III SA/Gd 833/13

Uzasadnienie

Orzeczeniem z dnia 22 maja 2013r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji , działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uznał sierż. sztab. B. G. winnym popełniania czynu z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 217 k.p.k. i art. 228 k.p.k. i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

B. G. został uznany za winnego tego, że w dniu 22 marca 2013r. w miejscowości S. jako dowódca patrolu nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że w czasie zleconej interwencji przyjął od ekspedientki sklepu znaleziony w sklepie dowód osobisty, a następnie nie wykonując wymaganych czynności określonych w przepisach kodeksu postępowania karnego, dowód ten wrzucił do skrzynki pocztowej co stworzyło zagrożenie wykorzystania tego dokumentu w sposób niezgodny z prawem. Organ uznał, że obwiniony miał zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji.

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 21 sierpnia 2013r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przez organ I instancji pozwolił na ustalenie stanu faktycznego oraz na dokonanie oceny zachowania policjanta. B. G. ponosi winię za popełnienie zarzucanego czynu, bowiem niedopełnienie obowiązku wynikającego z przepisu prawa, czy zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, o której mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Zachowanie obwinionego było działaniem zawinionym, bowiem przewinienie polegało na niezastosowaniu się do przepisów. Nie można było wykluczyć, że przekazany dowód osobisty mógł być przedmiotem czynu zabronionego (dowodem w sprawie), dlatego policjant winien był dowód osobisty zabezpieczyć do dalszych sprawdzeń, czyli podjąć czynności w trybie art. 217 k.p.k., który określa tryb zatrzymania rzeczy. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych obwiniony, po otrzymaniu dowodu osobistego od sprzedawczyni, po wykonaniu czynności, do których był zobligowany przepisami prawa, powinien dokument ten przekazać przełożonym w Komendzie. Nie zasługiwał na uwzględnienie argument obwinionego dotyczący naruszenia art. 217 k.p.k. i art. 228 k.p.k., gdyż zdawał on sobie sprawę , że powinien sporządzić notatkę urzędową z interwencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji B. G. wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji.

Zarzucił naruszenie:

– art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji, poprzez nieprecyzyjne sformułowanie opisu przewinienia dyscyplinarnego w orzeczeniach organów obu instancji oraz przez brak spójności między opisem przewinienia a ich uzasadnieniem ;

– art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że na skarżącym spoczywał obowiązek podjęcia czynności w trybie art. 217 k.p.k. i 228 k.p.k. oraz że wrzucając dowód osobisty do skrzynki pocztowej stworzył zagrożenie wykorzystania go w sposób niezgodny z prawem;

– art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 135e ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie i nie ustalenie zwyczajów postępowania z przekazanymi dowodami osobistymi akceptowanymi w jednostce skarżącego;

– art. 135 g ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, a także rozstrzyganie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego;

– art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez uznanie, że przyjęcie od ekspedientki znalezionego w sklepie dowodu osobistego i wrzucenie go do skrzynki pocztowej stanowiło przewinienie dyscyplinarne;

– art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji, poprzez wymierzenie kary bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w obu orzeczeniach opis przewinienia dyscyplinarnego sformułowany został nieprecyzyjnie. Zarzucany mu czyn został zakwalifikowany z art. 132 ust. 1 i 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 217 k.p.k. i art. 228 k.p.k., jednak w opisie przewinienia w żaden sposób organ nie doprecyzował, jakie czynności określone w przepisach k.p.k. obwiniony zobowiązany był wykonać. Komendant Powiatowy Policji wskazał, że obwiniony zobowiązany był zabezpieczyć zabrany dowód osobisty, sporządzić opis i żądane pokwitowanie, udokumentować wykonane czynności w notatniku służbowym i notatce urzędowej. Uzasadniając to orzeczenie organ przyjął, że obwiniony nie tylko naruszył art. 217 i 228 k.p.k., ale również § 25 pkt 9 i § 37 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym. Potwierdza to zatem brak spójności pomiędzy opisem przewinienia w orzeczeniach, a ich uzasadnieniem.

