I SA/Sz 1266/13

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 8 października 2013 r. R. I. O. w S. - działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) - dalej: u.s.g. - zaskarżyła uchwałę Nr XXVIII/298/13 Rady Gminy R. z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie określenia zasad ustalania opłaty miejscowej.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. oraz art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. - poprzez zobowiązanie inkasentów do prowadzenia ewidencji osób, będącej podstawą do ustalenia opłaty miejscowej, zawierającej imię i nazwisko osoby zobowiązanej do zapłaty, okres pobytu oraz podstawę do skorzystania z obniżonej stawki opłaty miejscowej.

Stawiając taki zarzut skarżąca RIO wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w dniu 24 maja 2013 r. Rada Gminy R. ww. uchwałą wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. oraz art. 17

i art. 19 pkt 1 u.p.o.l. ustaliła, że podstawą ustalenia opłaty miejscowej jest prowadzona w miejscu zakwaterowania ewidencja osób zobowiązanych do zapłaty opłaty miejscowej zawierająca imię i nazwisko osoby zobowiązanej do zapłaty, okres pobytu oraz podstawę do skorzystania z obniżonej stawki. Jednocześnie zobowiązała inkasentów opłaty miejscowej do prowadzenia ww. ewidencji.

W ocenie Skarżącej przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., zgodnie z którym do właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach oraz art. 19 u.p.o.l., na podstawie którego, rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie.

Przepisy art. 19 u.p.o.l. nie zawierają więc upoważnienia dla rady gminy do nakładania dodatkowych obowiązków na inkasentów opłaty miejscowej. Jedynie zgodnie z art. 19 pkt 2 tej ustawy organ stanowiący może zarządzić pobór opłaty

w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso.

Skarżąca wskazała dalej, iż pojęcie inkasenta i jego obowiązki określa ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.". Stosownie do art. 9 tej ustawy inkasentem jest osoba zobowiązana do pobrania podatku i do wpłacenia go na właściwy rachunek, a w odniesieniu do opłaty miejscowej czynności inkasenta polegają na pobraniu opłaty od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne warunki klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach, za każdy dzień pobytu i wpłaceniu jej organowi podatkowemu.

Zdaniem Skarżącej, do obowiązków inkasenta nie należy więc wykonywanie innych czynności, w tym prowadzenie ewidencji dla celów poboru opłaty miejscowej - podobne stanowisko znalazło wyraz w wyroku NSA w Poznaniu z dnia 28 lutego 1992 r. (sygn. akt SA/Po 1130/91, publ. POP 1995/1/20).

Wprowadzenie zatem w drodze uchwały rady gminy obowiązku prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób zobowiązanych do zapłaty opłaty miejscowej nie znajduje upoważnienia ustawowego w art. 19 u.p.o.l., gdyż nie mieści się w kategorii zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek, a tym samym narusza art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest istotnym naruszeniem normy kompetencyjnej i stanowi jednocześnie o naruszeniu konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego. Podejmując uchwałę w zakresie opłaty miejscowej rada gminy musi respektować zasady konstytucyjne, w tym wynikającą z art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) zasadę, zgodnie z którą, organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa.

Skarżąca wyjaśniła ponadto, że Kolegium Izby badało przedmiotową uchwałę

w dniu 11 czerwca 2013 r., ale nie stwierdziło jej nieważności, gdyż w swojej ocenie ograniczyło się do analizowania uchwały jedynie z punktu widzenia poprawności przepływu środków finansowych. Z uwagi na upływ terminu do stwierdzenia nieważności tej uchwały przez organ nadzoru w trybie określonym w art. 91 ust. 1 u.s.g., zasadne jest jej zaskarżenie w trybie art. 93 ust. 1 tejże ustawy.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o jej oddalenie.

Organ nie zgodził się z zaprezentowaną w skardze interpretacją upoważnienia ustawowego zawartego w art. 19 u.p.o.l. Przepis ten upoważnia radę gminy do określenia zasad ustalania i poboru opłaty miejscowej. W ocenie organu, przez zasady ustalania opłat, o których mowa w art. 19 u.p.o.l., należy rozumieć konieczność uregulowania w uchwale rady gminy tych elementów konstrukcyjnych opłat, które nie zostały uregulowane w ustawie. W ustawie zaś ustawodawca ograniczył się do wskazania: podmiotu zobowiązanego do uiszczania opłaty (osoby fizyczne), przedmiotu tej opłaty (pobyt w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w określonej kategorii miejscowości) oraz jej podstawy (doba pobytu). Poza uregulowaniem ustawowym zostały stawki, terminy płatności, miejsca i formy zapłaty opłaty, a także procedurę ustalania i poboru tej opłaty.

