II SA/Gl 372/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] podjętą z up. Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jedn. tekst Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek D. R., orzeczono o wymeldowaniu I. R. z pobytu stałego w S. przy ulicy [...].

Organ I instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte w dniu [...]r. na wniosek D. R., który poinformował, że I. R. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od [...]roku. Wskazał również adres jej obecnego pobytu w B. Ponadto przytoczył wyrok sądu (sygn. akt [...]) w sprawie z powództwa I. R. zakazujący D. R. czynienia przeszkód w dostępie i korzystaniu jej z lokalu położonego w S. przy ulicy [...]. Przedłożył również prawomocny wyrok zmieniony przez Sąd Okręgowy w K. (sygn. akt [...]) na skutek apelacji pozwanego w ten sposób, iż oddalił powództwo I. R. o dopuszczenie do współposiadania lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ulicy [...].

Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, przy czym organ prowadzący postępowanie nie bada, czy została spełniona przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu lecz ustala, czy nastąpiło zdarzenie polegające na opuszczeniu przez osoby lokalu w sposób dobrowolny i trwały bez dokonania wymeldowania się. Podstawą dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienia do przebywania w tym miejscu. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka do wydania decyzji o wymeldowaniu. Z akt sprawy wynika, że I. R. opuściła miejsce pobytu stałego w [...] roku i nadal nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Dowodem na poparcie faktu jej nie zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego są przeprowadzone oględziny lokalu w dniu [...]r. Podczas oględzin D. R. wyjaśnił, że użytkuje przedmiotowy lokal wraz z córką D. R. W mieszkaniu nie ma rzeczy osobistych, przyborów toaletowych oraz żywności I. R., ponieważ tu nie zamieszkuje. Potwierdził też, że żona nie mieszka w lokalu od [...]roku. Nie próbowała ponownie zamieszkać, nie nocuje tu i nie stołuje się. Nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania. Poinformował, że obecnie w sądzie toczy się sprawa rozwodowa oraz sprawa o cofnięcie jego darowizny dla żony w postaci połowy przedmiotowego lokalu. Ponadto jak oświadczył, żona mieszka we własnościowym lokalu w S. przy ulicy [...]. Podtrzymał też wniosek o wymeldowanie żony, ponieważ ma swój własnościowy lokal i wystąpiła do sądu o zniesienie współwłasności przedmiotowego lokalu, żądając spłaty połowy jego wartości. Twierdzenia te zostały potwierdzone poprzez przedłożone dokumenty. Wynika z nich, iż I. R. wystąpiła do Sądu Rejonowego [...] w S. o zniesienie współwłasności z żądaniem spłaty na jej rzecz, między innymi przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Ponadto dołączony wyrok Sądu Okręgowego w K. (sygn. akt [...]) orzekający o rozwodzie w uzasadnieniu wyroku wskazuje, iż I. R. nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, ponieważ wyprowadziła się wraz z dzieckiem na przełomie [...] i [...]r., nie podejmując próby wspólnego życia z D. R. Dlatego w uzasadnieniu wyroku rozwodowego sąd odstąpił od ustalenia sposobu korzystania z ich wspólnego mieszkania, ponieważ nie mieszkają razem. I. R. została powiadomiona o toczącym się postępowaniu i złożyła oświadczenia na piśmie w dniu [...]r. oraz w Urzędzie Miasta B. Stwierdziła do protokołu przesłuchania strony, że nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania z mężem w tym lokalu, gdyż mieszka tam osoba trzecia - partnerka męża, jednak chciałaby mieć możliwość zamieszkiwania wraz z dzieckiem we własnym mieszkaniu. Potwierdziła, że nie ponosi kosztów utrzymania tego lokalu. Nie wyraziła zgody na wymeldowanie z miejsca pobytu stałego, gdyż nie opuściła go trwale, a jej nieobecność w lokalu jest tymczasowa. Oświadczyła również, że nie posiada kluczy od lokalu, ponieważ zostały wymienione zamki. Jak stwierdziła, nie została nawet wpuszczona na wizję lokalu. Jednak zdaniem organu z akt przedmiotowej sprawy wynika, że I. R. pomimo odbioru korespondencji o oględzinach lokalu w dniu [...]r. nie brała w nich udziału z własnej woli, zatem oświadczenia złożone w tej sprawie, iż nie została wpuszczona na czynności są nieprawdziwe. I. R. nie brała też czynnego udziału w przedmiotowej sprawie, nie zapoznała się również z zebranym materiałem dowodowym, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej. Nie dokonała też osobistego wymeldowania z pobytu stałego, chociaż jak wykazało przeprowadzone postępowanie nie zamieszkuje w lokalu położonym w S. przy ulicy [...] od [...]r. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona. Opuszczenie lokalu przez I. R. w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ma charakter trwały i należy je uznać za dobrowolne. Ponadto brak jest dowodów potwierdzających, iż I. R. została zmuszona do opuszczenia miejsca pobytu stałego. Twierdzenia te zostały poparte wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] - sygn. akt [...] z dnia [...]r., kiedy to nastąpiła zmiana poprzednio wydanego orzeczenia Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z dnia [...]r. na korzyść D. R. Dodatkowo organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają przede wszystkim charakter porządkowy. Chodzi tu głównie o to, aby rejestracja pobytu była zgodna ze stanem faktycznym. Organ meldunkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania innych spraw niż spełnienie lub nie przesłanek od których przepisy uzależniają wydanie decyzji o wymeldowaniu.