Ponadto organ błędnie przyjął, że na skarżącym spoczywał obowiązek podjęcia czynności w trybie art. 217 i 228 k.p.k. Art. 217 k.p.k. odnosi się do zatrzymania rzeczy jako czynności mającej na celu pozyskanie dla postępowania karnego rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie, jak również podlegających zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym, albo roszczeń o naprawienie szkody. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że dowód osobisty może stanowić dowód w sprawie, a tym samym, że może podlegać zatrzymaniu zgodnie z art. 217 k.p.k. Także przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wprowadzają obowiązku podjęcia przez policjantów, którym przekazano znaleziony dowód osobisty, czynności w trybie art. 217 k.p.k. Nie można było uznać, że obowiązek udokumentowania wykonanych czynności w notatniku służbowym i sporządzenia notatki urzędowej wynikał z przyjętego w kwalifikacji czynu art. 217 k.p.k. i 228 k.p.k. W Komendzie nie było obowiązku sporządzania w takiej sytuacji notatki.

Organ błędnie przyjął, że skarżący wrzucając dowód osobisty do skrzynki pocztowej stworzył zagrożenie wykorzystania tego dokumentu w sposób niezgodny z prawem. Stwierdzenie organu jest nieuzasadnionym domniemaniem zagrożenia wykorzystania wrzucanych do skrzynki pocztowej dokumentów w sposób niezgodny z prawem.

Organ nie uwzględnił okoliczności wpływających na wymiar kary. Pominął fakt, iż czynności podjęte przez funkcjonariusza nie miały żadnych negatywnych następstw dla służby ani skutków finansowych, nie uwzględnił również, że obwiniony dokonał wpisu w notatniku służbowym w późniejszym terminie. Nie uwzględnił także zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowego przebiegu służby. Nie podjął działań zmierzających do wyjaśnienia zwyczajów akceptowanych w jednostce. Twierdzenie organu, że skarżący winien był oddać dowód osobisty właścicielowi w miejscu zamieszkania odbiega od reguł przewidzianych w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

W przepisach ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Jedynie w zakresie przewidzianym w art. 135p ust. 1 ustawy, dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych, zawarte jest odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia, poza unormowaniem zawartym przepisie art. 135p ust. 1 ustawy. Przedmiotowa ustawa nie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. należy uznać za chybione, bowiem nie miały one zastosowania i organy nie mogły ich naruszyć.

Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego ( art. 134i ust. 1 ustawy).

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją prawną ( art.134i ust. 6 pkt 4 ustawy) .

Rzecznik dyscyplinarny (...) sporządza sprawozdanie, które m.in. wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów ( art. 135i ust. 7 pkt 2 ustawy).

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania ( art. 135j ust. 1 ustawy).

Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia ( art. 135j ust. 2 pkt 4-6 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym istotny jest opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna. W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut , a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu.

Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem quasi karnym, w którym nie dokonuje się oceny , czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił przewinienie dyscyplinarne mu zarzucane. Nie bez znaczenia w tej sytuacji jest sposób sformułowania zarzutu.

W niniejszej sprawie zarzucono skarżącemu i uznano go za winnego tego, że w określonym czasie i miejscu nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że od ekspedientki sklepu przyjął znaleziony przez nią w sklepie dowód osobisty, a następnie nie wykonując wymaganych czynności określonych w przepisach kodeksu postępowania karnego dowód wrzucił do skrzynki pocztowej, co stworzyło zagrożenie wykorzystania dokumentu w sposób niezgodnie z prawem, tj . o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 217 k.p.k. i 228 k.p.k.

Art. 132 ust. 1 ustawy stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów ( art. 132 ust. 2 ustawy).

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa ( art.132 ust. 3 ustawy).

Przywołane w orzeczeniach dyscyplinarnych przepisy ustawy pozwalają na stwierdzenie, że w przypadku skarżącego uznano, że powinien on odpowiadać dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej – zawinionym niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy). Zawinione niewykonanie obowiązków dotyczyć miało obowiązków wynikających z przepisów art. 217 k.p.k. i 228 k.p.k., czyli ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego ( Dz. U. nr 89, poz.555 ze zm.).