Mając na uwadze konieczność zapewnienie skutecznego i przejrzystego systemu poboru opłaty miejscowej, Rada Gminy R. wprowadziła system poboru tej opłaty w formie inkasa, wskazując jednocześnie, że będzie ona pobierana w oparciu

o zbiorcze zestawienie informacji, zbierane przez inkasentów. Brak takiej informacji uniemożliwi weryfikację, czy i w jakim zakresie obowiązki podatkowe są realizowane przez podatników i przez inkasentów. Należy wskazać, że inkasentami są podmioty udzielające zakwaterowania podatnikom, a więc niezależnie od obowiązków podatkowych, prowadzą na własne potrzeby ewidencje gości. Wskazanie, iż jest ona podstawą do ustalenia opłaty miejscowej nie formułuje zatem dla nich de facto dodatkowych obciążeń.

Zdaniem organu zaskarżona uchwała nie narusza więc w sposób istotny obowiązujących przepisów i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 3 § 1 i 2 pkt 5-7 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie m. in. w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że uchwała ta, jako wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego podlegała w całości wyeliminowaniu z obiegu prawnego.

Zauważyć należy, że zasady funkcjonowania samorządu terytorialnego, zadania, uprawnienia oraz funkcje nadzorcze zostały określone w art. 163-172 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która nadaje jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie przyznanych im uprawnień samodzielność i zapewnia, na mocy art. 165, ochronę sądową. Jednocześnie w art.171 Konstytucja poddaje działalność samorządu terytorialnego nadzorowi z punktu widzenia legalności, wykonywanemu przez Prezesa Rady Ministrów i wojewodów, a w zakresie spraw finansowych przez regionalne izby obrachunkowe. Kryterium nadzoru jest zgodność działalności samorządu z Konstytucją i ustawami.

W celu umożliwienia sprawowania nadzoru przez regionalne izby obrachunkowe w zakresie spraw finansowych, w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) - dalej: u.s.g. - w art. 90 ust. 2 określony został obowiązek przedkładania regionalnym izbom obrachunkowym uchwał rady gminy objętych nadzorem regionalnej izby obrachunkowej w terminie 7 dni od dnia podjęcia uchwały. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1113), działalnością nadzorczą zostały objęte także uchwały w sprawach podatków i opłat lokalnych, do których mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, lub zarządzenia w trybie określonym w art. 90 tej ustawy. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g.: "Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.".

Ponadto zgodnie z art. 94 ust. 2 us.g.: "Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1 [tj. po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia], a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.".

Uznać przy tym należy, że w myśl art.18 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 11 ust. 1pkt 5 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, podejmowanie uchwał o zaskarżeniu uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego należy do kompetencji kolegium regionalnej izby obrachunkowej.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Nr XXXVIII/298/13 Rady Gminy R. z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie określenia zasad ustalania opłaty miejscowej. W ww. uchwale Kolegium RIO z dnia 5 września 2013 r.

Nr XVIII.150.K.2013 w sprawie zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Gminy R. do sądu administracyjnego, a także w skardze, omyłkowo określono numer tej uchwały jako XXVIII/298/13, jednak ten błąd pisarski został sprostowany w uchwale Kolegium RIO w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2014 r. Nr II.9.2014., załączonej do akt sprawy.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. oraz art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. - poprzez zobowiązanie inkasentów do prowadzenia ewidencji osób, będącej podstawą do ustalenia opłaty miejscowej, zawierającej imię i nazwisko osoby zobowiązanej do zapłaty, okres pobytu oraz podstawę do skorzystania z obniżonej stawki opłaty miejscowej.

W myśl wskazanego art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy "podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach", natomiast zgodnie z art. 19 pkt 1 tej ustawy, rada gminy, w drodze uchwały "określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie". W pkt. 1 lit. b i c wskazano górne granice stawek opłaty miejscowej.

