Ustawa o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią (poprzedni tytuł: o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych)

Art. 1. Zakres regulacji ustawy

Ustawa określa:

1)

(uchylony)

2)

zasady organizacji i działania systemu kontroli etykietowania energetycznego produktów związanych z energią, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiającym ramy etykietowania energetycznego i uchylającym dyrektywę 2010/30/UE (Dz. Urz. UE L 198 z 28.07.2017, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem (UE) 2017/1369”.

3)

zasady przeprowadzania kontroli realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych, o którym mowa w art. 1 zakres regulacji ustawy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie unijnego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L 39 z 13.02.2008, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 106/2008”.

Art. 2. Stosowanie przepisów ustawy

1.

Przepisy ustawy stosuje się do produktów związanych z energią, dla których wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart informacyjnych produktów określają akty Komisji Europejskiej wydane na podstawie kompetencji delegowanych przez Parlament Europejski i Radę, zwane dalej „aktami delegowanymi”.

2.

Minister właściwy do spraw energii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz aktów delegowanych.

2a.

Przepisy ustawy stosuje się także do urządzeń biurowych, dla których wymagania dotyczące efektywności energetycznej i ich znakowania określa umowa między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L 63 z 06.03.2013, str. 7), zwana dalej „umową”.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do produktów i środków transportu, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1369.

Art. 2a. Działania edukacyjno-informacyjne na temat etykietowania energetycznego produktów związanych z energią

Minister właściwy do spraw energii prowadzi działania edukacyjno informacyjne na temat etykietowania energetycznego produktów związanych z energią w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2017/1369.

Art. 3. Uchylony

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1)

dostawca – producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela lub importera w Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który wprowadza do obrotu w tych państwach produkt wykorzystujący energię lub oddaje go do użytku na terytorium tych państw; w przypadku braku producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, za dostawcę uznaje się także osobę fizyczną lub osobę prawną, która wprowadza do obrotu w tych państwach produkt
wykorzystujący energię lub oddaje go do użytku na terytorium tych państw;

2)

dystrybutor – osobę fizyczną lub osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która sprzedaje, wynajmuje, oferuje w sprzedaży ratalnej, lub wystawia do sprzedaży produkt wykorzystujący energię, po jego wprowadzeniu do obrotu;

3)

etykieta – nalepkę lub tabliczkę zawierającą informacje o klasie efektywności energetycznej oraz innych podstawowych zasobach zużywanych przez produkt wykorzystujący energię;

4)

inne podstawowe zasoby – wodę, chemikalia lub inne substancje zużywane przez produkt wykorzystujący energię podczas jego używania;

5)

karta − tabelę zawierającą informacje techniczne dotyczące produktu wykorzystującego energię, zgodnie z wymaganiami określonymi w aktach delegowanych;

6)

klasa efektywności energetycznej – oznaczenie literowe zamieszczone na etykiecie, informujące o zużyciu energii przez produkt wykorzystujący energię lub o wpływie tego produktu na zużycie energii;

7)

oddawanie do użytku – pierwsze użycie produktu wykorzystującego energię, który nie został wprowadzony do obrotu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodne z przeznaczeniem;

8)

produkt wykorzystujący energię – produkt zużywający energię lub mający wpływ na jej zużycie podczas jego używania wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, łącznie z częściami, które mają być do niego wbudowane, które to części są wprowadzane do obrotu, lub oddawane do użytku użytkownikom końcowym, jako części osobne, których oddziaływanie na środowisko może być oceniane oddzielnie;

9)

wprowadzenie do obrotu – udostępnienie produktu wykorzystującego energię po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w celu jego używania, lub dystrybucji, nieodpłatnie albo za opłatą, niezależnie od sposobu jego sprzedaży.

Art. 4. Uchylony

1.