Odwołanie od decyzji złożyła I. R., wnosząc o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia i orzeczenie o odmowie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w S. Odwołująca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności mogące wpłynąć na zaistnienie przesłanek do wymeldowania. Wyjaśniła, że - jak trafnie wskazano w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...]r. - podjęła kroki prawne polegające na wytoczeniu powództwa o dopuszczeniu do współposiadania. Wobec powyższego nie została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka dobrowolnego opuszczenia lokalu, ponieważ poprzez wskazane działanie wyraziła "chęć ochrony spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu", a Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt [...] zobowiązał D. R. do dopuszczenia jej do współposiadania przedmiotowego lokalu i zakazał czynienia jakichkolwiek przeszkód w dostępie i korzystaniu z niego. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt [...] zmienił wprawdzie wyrok i oddalił jej powództwo, jednak z powodu niemożności wykonania wyroku nakazującego dopuszczenie do współposiadania, a nie z uwagi na nieudowodnienie przez nią naruszenia prawa do współposiadania lokalu. Dodatkowo odwołująca podkreśliła, że sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione w zakresie naruszenia jej uprawnień. Wobec powyższego uchylenie wyroku Sądu Rejonowego będącego "m.in. podstawą wydania uprzedniej decyzji" Wojewody [...] o odmowie wymeldowania, nie może stanowić podstawy dla przyjęcia, iż skarżąca opuściła lokal w sposób dobrowolny. Odwołująca podniosła, iż samo podjęcie przewidzianych prawem środków w celu obrony swych praw do przebywania w danym lokalu, a nie ich skuteczność wpływa na niemożność wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z lokalu. Wyjaśniła również, że brak chęci powrotu do D. R. nie jest tożsamy z brakiem chęci powrotu do spornego lokalu. Znaczna część rzeczy osobistych została w przedmiotowym lokalu po jego opuszczeniu, zatem zamiar zlokalizowania centrum życiowego poza ww. lokalem nie został zrealizowany, a odwołująca nie posiada dostępu do przedmiotów "z którymi wiązać by się mogło jej centrum życiowe". Odwołująca zarzuciła również, iż wystąpienie z wnioskiem o zniesienie współwłasności lokalu z żądaniem spłaty na jej rzecz nie dowodzi zaistnienia podstaw skutkujących podjęciem decyzji o wymeldowaniu.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono.

Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, organ odwoławczy podał, że w piśmie z dnia [...]r. I. R. wyjaśniła, iż nie opuściła lokalu przy ul. [...] w S. dobrowolnie. Wskazała, iż podczas sprawy "o przywrócenie do współposiadania lokalu" D. R. zeznał, że spakował jej rzeczy i wyniósł do garażu, a część przesłał firmą transportową. Dodatkowo ww. przesłuchana w dniu [...]r. wskazała, że przedmiotowy lokal opuściła w [...]r. Rzeczy osobiste swoje oraz dziecka w części zgromadziła u córki, a w części u matki. We [...]r. mąż przesłał jej poprzez firmę kurierską rzeczy osobiste dziecka, a także część należących do niej rzeczy. Wskazała, że nie posiada kluczy do przedmiotowego lokalu, ponieważ zostały wymienione zamki w drzwiach, a do mieszkania nie przyjeżdża, czeka bowiem na rozstrzygnięcie spraw sądowych. Nie dokonała zameldowania na pobyt czasowy, ponieważ jest zameldowana na stałe w S. Wyraziła ponadto zamiar powrotu do lokalu, wskazując jednocześnie, iż nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania, ponieważ w lokalu zamieszkuje osoba trzecia. Podkreśliła, że jej nieobecność ma charakter czasowy, nie ma zamiaru opuszczenia spornego lokalu trwale. Poinformowała, że nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania.

Organ odwoławczy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania I. R. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w S.