Stosownie natomiast do art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., rada gminy "może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso".

Wskazać też należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.p.o.l., "opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych" - w miejscowościach spełniających warunki określone w tym przepisie – "za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach".

W ust. 2 i ust. 2a tego artykułu zawarto wyłączenia z poboru opłaty miejscowej.

Zaskarżona uchwała Rady Gminy R. zawiera następujące postanowienia:

"§1. 1. Podstawą ustalenia opłaty miejscowej jest prowadzona w miejscu zakwaterowania, ewidencja osób zobowiązanych do zapłaty opłaty miejscowej, zawierająca co najmniej następujące dane osób tam przebywających: imię, nazwisko, okres pobytu oraz podstawę skorzystania ze stawek obniżonych, jeżeli przysługują.

2. Zobowiązuje się inkasentów opłaty miejscowej do prowadzenia ewidencji osób, o której mowa w ust. 1.

3. Za ewidencję, o której mowa w ust. 1, uznaje się również inne dokumenty sporządzone przez osoby udzielające zakwaterowania, w tym wydruki z systemu komputerowego, jeżeli zawierają dane określone w ust. 1.

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Z.".

Odnosząc treść zaskarżonej uchwały do przytoczonego stanu prawnego uznać należy, że zasadnie skarżące Kolegium RIO zakwestionowało legalność tej uchwały, jako podjętej z istotnym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. w zw. z art. 19 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Wskazane przepisy ustawy podatkowej upoważniają bowiem radę gminy do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności

i wysokości stawek opłaty miejscowej (w granicach określonych w ustawie) oraz do zarządzenia poboru takiej opłaty w drodze inkasa i określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso.

Wskazać należy, że pojęcie inkasenta i jego obowiązki określa ustawa z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.) – dalej: O.p. W myśl art. 9 tej ustawy, inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 19 pkt 2 u.p.o.l. jest wystarczającą podstawą do nałożenia na inkasenta obowiązków wynikających z art. 9 O.p. Inkasent jest zobowiązany do pobrania od podatnika podatku (opłaty) i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Na mocy takiej uchwały, pomiędzy gminą i inkasentem nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, który jest skuteczny, bez konieczności wyrażenia zgody przez podmiot wskazany jako inkasent.

Mając na względzie brzmienie art. 17 ust. 1 i art. 19 pkt 1 i 2 u.p.o.l.,

w odniesieniu do opłaty miejscowej czynności inkasenta polegają na pobraniu opłaty wg stawek ustalonych przez radę gminy od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne warunki klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach, za każdy dzień pobytu i wpłaceniu jej organowi podatkowemu – w terminie ustalonym przez radę gminy.

Szczegółowe zasady rozliczenia inkasentów jednostek samorządu terytorialnego określają przepisy §§ 28 i 29 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 208, poz. 1375) – wydanego na podstawie art. 40 ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.).

Stosownie natomiast do art. 30 § 2 i § 3 O.p., inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada całym swoim majątkiem za podatek pobrany, a niewpłacony.

W doktrynie wskazuje się przy tym, że w gminach niewywiązywanie się inkasentów z obowiązku poboru jest dużym problemem, zwłaszcza w odniesieniu do opłaty miejscowej i uzdrowiskowej, a jednym ze sposobów (poza stawką wynagrodzenia) zwiększenia aktywności inkasentów mogą być zawierane

z inkasentami umowy cywilnoprawne, dotyczące realizacji obowiązków dodatkowych, niezwiązanych bezpośrednio z inkasem podatków (prowadzenie rejestrów, rozliczenia dowodów uiszczenia opłaty itp., przekazywanie informacji o pobranych kwotach), w których przewidziane są kary umowne z tytułu niewywiązywania się z tych czynności. Umowy te nie mogą jednak dotyczyć obowiązków ustawowych inkasenta, tj. pobierania i wpłacania podatków (vide: L. Etel, Komentarz do art.30 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX).

Również i ten fragment komentarza potwierdza pogląd, że ww. przepisy ustawy podatkowej nie zawierają upoważnienia dla rady gminy do nakładania dodatkowych obowiązków na inkasentów opłaty miejscowej na podstawie uchwały.