Te ostatnie przepisy mają następującą treść:

Art. 217 § 1. Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego organu.

§ 2. Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie.

§ 3. W razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228. Protokołu można nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy.

§ 4. Jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym zakresie, osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy.

§ 5. W razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie. Przepisy art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio.

Art. 228. § 1. Przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu oględzin, sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie.

§ 2. Tak samo należy postąpić ze znalezionymi w czasie przeszukania przedmiotami mogącymi stanowić dowód innego przestępstwa, podlegającymi przepadkowi lub których posiadanie jest zabronione.

§ 3. Osobom zainteresowanym należy natychmiast wręczyć pokwitowanie stwierdzające, jakie przedmioty i przez kogo zostały zatrzymane.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wyraźnie wynika, że dotyczą one sposobu postępowania w przypadku wydania rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających zajęciu ( art. 217 k.p.k.) oraz sposobu postępowania w przypadku rzeczy wydanych lub znalezionych w czasie przeszukania ( art. 228 k.p.k.).

Aby można było mówić o możliwości zastosowania przepisu art. 217 k.p.k. musiałaby istnieć sytuacja, w której z powodu zaistnienia wypadku niecierpiącego zwłoki Policja, zamiast sądu lub prokuratora, domagałaby się od sprzedawczyni wydania dowodu osobistego. Dowód osobisty, w oczywisty sposób, nie mógłby podlegać zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym albo roszczeń o naprawienie szkody.

Jak wskazano w Komentarzu aktualizowanym do art. 217 Kodeksu postępowania karnego ( publ. System informacji prawnej LEX, autorzy Jan Grajewski /red./, Sławomir Steinborn), "zatrzymaniu w drodze dobrowolnego wydania lub odebrania po uprzednim przeszukaniu podlegają rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie, które:

- służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa,

- zachowały na sobie ślady przestępstwa,

- pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa,

- mogą służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub ustalenia przyczyn i okoliczności przestępstwa albo których posiadanie bez zezwolenia jest zabronione".

| |

Przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, że sprzedawczyni znalazła dowód osobisty w swoim sklepie na podłodze. Podkreślić trzeba, że także w opisie przypisanego skarżącemu czynu wskazano: "znaleziony w sklepie". Należy podzielić zarzuty skargi, że w sprawie nie ustalono, by przedmiotowy dowód osobisty miał jakikolwiek związek z przestępstwem lub podejrzeniem popełnienia przestępstwa. Nie wynika to z żadnego dowodu zgromadzonego w sprawie. Przeciwnie - w toku postępowania ustalono, że właściciel dowodu osobistego dokument ten zgubił.

Niezasadne jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w omawianym przypadku nie można było wykluczyć, że przekazany dowód osobisty mógł być przedmiotem czynu zabronionego ( dowodem w sprawie), bo nie było informacji o okolicznościach utraty dokumentu przez właściciela.

Z uzyskanej przez funkcjonariuszy policji informacji wynikało, że dowód ten został znaleziony, wobec czego – w ocenie Sądu – do momentu uzyskania informacji, że dokument został utracony wskutek przestępstwa nie było podstaw do postępowania stosowanego w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa. W protokole z odsłuchania rozmów telefonicznych znajduje się zapis świadczący o tym, że sprzedawczyni zgłosiła znalezienie dowodu: " na podłodze komuś wypadł bo znalazłam po prostu" ( k.20) i patrolowi skarżącego przekazano informację o znalezieniu dowodu osobistego przez właścicielkę sklepu (20).

Nie jest w tej sytuacji uprawnione twierdzenie, że do odbioru znalezionego dowodu osobistego należało stosować przepis art. 217 k.p.k.

Wobec powyższego nie ma zastosowania także art. 228 k.p.k., bowiem przepis ten dotyczy sposobu postępowania z przedmiotami wydanymi ( w rozumieniu art. 217 k.p.k.) lub znalezionymi w czasie przeszukania.

