II SA/Ol 1115/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Wydziału Infrastruktury, Geodezji i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, na skutek odwołania Stowarzyszenia (dalej jako: "Stowarzyszenie", "uczestnik postępowania"), uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]", nr "[...]", zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi w ciągu drogi gminnej nr "[...]", w km 0+443 – 1+097, o długości 654,0 m, na działkach nr "[...]", obręb R., gmina B. i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj. bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U.

z 2013r. poz. 1235), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ stwierdził, że inwestycja dotycząca budowy drogi gminnej została podzielona na etapy, a przedmiotowy wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej obejmuje środkową część planowanego zamierzenia. Wskazano, że przebudowę pozostałych dwóch odcinków drogi gminnej nr "[...]’, bezpośrednio przylegających do nowoprojektowanego odcinka, inwestor zgłosił w Starostwie Powiatowym pismem z dnia 26.07.2011r. Wojewoda przyznał, że na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie drogi, bez zmiany jej charakterystycznych parametrów, nie jest wymagane pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenie do właściwego organu. Jednak zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej jako: "rozporządzenie z 2010r."), a także Przewodnika Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska po tym rozporządzeniu - drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości (zsumowanej długość wszystkich realizowanych i zrealizowanych odcinków) przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 tegoż rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyłączeniu podlegają tu jedynie przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, które łącznie służą do obsługi stacji elektroenergetycznych oraz są zlokalizowane poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, a przedmiotowa inwestycja do nich się nie zalicza. Zauważono, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są również przedsięwzięcia, które nie osiągają progów określonych w § 3 ust. 1, ale po zsumowaniu parametrów (w tym przypadku długości) charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego obiektu, jakim jest droga gminna

nr 110004N, osiągną progi określone w § 3 ust. 1, a więc przekroczą 1 km długości. Organ podniósł, że stosownie do art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji

o środowisku obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy postanowienie winno być wydane po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisu art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, dotyczącego sąsiedztwa obszaru NATURA 2000 z nowoprojektowanym odcinkiem drogi, Wojewoda wskazał, że organ właściwy do przeprowadzenia postępowania środowiskowego winien zbadać, czy

w strefie oddziaływania inwestycji znajdują się obszary NATURA 2000.

W postępowaniu środowiskowym należy również sprawdzić, czy las objęty zmianą sposobu użytkowania zalicza się do enklaw, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia z 2010r..

Wójt Gminy zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego:

1. § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013r. Poz. 817, dalej jako: "rozporządzenie z 2013r."), poprzez zastosowanie w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia

z 2010r. i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko;

2. art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez bezzasadne przyjęcie, że zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko;

3. § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z 2010r. poprzez błędną wykładnię

i bezzasadne przyjęcie, że realizacja inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi w ciągu drogi gminnej nr "[...]", w km 0+443 – 1+097, o długości 654,0 m, na działkach nr "[...]", obręb R., gmina B., stanowi przedsięwzięcie powyżej 1 km (po zsumowaniu realizowanych, zrealizowanych przedsięwzięć), albowiem inwestycja dotycząca budowy drogi gminnej została podzielona na etapy, a wniosek o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej obejmuje środkową część planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi organ gminy zarzucił, że powołane przepisy w żaden sposób nie dotyczą przedsięwzięć drogowych o zsumowanej długości wszystkich realizowanych, czy też zrealizowanych odcinków drogi, będącej przedmiotem inwestycji. Podkreślono, że objęte wnioskiem zamierzenie ma długość 654,0 m i nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Za istotny w sprawie organ gminy uznał art. 11e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst .jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 687), w myśl którego nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zauważono, że unormowanie to podkreśla szczególny, w stosunku do innych aktów prawnych, charakter tej ustawy.