Dostawca jest obowiązany do:

1)

dołączenia do produktu wykorzystującego energię, wprowadzanego do obrotu lub oddawanego do użytku, etykiety sporządzonej w języku polskim;

2)

dołączenia karty sporządzonej w języku polskim do broszur lub innej dokumentacji dostarczanej z produktem wykorzystującym energię;

3)

umieszczenia na etykiecie i w karcie danych zgodnych z parametrami technicznymi produktu wykorzystującego energię.

2.

Etykieta jest dostarczana dystrybutorowi nieodpłatnie.

3.

Dystrybutor umieszcza na produkcie wykorzystującym energię etykietę w miejscu widocznym oraz udostępnia użytkownikowi końcowemu kartę tego produktu wraz z broszurami lub z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem.

4.

Informacje, jakie należy zamieścić na etykiecie i w karcie, o produkcie wykorzystującym energię podczas jego sprzedaży na odległość lub z wykorzystaniem innych form sprzedaży lub wynajmu określają akty delegowane.

5.

Akty delegowane określają także sposób informowania użytkowników końcowych korzystających z form sprzedaży lub wynajmu, o których mowa w ust. 4, o produktach wykorzystujących energię, przed ich nabyciem.

6.

Umieszczenie na produkcie wykorzystującym energię etykiety oraz dołączenie do niego karty oznacza zgodę dostawcy na upublicznienie informacji zamieszczonych na etykiecie i w karcie.

Art. 5. Uchylony

1.

Dostawca, w celu umożliwienia organom, o których mowa w art. 10 organy tworzące system kontroli produktów, ust. 1, oraz Komisji Europejskiej dokonania oceny rzetelności informacji zamieszczonych na etykiecie i w karcie, jest obowiązany do:

1)

sporządzenia dokumentacji technicznej produktu wykorzystującego energię umożliwiającej ocenę rzetelności informacji zamieszczonych na etykiecie oraz w karcie;

2)

przechowywania dokumentacji technicznej produktu wykorzystującego energię, do celów kontrolnych, przez okres 5 lat od daty wyprodukowania ostatniego egzemplarza produktu wykorzystującego energię, którego dokumentacja ta dotyczy.

2.

Dokumentacja techniczna produktu wykorzystującego energię zawiera w szczególności:

1)

opis tego produktu;

2)

wyniki przeprowadzonych badań, o ile są istotne;

3)

wyniki testów, o ile są dostępne, w tym testów przeprowadzanych przez notyfikowane jednostki w rozumieniu przepisów o systemie oceny zgodności.

3.

Dostawca udostępnia dokumentację techniczną produktu wykorzystującego energię na żądanie organów, o których mowa w art. 10 organy tworzące system kontroli produktów, ust. 1, oraz Komisji Europejskiej, w terminie 10 dni od dnia zgłoszenia żądania.

Art. 6. Uchylony

1.

Zakazuje się:

1)

(uchylony);

2)

umieszczania na produkcie wykorzystującym energię etykiet, znaków, symboli lub napisów, które mogą wprowadzić w błąd użytkowników końcowych o zużyciu energii przez ten produkt lub wpływie tego produktu na zużycie energii lub innych podstawowych zasobów;

3)

posługiwania się etykietą w sposób nieuprawniony.

2.

Przez posługiwanie się etykietą w sposób nieuprawniony rozumie się posługiwanie się etykietą w sposób inny niż określony w ustawie i aktach delegowanych.

Art. 7. Uchylony

1.

W przypadku gdy dostawca lub dystrybutor reklamuje produkt wykorzystujący energię, w szczególności w postaci reklamy prasowej, elektronicznej, w programach radiowych lub telewizyjnych, lub w innych środkach komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), i zamieszcza w tej reklamie informacje o cenie tego produktu lub zużyciu przez niego energii, jest obowiązany zamieścić także informację o klasie efektywności energetycznej tego produktu.

2.

Przez reklamowanie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się informowanie o produkcie wykorzystującym energię lub zachęcanie do jego nabywania, mające na celu zwiększenie sprzedaży tego produktu.