Za bezsporny uznano fakt, iż I. R. nie zamieszkuje w tym lokalu od [...]r. W toku postępowania wyjaśniającego strony zgodnie wskazały również, że nie partycypuje w kosztach utrzymania spornego lokalu oraz nie posiada kluczy do mieszkania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ podkreślił, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie ogranicza wydania decyzji o wymeldowaniu do przypadków, w których opuszczenie miejsca zameldowania było dobrowolne. Przesłanką do wymeldowania może być także sytuacja, w której osoba zameldowana została przymuszona do wyprowadzki. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było utrwalenie się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu, zgodnie z którym za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu lub do niego nie dopuszczona (w tym wypadku wymiana zamków), ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 246/11). Środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne, które mogą wynikać z prawa do lokalu, o ile przysługuje ono danej osobie, albo też z przewidzianej przepisami kodeksu cywilnego ochrony posesoryjnej, to jest ochrony posiadania. Nieskorzystanie z tych środków we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy strona wprawdzie skorzystała z takich środków prawnych, ale nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu (podobnie: wyrok WSA w Lublinie z 24 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 190/12, wyrok NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 281/09).

W przedmiotowej sprawie wykorzystanie przez odwołującą się przysługujących środków prawnych zmierzających do dopuszczenia do współposiadania rzeczonego lokalu nie było skuteczne, zaś wyjaśnić należy, iż sam deklarowany zamiar stałego pobytu w spornym lokalu jest pojęciem subiektywnym. Jednak jego istnienie bądź brak mogą być w postępowaniu administracyjnym ustalane na podstawie okoliczności o charakterze obiektywnym. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach osoby zainteresowanej. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności (wyrok NSA z 6 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1278/2000). Sam zamiar nie ma znaczenia, jeżeli nie towarzyszy mu zamieszkiwanie, czyli pobyt w danym lokalu (wyrok WSA w Gliwicach z 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 776/08). Strona wprawdzie deklaruje zamiar powrotu do lokalu, jednak sama wskazuje, iż wspólne zamieszkiwanie jest niemożliwe. Stąd w ocenie organu całokształt okoliczności faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie prowadzi do uznania, iż powrót I. R. do rzeczonego mieszkania jest mało prawdopodobny.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika bowiem, że I. R. opuściła miejsce pobytu stałego i do chwili obecnej do niego nie powróciła, a tym samym przestała realizować tam swoje podstawowe funkcje życiowe. Podstawowym kryterium oceny zamieszkiwania w lokalu jest zaś rzeczywiste ześrodkowanie interesów życiowych strony, przebywanie w tym lokalu w sensie fizycznym, nie zaś traktowanie tego lokalu jedynie jako miejsce zameldowania na pobyt stały, sporadycznych odwiedzin, czy jako miejsce przechowywania pozostawionych rzeczy (wyrok NSA z 6 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1278/2000). Fizycznej nieobecności w lokalu na użytek obowiązku meldunkowego nie może zastępować pozostawienie sprzętów, czy rzeczy użytku osobistego.

Wyjaśniono również, że zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną, ma charakter rejestrowy, powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, nie powinno natomiast służyć fikcji meldunkowej. Inne rozumienie przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy będącego w przedmiotowej sprawie podstawą materialnoprawną orzeczenia o wymeldowaniu prowadziłoby do akceptacji fikcji, polegającej na utrzymaniu zameldowania określonej osoby w lokalu, w którym faktycznie od dawna nie zamieszkuje. Byłoby to sprzeczne z celem obowiązku meldunkowego, którym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, zaś ewidencja ludności polega na rejestracji danych o faktycznym miejscu pobytu (adresu) osoby (wyrok NSA z 17 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1399/05). Niedopuszczalne i nieskuteczne jest nadużywanie instytucji zameldowania w celu rozwiązywania sporów mieszczących się w granicach innego postępowania (wyrok WSA w Gliwicach z 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2078/02). Wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego nie pozbawia też prawa dochodzenia roszczeń o charakterze majątkowym, w tym wynikających z podziału majątku wspólnego (wyrok NSA z 16 października 2003 r., sygn. akt V SA 714/03).

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji jako zgodnej z prawem.