W tym kontekście Wójt zaznaczył, że wniosek gminy B. spełniał wszelkie wymagane prawem wymogi formalne i zawierał nakazane przez ustawę z dnia 10 kwietnia 2003r. załączniki. Treść wniosku oraz załączonych dokumentów pozwalała na merytoryczne, pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Podkreślono, że budowa wnioskowanego odcinka drogi nie przewiduje przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowy dróg innych kategorii, czyli zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Organ gminy przyznał, że na istniejącym już odcinku drogi prowadzona była przebudowa obejmująca prace remontowe, które zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę, podlegając jedynie zgłoszeniu, którego gmina dokonała skutecznie w Starostwie Powiatowym– pismem z dnia 26 lipca 2011r. Skarżący stwierdził, że remont prowadzony przez gminę na danym, istniejącym już odcinku drogi, nie stanowił robót budowlanych będących przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 13 tej ustawy, odnosząc się do pojęcia "przedsięwzięcie" należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Podkreślono, że w przypadku remontu istniejącego odcinka drogi, parametry istniejącej, remontowanej drogi nie uległy zmianie. W związku z tym, zdaniem organu gminy, nie nastąpiło przekształcenie lub zmiana sposobu wykorzystania terenu, na którym znajdował się remontowany fragment drogi. Stwierdzono, że teren ten był, jest i nadal będzie, mimo remontu, wykorzystywany w identyczny sposób, jako droga o niezmienionych parametrach. Prowadzone prace remontowe w istniejącym już obiekcie budowlanym polegają wyłącznie na odtworzeniu stanu pierwotnego i nie powodują zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącej drogi, a tym samym nie są zamierzeniem budowlanym ani inną ingerencją

w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Remont prowadzony na odcinku istniejącej już drogi, nie wymaga więc przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wójt zaznaczył, że budowa objętej wnioskiem inwestycji drogowej jest odrębna od prowadzonych remontów i także nie wymaga oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ gminy wywiódł, że skoro prace remontowe oraz budowa drogi odrębnie nie podlegały ocenie oddziaływania na środowisko, to w żadnym razie nie można przyjąć, że wszystkie te inwestycje, będące odrębnymi inwestycjami, razem stanowią przedsięwzięcie podlegające ocenie oddziaływania na środowisko. Niezależnie od powyższego, w ocenie Wójta Gminy, w sprawie nie mógł mieć zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r., gdyż zgodnie z § 2 rozporządzenia z 2013r. do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaś skutecznego zgłoszenia prac remontowych drogi gminnej nr "[...]" dokonano

w lipcu 2011r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów: inwentaryzacji ornitologicznej obszaru, na którym ma powstać inwestycja, na okoliczność walorów środowiskowych tego terenu, zagrożenia dla flory i fauny w przypadku zgody na realizację we wnioskowanym zakresie oraz decyzji Wojewody z dnia "[...]" na okoliczność istnienia prawomocnej decyzji nakładającej na organ obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji drogowej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Stowarzyszenie wniosło także o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej o przedłożenie dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania o sygn. akt Ds.934/13, na okoliczność wadliwości dokumentacji projektowej.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę. Reprezentant Stowarzyszenia wniósł o jej oddalenie, argumentując, że wnioskowana droga planowana jest tylko i wyłącznie jako droga zapewniająca dojazd do nieruchomości inwestora, który w środku lasu zamierza wybudować terminal. Zarzucił, że Wójt wprowadził w błąd zarządy dróg, twierdząc, że inwestycja poprawi infrastrukturę drogową. Zaznaczono, że odcinki po obu stronach wnioskowanej drogi to drogi gruntowe. Inwestorowi potrzebne są trzy odcinki drogi – środkowy i zewnętrzne, aby dojechać do swojej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm..), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa, dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim zauważyć należy, wobec podniesionego przez uczestnika postępowania zarzutu, że decyzją z dnia "[...]" Wojewoda nałożył prawomocnie na Starostę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji drogowej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie – że, jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 1 grudnia 2011r. gmina wystąpiła do Starosty o zgodę na realizację inwestycji drogowej, polegającej na przebudowie drogi w ciągu drogi gminnej nr "[...]", w km 0+443 – 1+097,

o długości 654,0 m, na działkach nr "[...]", obręb R., gmina B. Organ

I instancji wydał decyzję pozytywną w dniu 25 stycznia 2012r. Na skutek odwołania Stowarzyszenia rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego wymienioną decyzją z dnia 22 czerwca 2012r., w związku z ustaleniem, że planowane zamierzenie spowoduje wyłączenie z produkcji leśnej powyżej 1 ha powierzchni lasu i przez to może znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia z 2010r., co wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ II instancji wyjaśnił wówczas też, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej w trybie ustawy z 2003r.