Art. 8. Uchylony

Minister właściwy do spraw energii może określić, w drodze rozporządzenia, po wydaniu przez Komisję Europejską wymagań dotyczących dokumentacji technicznej, etykiety oraz karty, dla danego rodzaju produktu wykorzystującego energię, szczegółowe wymagania dotyczące dokumentacji technicznej, treści i wzoru etykiety, a także treści karty dla danego rodzaju produktu wykorzystującego energię, mając na uwadze rzetelne dostarczanie informacji o tym produkcie.

Art. 9. System kontroli etykietowania energetycznego produktów związanych z energią

1.

Tworzy się system kontroli etykietowania energetycznego produktów związanych z energią, zwany dalej „systemem kontroli”, w celu przeciwdziałania wprowadzaniu do obrotu lub oddawaniu do użytku produktów związanych z energią, które nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu (UE) 2017/1369 lub aktach delegowanych.

2.

Do zadań systemu kontroli należy kontrolowanie wykonywania obowiązków:

1)

o których mowa w art. 3 ust. 1–3 i 5, art. 4 uchylony ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 uchylony lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369 oraz

2)

w zakresie projektu i treści etykiety, karty informacyjnej produktu oraz dokumentacji technicznej, sposobu eksponowania etykiety na produkcie w punkcie sprzedaży, w tym sprzedaży na odległość, sposobu, w jaki klasę energetyczną oraz zakres klas efektywności energetycznej dostępnych na etykiecie należy podawać w reklamach wizualnych i w technicznych materiałach promocyjnych – wynikających z aktów delegowanych wydanych na podstawie art. 16 rozporządzenia (UE) 2017/1369.

Art. 10. Organy tworzące system kontroli produktów

1.

System kontroli tworzą wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwani dalej "organami kontrolującymi".

2.

Organy kontrolujące:

1)

przedstawiają Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanemu dalej "Prezesem UOKiK":
a) w zakresie działania wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej - okresowe plany pracy sporządzone na podstawie planów kontroli, o których mowa w art. 11 zadania Prezesa UOKiK w zakresie monitorowania systemu kontroli ust. 2 pkt 4,
b) w zakresie działania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej „Prezesem UKE” - okresowe plany kontroli produktów związanych z energią wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku;

2)

informują Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli;

3)

sporządzają i przekazują Prezesowi UOKiK roczne sprawozdania z przeprowadzonych kontroli do dnia 31 marca roku następnego.

3.

Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b.

Art. 11. Zadania Prezesa UOKiK w zakresie monitorowania systemu kontroli

1.

Prezes UOKiK jest organem monitorującym system kontroli.

2.

Do zadań Prezesa UOKiK należy:

1)

monitorowanie stosowania przepisów dotyczących informowania o zużyciu energii oraz innych podstawowych zasobów przez produkty związane z energią;

2)

współpraca z organami kontrolującymi;

3)

gromadzenie informacji o wynikach kontroli produktów związanych z energią;

4)

przygotowywanie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1059), okresowych planów kontroli przeprowadzanych przez wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej.

3.

Prezes UOKiK na podstawie wyników monitorowania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, sporządza co cztery lata sprawozdanie z wykonania obowiązków określonych w rozporządzeniu (UE) 2017/1369 i przekazuje je Komisji Europejskiej w terminie do dnia 30 czerwca roku, w którym sprawozdanie to sporządzono.

Art. 12. Podmioty podlegające kontroli

Kontrola może być prowadzona u dostawcy lub sprzedawcy.

Art. 13. Odesłanie do przepisów innych ustaw

1.

Do prowadzenia kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 ust. 1 i 3, art 65–71 oraz art. 73 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579).

2.

Do pobierania i badania próbek produktów związanych z energią stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej oraz akty delegowane.

3.

Do czynności kontrolnych oraz badań przeprowadzanych podczas wykonywania czynności kontrolnych stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych, a także o ochronie danych osobowych.

Art. 14. Uprawnienia organu kontrolującego

1.