Należy stwierdzić, że brak jest spójności opisu czynu z jego kwalifikacją- w opisie zawarto informację o znalezieniu dowodu osobistego, a zarzut dotyczy niedopełnienia czynności wymaganych wobec przedmiotu związanego z popełnionym przestępstwem.

Wadliwie zatem postawiono zarzut i wadliwie przyjęto, że zachowanie skarżącego należało oceniać z uwzględnieniem treści przywołanych przepisów kodeksu postępowania karnego .

Należy mieć również na uwadze, że w uzasadnieniu orzeczenia organu pierwszej instancji rozszerzono w sposób niedopuszczalny zarzut postawiony skarżącemu – przez uznanie, że nie dopełnił on także obowiązków wynikających z "&25 pkt 9 i &37 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia Nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym" - przy czym zacytowano fragment zarządzenia, z którego wynika, że policjant powinien udokumentować przebieg służby patrolowej i przekazać dokumenty z wykonanych czynności.

Pogląd taki zdaje się podzielać organ odwoławczy, bo choć nie cytuje przepisów przywołanego zarządzenia, to również wskazuje na brak udokumentowania przez skarżącego podjętych czynności – mimo braku skonkretyzowania takiego zarzutu w opisie czynu.

W tej sytuacji zasadne są zarzuty skargi o sprzeczności treści zarzutu z uzasadnieniem orzeczeń.

W ocenie Sądu nie sposób oprzeć się wrażeniu, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne nie miały orientacji, jakie powinno być prawidłowe działanie funkcjonariusza policji w przypadku znalezienia dowodu osobistego. Organ odwoławczy dopiero w końcowej części uzasadnienia orzeczenia wskazał na przepis art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o dowodach osobistych i ewidencji ludności ( tj. Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz.993 ze zm.), który stanowi, że osoba, która znalazła dowód osobisty innej osoby, jest obowiązana niezwłocznie przekazać ten dokument najbliższemu organowi gminy, Policji lub innemu organowi administracji publicznej. Organy te przekazują niezwłocznie dowód osobisty organowi, który go wydał, w celu unieważnienia dokumentu.

Z treści wyżej przywołanego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca jest świadomy faktu, że dowód osobisty można utracić nie tylko na skutek przestępstwa, ale i na skutek jego zgubienia.

Stanowisko organu odwoławczego, który wywodzi, że skarżący powinien postąpić w myśl przywołanego przepisu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dodatkowo wskazuje na wewnętrzną sprzeczność stanowiska tego organu oraz na wadliwość postawionego skarżącemu zarzutu.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy naruszyły art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji przez niewłaściwe uznanie, że doszło do niedopełnienia przez skarżącego obowiązków określonych w przepisach k.p.k. , art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy przez orzeczenie o ukaraniu na podstawie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, art. 135 j ust. 2 pkt 4 ustawy przez wadliwy opis przewinienia dyscyplinarnego, art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy przez wadliwe sporządzenie uzasadnień orzeczeń, a organ odwoławczy ponadto naruszył art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy, utrzymując wadliwe orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy.

Podkreślenia wymaga, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06 ( publ. Lex 320611), że "objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw ".

Jednak zastosowanie odpowiedzialności dyscyplinarnej wobec funkcjonariusza odbywać się musi z poszanowaniem zasad postępowania dyscyplinarnego, określonych przepisami ustawy o Policji.

Na zakończenie rozważań należy wskazać, że trudno Sądowi w składzie orzekającym zaakceptować sposób postępowania skarżącego, który przekazany mu dowód osobisty wrzucił do skrzynki pocztowej. Jednak opis zarzucanego w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowi pewną całość. Skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu konkretnego czynu i nie jest rzeczą sądu administracyjnego, kontrolującego legalność orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, dokonywanie wybiórczych ustaleń, czy pewien fragment zarzutu można uznać za zasadny lub czy skarżącemu można skutecznie postawić inny zarzut.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił orzeczenia organów obu instancji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.