Uznać więc należy, że na podstawie uchwały rady gminy nie można nałożyć na inkasentów dodatkowych obowiązków, np. prowadzenia książki ewidencyjnej dla celów poboru opłaty miejscowej. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach: NSA

w Poznaniu z 28 lutego 1992 r. sygn. akt SA/Po 1130/91, WSA w Opolu z 14 lipca

2009 r. sygn. akt I SA/Op 277/09, a także w uchwale RIO we Wrocławiu z 26 lutego 2013 r. nr 20/13 – publ. LEX orzeczenia administracji poz. 1295722.

Sąd podziela wyrażony w tej uchwale pogląd, że: "Wprowadzenie w drodze uchwały rady gminy obowiązku prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób zobowiązanych do zapłaty opłaty miejscowej nie znajduje upoważnienia ustawowego w art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych gdyż nie mieści się w kategorii zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek, a tym samym narusza art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym.".

Każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie ustawowe jest więc istotnym naruszeniem normy kompetencyjnej i stanowi jednocześnie o naruszeniu konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego. Podejmując uchwałę

w zakresie opłaty miejscowej rada gminy musi respektować zasady konstytucyjne,

w tym wynikającą z art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) zasadę, zgodnie z którą, organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa.

Uznać więc należy, że nałożenie w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały na inkasentów opłaty miejscowej obowiązku prowadzenia "ewidencji osób zobowiązanych do zapłaty opłaty miejscowej, zawierającej co najmniej następujące dane osób tam przebywających: imię, nazwisko, okres pobytu oraz podstawę skorzystania ze stawek obniżonych, jeżeli przysługują" narusza ww. przepisy art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. w zw. z art. 19 pkt 1 i 2 u.po.l.

Nie zmienia tej oceny przewidziana w § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały możliwość uznania za ewidencję, o której mowa w ust. 1 tego paragrafu, również innych dokumentów sporządzonych przez osoby udzielające zakwaterowania, w tym wydruków z systemu komputerowego, jeżeli zawierają dane określone w ust. 1. Kwestie te związane są bowiem z kontrolą wykonywania obowiązków inkasenta – do czego oczywiście uprawniony jest gminny organ podatkowy – a nie z samym nałożeniem obowiązku poboru opłaty miejscowej.

Na marginesie więc jedynie należy zauważyć, że przyjęte w zaskarżonej uchwale brzmienie §1 ust. 1 jest też niezgodne z przepisem ustawy podatkowej. Brzmienie to mogłoby wskazywać, że przy braku ewidencji, o której mowa w uchwale, brak jest podstawy prawnej do ustalenia opłaty miejscowej – co byłoby rażącym naruszeniem określonego w ustawie obowiązku podatkowego.

Dodatkowo należy też wskazać, że wprowadzone przez radę gminy regulacje pozostają w sprzeczności również z postanowieniami ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r.

o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1407), którą z dniem 1 stycznia 2013 r. uchylono przepisy art. 18 i art. 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którymi osoba lub uczestnicy wycieczki zorganizowanej przez instytucję państwową lub społeczną, związek zawodowy albo inną organizację społeczną, którzy przybywali do domu wczasowego lub wypoczynkowego, pensjonatu, hotelu, motelu, domu wycieczkowego, pokoju gościnnego, schroniska, campingu lub na strzeżone pole biwakowe albo do innego podobnego zakładu, byli obowiązani zameldować się na pobyt czasowy przed upływem 24 godzin od chwili przybycia. Jednocześnie uchylono przepis art. 44b tej ustawy, który przewidywał prowadzenie zbioru osób przebywających w obiektach w formie książki zameldowań lub w systemie teleinformatycznym - gromadzącego dane dotyczące m.in. nazwiska i imienia, daty przybycia i czasu pobytu, adresu miejsca pobytu stałego, oznaczenie dokumentu stwierdzającego tożsamość.

Nałożenie zatem na właścicieli i innych posiadaczy obiektów obowiązku prowadzenia księgi ewidencyjnej/rejestru gości nie znajduje też uzasadnienia

w znowelizowanych przepisach ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Mając powyższe rozważania na względzie, Sąd podzielając zarzuty skargi, z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa materialnego i potrzebę wyeliminowania zaskarżonej uchwały rady gminy z obrotu prawnego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z tym przepisem, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.