uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych budowane byłyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym, a także administracyjnym. Z powyższego zatem wynika, że w niniejszej sprawie, postanowienie prokuratora nie wywołuje skutków prawnych.

Reasumując należy stwierdzić, że skarżący przez całe postępowanie nie udowodnił, że zakwestionowane faktury dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, na podstawie których nabył towary i poniósł koszt, które na podstawie art. 22 u.p.d.o.f. można było zaliczyć do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Organy wykazały, że twierdzenia strony o tym, że przypadek

J. P. jest zwykłą praktyką co do podnajmu bez zgody administratora należy uznać za nieuprawnione. Nie jest również zwykłą praktyką to, że zleceniodawca pieczątki (J. P.) nie zauważa błędu w nazwisku patrona ulicy, przy której znajduje się jego firma i posługuje się taką pieczątką przez kilka miesięcy, vide: błąd w nazwisku J. P., było "J. P." w fakturach o numerze [...] z [...]r., nr [...] z [...]r. oraz nr [...] z [...]r. Zeznający J. P. obarczył błędem tym producenta pieczątki, a, jak wskazał, zauważył go dopiero po pewnym czasie, jednakże nazwy i siedziby tej firmy nie pamięta.

Skarżący na dowód poniesienia kosztu przedstawia wyłącznie zakwestionowane faktury oraz zeznania rodziny i pracowników. Na uwagę zasługuje fakt, że pracownicy przyznali, że otrzymali ubrania robocze oraz to, że widzieli J. P. na terenie zakładu. Zdaniem organów fakt ten nie świadczy jeszcze o tym, że widziany był rzeczywistym dostawcą towaru z zakwestionowanych faktur. Organy nie dały wiary zeznaniom rodziny tj. brata i syna skarżącego, którzy jako jedyni potwierdzili, że transakcje z J. P. miały miejsce. Organy zauważyły rozbieżność w zeznaniach syna skarżącego p. P.R., co do transakcji z J. P. pomiędzy zeznaniami przed organem podatkowym a zeznaniem podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w A. K. sygn. akt II K [...]. Przesłuchiwani pracownicy skarżącego J. Ś. i E. Ch. zeznali, że widzieli J. P. na terenie zakładu lecz nie wiedzieli w jakim celu tu przebywał. Reasumując zdaniem organów skarżący co najmniej miał wiedzę, że uczestniczy w procederze mającym na celu zmniejszenie własnych zobowiązań podatkowych.

Zdaniem Sądu organy wbrew stanowisku skarżącego udowodniły, że zakwestionowane faktury nie mogą zostać uznane za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów

o czym stanowi przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż jak zasadnie uznano, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, co potwierdza materiał dowodowy zebrany w sprawie. Zatem organy zasadnie uznały, iż skarżący nie ma prawa do zaliczenia kosztów z zakwestionowanych faktur do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Na marginesie należy dodać, że skarżący w niniejszej sprawie dotyczącej kosztów prowadzenia swej działalności, podkreślił, że aktualnie przeciwko pracownikom organów podatkowych, którzy brali udział w postępowaniach toczą się procesy z inicjatywy J. P..

Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

E. Kruppik – Świetlicka M. Łent L. Kleczkowski