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych może być wydane jedynie na budowę nowej lub rozbudowę istniejącej drogi. Zauważono, że w przypadku przedmiotowej inwestycji następuje zmiana granic pasa drogowego. Po tym rozstrzygnięciu, decyzją z dnia 22 sierpnia 2012r. organ

I instancji umorzył postępowanie w sprawie wnioskowanej przebudowy. Kolejny wniosek z dnia 19 lutego 2013r., będący przedmiotem niniejszej sprawy, dotyczył już budowy drogi w ciągu drogi gminnej nr "[...]", w km 0+443 – 1+097, o długości 654,0 m, na działkach nr "[...]", obręb R., gmina B.. Do wniosku załączono opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych przedstawiającą zestawienie powierzchni gruntów leśnych wnioskowanych do zajęcia pod pas drogowy, zgodnie z którym powierzchnia faktyczna wnioskowanego terenu obejmie 0,9799 ha. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z dokumentacją projektową ma polegać na budowie odcinka drogi gminnej, biegnącej przez las, na działkach stanowiących własność Skarbu Państwa

w zarządzie Nadleśnictwa, które do tej pory użytkowane były jako droga leśna. Projektowany odcinek będzie stanowił ciąg drogi gminnej "[...]" wraz z odcinkami drogi gminnej zlokalizowanymi na działkach nr "[...]". Zgodnie z opisem technicznym do projektu droga gminna nr "[...]" posiada nawierzchnię gruntową o szerokości 4-3 m. Pełni funkcję drogi dojazdowej do lasów. Projektowany odcinek przebiega przez teren leśny. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że ma to być środkowy odcinek drogi gminnej. W ramach budowy na omawianym odcinku przewiduje się m.in. ułożenie nawierzchni z betonu, wykonanie poboczy gruntowych, wykonanie przepustów pod jezdnią i zjazdów, klasa techniczna drogi D, szerokość jezdni 6 m i pobocza o szerokości 0,75 m. Poprzedzający tę inwestycję odcinek drogi gminnej, jak i dalszy ciąg tej samej drogi biegnący poza terenem leśnym został objęty w lipcu 2011r. zgłoszeniem dokonanym organowi architektoniczno-budowlanemu (Staroście) w sprawie przebudowy tych odcinków bez zmiany ich parametrów. Organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu. Z argumentów Stowarzyszenia, w tym załączonych w toku postępowania administracyjnego zdjęć wynika, że w dalszym ciągu drogi dojazdowe do lasu pozostają gruntowymi.