W skardze do sądu administracyjnego I. R. domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 80 kpa. Skarżąca ponawiając dotychczasowe zarzuty i argumentację podniosła, że jedynie wykazanie, iż do opuszczenia lokalu doszło w sposób dobrowolny i trwały, uzasadniać może podjęcie władczego środka, jakim jest wymeldowanie właściciela z przedmiotu jego własności. Tymczasem w niniejszej sprawie wymóg dobrowolności opuszczenia lokalu nie został spełniony, bowiem doszło do pozbawienia jej możliwości korzystania ze wspólnego lokalu, bez jej zamiaru opuszczenia lokalu i skorzystała z przysługujących jej środków prawnych w postaci wytoczenia powództwa o dopuszczenie do współposiadania lokalu, które co prawda zostało oddalone, lecz z innych przyczyn, a mianowicie z powodu niemożności wykonania wyroku nakazującego dopuszczenie do współposiadania lokalu, co wg oceny Sądu wymaga zgodnego współdziałania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Uczestnik postępowania D. R. w toku rozprawy sądowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwazył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W oparciu o należycie zebrany i rozważony materiał dowodowy zasadnie organy administracji dopatrzyły się bowiem przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że skarżąca nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania od [...]r. Nie wymeldowała się też z przedmiotowego lokalu, ani nie jest zameldowana na pobyt czasowy w innym lokalu. Sporna jest natomiast kwestia, czy opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i trwały, a to w sytuacji, gdy wytoczyła powództwo o dopuszczenie jej do współposiadania. Jednak zdaniem sądu administracyjnego, wynik procesu cywilnego przesądził o braku prawnej możliwości zamieszkania skarżącej w spornym lokalu, niezależnie od przyczyn oddalenia jej powództwa. Co więcej, lokal mieszkalny może być przedmiotem własności (współwłasności) i posiadania, co nie jest równoznaczne z faktem zamieszkiwania w nim. O ile jednak lokal można posiadać bez zamieszkiwania, to nie można mieszkać w lokalu, którego się nie posiada. Tymczasem ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a więc zamieszkania, czyli pobytu stałego, bądź czasowego w określonym lokalu. Nie jest celem ewidencji rejestracja stanu prawnego. Fakt, że skarżąca jest współwłaścicielem spornego lokalu w aktualnym stanie prawnym nie jest przeszkodą do wydania decyzji o jej wymeldowaniu, nawet w sytuacji, gdy lokalu nie opuściła dobrowolnie. Można zgodzić się z jej argumentacją, że została zmuszona do opuszczenia przedmiotowgo lokalu. Jednak wobec treści wyroku sądu powszechnego, a przede wszystkim w sytuacji, gdy od [...]r. nie mieszka w lokalu, stan faktyczny sprawy podpada pod przesłankę opuszczenia miejsca stałego zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wyżej powołanej.

Jak bowiem wyjaśnł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkiwania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkiwania i pobytu. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umozliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Obowiązek meldunkowy w świetle Konstytucji uznać należy za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także zwiazek z ochroną praw i interesów jednostki (OTK-A 2002/3/34).

Konsekwencją powyższego orzeczenia TK była zmiana stanu prawnego poprzez oderwanie instytucji zameldowania od uprawnień do lokalu. W aktualnym stanie prawnym przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu nie jet utrata uprawnień do lokalu. “Prawo do meldunku, czyli adresu", nie wynika z przymiotu własności lokalu, lecz faktu zamieszkiwania w nim z zamiarem stałego pobytu (art. 6 ust. 1 ustawy). Sam deklarowany zamiar przebywania w określonym lokalu nie wyczerpuje zatem prawnej definicji pobytu stałego. Tymczasem skarżąca nie przebywa, czyli nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania. Jej deklaracja (zamiar) powrotu do lokalu w świetle wyroku sądu powszechnego, należy uznać za nierealny. Co więcej, zasadnie organy obydwu instancji dopatrzyły się sprzeczności deklaracji skarżącej na użytek niniejszego postępowania z faktem złożenia przez nią wniosku z dnia [...]r. o zniesienie współwłasności przedmiotowgo lokalu mieszkalnego – poprzez przyznanie lokalu uczestnikowi postępowania D. R. ze spłatą na jej rzecz. Treść pisma procesowego, pochodzącego od skarżącej, w obiektywny sposób pozwala na ocenę jej rzeczywistych intencji i przeczy deklaracjom, złożonym w niniejszym postępowaniu. Oczywiste jest, że skarżąca zmierza jedynie do utrzymania fikcji meldunkowej, co jest sprzeczne z treścią art. 2 ustawy, wprowadzającą obowiązek meldunkowy, który należy rozumieć również jako obowiązek wymeldowania w razie trwałego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Wniosek taki potwierdza treść art. 1 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy.

Sankcją niedopełnienia obowiązku meldunkowego (wymeldowania), jest zaś wydanie decyzji w trybie art. 15 ust. 2 ustawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skarżącej co do naruszenia prawa materialnego i reguł procedury administracyjnej w zakresie dowolnej oceny materiału dowodowego. Nie stwierdzając zatem naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić na podstawie art. 151 tej ustawy.

sw