W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 3 ust. 1–3 i 5, art. 4 ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 uchylony lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub obowiązków, o których mowa w art. 9 system kontroli etykietowania energetycznego produktów związanych z energią ust. 2 pkt 2, organ kontrolujący zwraca się do dostawcy lub sprzedawcy o:

1)

usunięcie niezgodności lub

2)

wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią, lub

3)

wycofanie produktu związanego z energią z obrotu lub z użytku, lub

4)

wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników, lub

5)

wstrzymanie się z udostępnianiem produktu związanego z energią, lub

6)

zaprzestanie reklamowania produktu związanego z energią
– oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie określonym przez organ kontrolujący.

2.

Jeżeli dostawca lub sprzedawca nie przedstawi, w terminie ustalonym przez organ kontrolujący, dowodów podjętych działań lub w wyniku kontroli stwierdzono, że działania takie nie zostały podjęte, organ kontrolujący wydaje decyzję:

1)

nakazującą sprzedawcy wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią,

2)

nakazującą dostawcy wycofanie z obrotu lub użytku produktu związanego z energią,

3)

nakazującą usunięcie niezgodności,

4)

nakazującą wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników,

5)

zakazującą udostępniania produktu związanego z energią,

6)

zakazującą reklamowania produktu związanego z energią
– w terminie określonym przez organ kontrolujący.

3.

Organ kontrolujący może przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia, czy dostawca lub sprzedawca wykonał decyzję, o której mowa w ust. 2.

Art. 15. Obowiązki informacyjne dotyczące kontroli

1.

Organ kontrolujący informuje Prezesa UOKiK o wydanych decyzjach, o których mowa w art. 14 uprawnienia organu kontrolującego, ust. 2.

2.

Prezes UOKiK niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz inne państwa członkowskie Unii Europejskiej o decyzji wydanej przez organ kontrolujący, o której mowa w art. 14 uprawnienia organu kontrolującego, ust. 2.

Art. 16. Opłaty za badania próbek produktów związanych z energią i ocenę dokumentacji

1.

W przypadku stwierdzenia, że produkt związany z energią nie spełnia wymagań określonych w etykiecie lub w karcie informacyjnej produktu, opłaty związane z badaniami, o których mowa w art. 13 odesłanie do przepisów innych ustaw ust. 2 lub 3, oraz oceną dokumentacji ponosi dostawca.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, organ kontrolujący ustala, w drodze decyzji, na podstawie kosztów poniesionych w związku z badaniami produktu związanego z energią oraz oceną jego dokumentacji.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 16a. Kontrola realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych

1.

Kontrolę realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych przeprowadza Prezes UKE u uczestnika programu w rozumieniu art. 3 uchylony lit. b rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zwanego dalej „uczestnikiem programu”.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzeniu prawidłowości posługiwania się przez uczestnika programu wspólnym logo w rozumieniu art. 3 uchylony lit. a rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zgodnie z wymaganiami określonymi w umowie.

Art. 16b. Uprawnienia kontrolujących

1.

Kontrola, o której mowa w art. 16a kontrola realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych ust. 1, jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez Prezesa UKE.

2.

Osobom upoważnionym przez Prezesa UKE przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, prawo:

1)

wstępu do obiektów oraz pomieszczeń uczestnika programu;

2)

dostępu do urządzeń biurowych, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do przeprowadzenia kontroli, a także sporządzania ich kopii;

3)

czasowego zajęcia urządzenia biurowego w celu przeprowadzenia badań w zakresie spełnienia przez to urządzenie wymagań określonych w umowie.

3.

Czasowe zajęcie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, następuje nieodpłatnie.

4.

Z kontroli sporządza się protokół podpisany przez osobę przeprowadzającą kontrolę. Protokół podpisuje także uczestnik programu, u którego przeprowadzono kontrolę, lub osoba przez niego upoważniona.

Art. 16c. Zalecenia pokontrolne

1.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 16a kontrola realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych ust. 1, stwierdzono, że uczestnik programu nie wypełnia zobowiązań wynikających z umowy, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa uczestnika programu do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień.