Analiza powyższych okoliczności prowadzi do tych samych wniosków, jakie wywiódł w zaskarżonej decyzji kasacyjnej organ II instancji, a mianowicie, że planowana inwestycja drogowa jest tylko częścią faktycznego zamierzenia budowlanego polegającego na utwardzeniu całej drogi gminnej nr "[...]". Natomiast w świetle cytowanych przepisów § 3 ust. 1 pkt 30 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. wnioskowane przedsięwzięcie drogowe musi być brane pod uwagę, jeżeli chodzi o oddziaływanie na środowisko, łącznie z pozostałym ciągiem drogi gminnej nr "[...]" planowanym do utwardzenia. Skoro zaprojektowany odcinek drogi publicznej przebiegający przez las ma być utwardzoną jezdnią o szerokości 6 m i poboczem o szerokości 0,75 m, to trudno przyjmować, aby drogi gminne stanowiące dojazd do tego lasu, a docelowo kontynuację tej samej drogi gminnej, będące dotychczas drogami gruntowymi o szerokości 3-4 m, miały mieć inne parametry. Potwierdza to dokumentacja projektowa, na której wyróżniono granice odcinka objętego przedmiotowym wnioskiem. Zewnętrzne odcinki mają mieć taką samą szerokość jezdni. Poza tym wybudowanie utwardzonej drogi tylko przez las, bez utwardzenia dojazdowych, gruntowych dróg do tej drogi przebiegającej przez las, nie znajduje logicznego uzasadnienia. Dlatego w rozpatrywanej sprawie nie można poprzestać tylko na analizie odcinka objętego konkretnie wnioskiem. Na mocy cytowanych przepisów § 3 ust. 1 pkt 30 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. wnioskowane zamierzenie budowlane musi być oceniane całościowo, łącznie z etapami planowanymi do realizacji lub zrealizowanymi na terenie jednego obiektu (tutaj jednego ciągu drogi gminnej, której odcinki ściśle się ze sobą wiążą). W tym celu organ I instancji powinien ustalić jaka długość drogi gminnej nr "[...]" została lub ma być objęta robotami budowlanymi polegającymi na utwardzeniu jezdni, poza wnioskowanym odcinkiem o długości 654,0 m (na podstawie przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy nie sposób tego ustalić). Jeżeli całe przedsięwzięcie polegające na utwardzeniu drogi gminnej nr "[...]" przekracza 1 km długości, łącznie z robotami objętymi zgłoszeniem budowlanym, to inwestor przed wystąpieniem o zgodę na realizację inwestycji drogowej w trybie ustawy z 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, musi wyczerpać procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, unormowaną w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku, co wynika jednoznacznie z treści art. 11a ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Brak tych działań skutkował naruszeniem wskazanych przepisów, co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Niezrozumiałe jest stanowisko strony skarżącej zarzucające, że objęte zgłoszeniem budowlanym organowi architektoniczno-budowlanemu roboty budowlane, polegające według organu gminy na remoncie drogi gminnej bez zmiany jej parametrów, nie są zamierzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Każde przedsięwzięcie wymagające podjęcia robót budowlanych jest zamierzeniem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1409) przez roboty budowlane rozumieć należy budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Niewątpliwie utwardzenie drogi chociażby tylko dojazdowej wymaga robót budowlanych ingerujących w środowisko i powodujących jego przekształcenie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 2 rozporządzenia z 2013r. Sąd stwierdził, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Wyjaśnić należy, że na mocy § 1 pkt 2 tego rozporządzenia do rozporządzenia z 2010r. dodany został z dniem 1 sierpnia 2013r. § 3 ust. 2 pkt 3, nakazujący sumowanie parametrów wnioskowanego przedsięwzięcia z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego obiektu, objętego odrębną decyzją lub zgłoszeniem. Natomiast wskazany § 2 stanowi, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Unormowania te należy odczytywać łącznie, dlatego użytego w § 2 sformułowania "przedsięwzięcie" nie można odnosić, do któregokolwiek etapu zamierzenia budowlanego ujmowanego kompleksowo, ale konkretnie do objętej wnioskiem inwestycji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że projektowana budowa odcinka drogi na działkach nr "[...]", obręb R., gmina B. nie była przedmiotem żadnej z wymienionych decyzji, tym samym wobec tej inwestycji zastosowanie ma dodany do rozporządzenia z 2010r. § 3 ust. 2 pkt 3, który obliguje do zsumowania długości tej inwestycji drogowej z długością planowanej łącznie do utwardzenia drogi gminnej nr "[...]".

Zauważyć można, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r., obowiązujący od 1 sierpnia 2013r. dokonał wdrożenia postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26

z 28.01.2012, s.1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję

i oceny w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia. Niewątpliwie uregulowania te uwzględniają dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym niedopuszczalne jest stosowanie tzw. "salami slicing", czyli praktyki polegającej na umyślnym dzieleniu planowanej inwestycji, w celu obniżenia parametrów przedsięwzięcia i/lub kwalifikacji, a następnie występowaniu odrębnie dla każdego etapu o zgodę na jego realizację (por. wyrok TS z dnia 16 września 2004r. w sprawie C-227/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.