2.

Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień następuje w terminie do 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych.

3.

Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych nie zostaną usunięte nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia okażą się niewystarczające, Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, oraz może:

1)

wskazać środki, jakie powinien zastosować uczestnik programu w celu usunięcia nieprawidłowości;

2)

określić termin, w którym nieprawidłowości mają być usunięte.

4.

Prezes UKE informuje niezwłocznie Komisję Europejską o wydanych zaleceniach pokontrolnych oraz decyzji, o której mowa w ust. 3.

Art. 16d. Opłaty za badania urządzeń biurowych

1.

W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w umowie, za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b uprawnienia kontrolujących ust. 2 pkt 3, pobiera się opłaty.

2.

Opłatę za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b uprawnienia kontrolujących ust. 2 pkt 3, ponosi uczestnik programu, którego urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w umowie.

3.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b uprawnienia kontrolujących ust. 2 pkt 3, ustala Prezes UKE na podstawie uzasadnionych kosztów tych badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego urządzenia biurowego oraz zakresu przeprowadzonych badań.

4.

Wpływy z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

5.

W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe spełnia wymagania określone w umowie, opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b uprawnienia kontrolujących ust. 2 pkt 3, ponosi Skarb Państwa.

6.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 17. Kary pieniężne

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto:

1)

nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 3 uchylony ust. 1–3 i 5, art. 4 uchylony ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 uchylony ust. 1 i art. 6 uchylony lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub obowiązków, o których mowa w art. 9 system kontroli etykietowania energetycznego produktów związanych z energią ust. 2 pkt 2;

2)

uniemożliwia lub utrudnia organowi kontrolującemu przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 12 podmioty podlegające kontroli;

3)

nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 14 uprawnienia organu kontrolującego ust. 2, w terminie określonym przez organ kontrolujący.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, kara pieniężna wynosi od jednokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, kara pieniężna wynosi od dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, organ kontrolujący.

5.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala się, uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków.

6.

Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.

7.

Należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

8.

Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji należności pieniężnych.

9.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.).

Art. 18. Ustalenie właściwości miejscowej organu kontrolującego

Właściwość miejscową organu kontrolującego w sprawach, o których mowa w art. 14 uprawnienia organu kontrolującego, ust. 2 i w art. 17 kary pieniężne, ustala się według miejsca przeprowadzenia kontroli.

Art. 19. Zmiana ustawy o Inspekcji Handlowej

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219, z późn. zm.) w art. 3 zadania Inspekcji, w ust. 1 po pkt 1c dodaje się pkt 1d w brzmieniu: (zmiany pominięto).

Art. 20. Zmiana ustawy – Prawo telekomunikacyjne

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 199 , po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: (zmiany pominięto).

Art. 21. Zmiana ustawy o efektywności energetycznej

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. Nr 94, poz. 551 oraz z 2012 r. poz. 951) wprowadza się następujące zmiany: (zmiany pominięto).

Art. 22. Przepis przejściowy

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań z zakresu kontroli i monitorowania systemu kontroli, na lata 2013-2022 wynosi 51.208 tys. zł, z tym że w roku:

1)

2013 - 5.639 tys. zł;

2)

2014 - 4.843 tys. zł;

3)

2015 - 4.893 tys. zł;

4)

2016 - 4.946 tys. zł;

5)

2017 - 5.000 tys. zł;

6)

2018 - 5.057 tys. zł;

7)

2019 - 5.115 tys. zł;

8)

2020 - 5.175 tys. zł;

9)

2021 - 5.238 tys. zł;

10)

2022 - 5.302 tys. zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach kontroli sprawowanej przez organy kontrolujące.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Art. 23. Przepis przejściowy

Wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart dla urządzeń wykorzystujących energię, określone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w przepisach wydanych na podstawie art. 52 , ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne zachowują moc do dnia wejścia w życie aktu delegowanego.

Art. 24. Wejście ustawy w życie

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.